21 yıl önce bu saatlerde onu son kez görmüştüm, son kez olduğunu bilmeden. Babamdı. Çok sevdiğim, çok güvendiğim, çok gülmeyi, çok ağlamayı, kısacası her duyguyu "çok" yaşamayı öğrendiğimdi. Göğsüne yatıp sigarayla karışık kokusunu duyumsamayı sevdiğim, taburenin üzerine çıkıp kelinden öptüğüm, bana da ablama da kız çocuğu olduğu için ne kadar mutlu olduğunu dolu dolu hissettirendi. Birlikte çizgi film izlemeyi çok sevdiğim arkadaşım, elektrikler kesildiğinde ezberinden okuduğu şiirlerle şiir tutkumun temelini atandı.
Bu yüzden belki, yıllar önce, Haydar Ergülen'in şiir kitabını okurken karşıma çıkan dizeleri "ben yazmış olabilseydim keşke" diyecek kadar içselleştirmeme neden olan adamdı, kahramanımdı...Nurlarda yatsın...
"bu topraklar da, bu can da senin mülkünmüş mademöyleyse biraz daha kalsın bu dünyada babam
sonra da bu şiire bakıp, bu ne çok mavi desin
çok çocuk, çok ekmek, çok rakı, çok merhamet,
isterim ki herkes babasını sevsin şu hayatta derinden
ben babamı sevdim en çok kelinden
ve bildim ki mavi ustasıymış hayatın babam"
Allah rahmet eylesin, huzur içinde yatsın çünkü ne muhteşem bir evlat bırakmış geriye… 🧿
YanıtlaSilamin canım, çok teşekkürler :)
SilHuzur içinde uyusun babacığınız. Onlarla güzel anılarımızın olması ne kadar kıymetli değil mi? Şimdi o anılara sarılıp özlemimizi gideriyoruz.
YanıtlaSilçok teşekkürler...gerçekten çok kıymetli bu anılar...hepsi nurlarda yatsın inşallah
SilBazen kendime diyorum ki, hayatının sadece 29 senesi birlikte olabilmiş olsan da baba derken yüreğini sımsıcak yapan bir baban olduğu için şanslısın. Nur içinde yatsın babalarımız.
YanıtlaSilben de benzer hislerdeyim Handancığım. bir çok anımız var onlarla ilgili, keşke daha uzun yaşasalardı ama bu kadarına bile bin şükür...
SilAllah rahmet eylesin..
YanıtlaSilAli Ayçil'in bir yazısını not etmiştim. Paylaşmak isterim..
Çoğumuz, babamız henüz hayattayken onun yüzüne bir kere bile dikkatle bakmayız. Baba, “baba” demeye başladığımız günden itibaren sürekli karşımızda duran bir alışkanlıktır. Yıllarca babamızdan değil, bir alışkanlıktan bahsederiz: Annemize, “babam bugün niçin gecikti?” diye sorarız; kardeşimize, “babam yine su istiyor,” der ve dertleniriz; bazen de, ”babama hangi yalanı uydursam,” diye planlar kurarız kafamızda. Baba, her seferinde, bize biraz uzak, biraz yabancı birisidir. Her gün elbiselerini giydirip sokaklara saldığımız o” biraz” yabancının, zamanın karşısında nasıl da eriyip gittiğini fark etmeyiz bile. Oysa ilkin ve hep onun elbiseleri yaşlanır, ilkin ve hep onun saçları ağarır, ilkin ve hep o öksürür. Bir alışkanlığın perde gerisinden baktığımız o yüzde zaman, çizgilerden, girintilerden ve çıkıntılardan yeni bir yüz yapar; bunu da fark etmeyiz. İçimizden az buçuk dikkat kesilenler bilirler ki, baba, gözaltlarındaki torbalarda yorgunluk biriktiren kederli göçmenidir evimizin. Bir an gelir, gözaltlarındaki torbaların bağcığını gözlerinin feriyle bağlayamaz olur artık. O iki bağcık da, hiç ummadığımız bir vakitte, hiç ummadığımız bir yerde çözülüverir. Çözülüverir ve babamız, bizden sakladığı bütün yorgunlukları orta yerde bırakıp, kederli yüzünü terk eder. Biliyor musunuz? Babamız bir gün gerçekten ölür!
çok hüzünlü bir yazıymış. teşekkürler paylaşım için
SilŞule'cik babacığın huzur içinde ışıklarda uyusun. Sana kocaman sarılıyorum.
YanıtlaSilsağol canımcım, ben de sana sarılıyorum
SilCanım Şulem, babacığın nurlarda uyusun, ne mutlu size onu böyle içten anan evlatlarısınız. <3
YanıtlaSilamin ekmekçim...sağolasın
SilŞanslı çocuklardanız, çünkü babalarımız çok güzel. Nurlarda uyusunlar demiyorum çünkü biliyorum ki mekanları cennet. Düşünüyorum da sadece 20 yılı babayla geçirmiş ki küçük kardeşim 15 yıl, çocuklar neden eksikliklerini hissetmezler, hep yanı başlarında olduğunu düşünürler, hatta bilirler; oysa ne zorlu yolları aşmışlardır... Kalplerinde yaşattıkları için olabilir mi?
YanıtlaSilçok haklısın Buraneroscuğum. bu hayattaki, ve daha önemlisi bu ülkedeki en önemli şansımız böyle babaların evlatları olmamız. Ben de neredeyse eminim, cennette olduklarına :)
Silve evet, kalpte yaşatınca ölmüş de olmuyorlar aslında...
Allah rahmet eylesin. Ne güzel anılar bırakmış sizde babanız mekanı cennet olsun. Hülya
YanıtlaSil