5 Aralık 2024, Perşembe

Canım C.ciğim "Yaşamın Tortusu" adlı blogunda "Aralık Alfabesi" başlıklı şahane bir yazı yazmış. Çok imrendim ama ben her aya özel, böyle bir şey yapamam tabii. Fakat kendimle ilgili bir "Şule alfabesi" yapabilim diye düşündüm. Ve okumam gereken bir makale dururken, tuttum bu alfabeyi yazdım :)

A harfi ile başlıyor zarif eşimin adı, daha ne olsun 😊 “herkesin bir mucizesi vardır, benimki de o" cümlesine hayatımda en çok yakışan kişi kendisi. Onunla gezmek, film izlemek, mutfakta yemek yapmak, uzun yürüyüşlere çıkmak, uzaktayken (ki genelde uzaktayız birbirimizden) yazışmak en sevdiklerimin başında gelenler…

“Ba”...Birhan Keskin’in en sevdiğim şiir kitaplarından birinin adı. İlk sayfasındaki: “dilimde yarım bir hece gibi kalan babamın güzel hatırası için” cümlesi ise hep kalbimde...

Ceviz önemli! Her gün hem oğluş hem de kendim için 2 tane temizliyorum. Evimizde yatılı kalan misafirler de bu hizmetten nasiplerini alıyorlar elbet 😊

Çikolata şu hayattaki en vazgeçemediğim tutkularımdan biri. Eğer beni elimde bir çikolata kavanozu ile görürseniz, koşup gelin sarılın lütfen! Belli ki yine hayatla mücadelede zorlandığım için o kavanoza sarılmışım demektir :P

Dedem, beni ben yapan, hayata bakış açımı şekillendiren en önemli insanlardan biridir. Roberto Benigni'nin "Hayat Güzeldir"ini seyrederken "aaa işte dedem" dedirten, çocukluğumun en müthiş rengi...Nurlarda yatsın...

“Elim kalem de tutar, kadeh de” son aylarda en severek dinlediğim podcast serilerinden biri. Deniz Yüce Başarır sunuyor. En son Aylin Balboa’yı dinledim mesela, çok iyiydi gerçekten, öneririm. 

Frezya, çiçeklerin en güzeli değil mi sizce de? Zarif eşimle evlenirken üzerimde gelinlik yoktu belki ama elimde frezya vardı tabii ki 😊

Gülpembe ne güzel bir Barış Manço şarkısıdır. Bana hep anneannemi anımsatır. Onu şurada uzun uzun anlattığımdan başkaca bir şey yazmayacağım. Nurlarda yatsın canım benim.

Hayat bu ara zorluyor beni. Ama geçecek bu günler de, biliyorum. “En güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız” dizesine inanıyorum hep. Malum, umutsuz yaşanmıyor...

Ilgın ağaçlarının serinliği altında oturup deniz kokusunu içime çekmek istiyorum arada. Ama işte, hayaller Bodrum, hayatlar Marmaray’la Erenköy-Küçükçekmece hattı :P

İstanbul’la enteresan bir ilişkim var benim. Nefret ve aşk üzerine kurulu. Trafiği ve kalabalıklığı ile beni çok bunaltıyor evet, ama onca yıldan sonra hâlâ beni kendine hayran bırakmayı da biliyor 😊

Jehan Barbur’dan gelsin o halde “Selvi boylum al yazmalım” 😊 Kitabı/filmi hepimize “Sevgi neydi? Sevgi emekti” cümlesini belletmedi mi daha küçücükken biz?

Küçükçekmece gölünün manzarası, okul yolumu çekilir kılan şeylerin en başında geliyor. Özellikle gece vardiyasına gider gibi hissettiğim koyu karanlık kış sabahlarında ne kadar iyi geliyor Mimar Sinan’ın eseri olan o köprü ve ışıltısı...

Leyla ile Mecnun’u arada açıp rastgele bir bölümünü izlemeyi seviyorum hâlâ. Ve evet, hâlâ en güldüğüm bölümlerinden biri Behzat Ç ile ortak olan bölüm sanırım 😊

Mücevher, Cem Adrian'ın son albümü, döne döne dinlediklerimden. En sevdiğim şarkı konusunda kararsızım ama sanırım ilk üçe: Ceylan Ertem yorumuyla “Sen yağmurları sevdiğinde”; Aylin Aslım yorumuyla “Sen hep böyle kal” ve Eda Baba yorumuyla “O kirpik hâlâ bende sevgilim”i koyarım.

Nazım, benim için sadece Türk dilini çok iyi kullanan ve hayran olduğum bir şair değil, ondan çok daha  ötesidir: aşktır, umuttur, direnmektir, iyiliktir, zor zamanların, güzel zamanların, acı zamanların yani aslında tüm zamanların şairidir. İyi ki yazdığı dilde okuma şansım olmuş onu, ne mutlu bana!

Oğlum...İçine tüm sevgimi, mutluluğumu, korkularımı ve endişelerimi koyabileceğim kadar büyük bir kelime. Hep var olsun hayatımda canım oğlum, ayağına taş değmesin.

Öğrencilerim, çocuklarım gibi artık. İlk başladığım, asistanlık zamanlarımda arkadaş gibiydik. Sonraları, uzunca bir süre, kendimi ablaları gibi hissettim. Son yıllarda ise net bir şekilde “anne”leri gibiyim. En azından ben öyle hissediyorum, onlar ne hissediyorlar bilmiyorum tabii!

Pamuk şeker, görünce dayanamam, yerim 😊 Tatlıya düşkün bir insan olduğumu biliyorsunuz zaten, şaşırmamışsınızdır bu bilgi karşısında sanırım :P

Rakı haftası nedeniyle yapay zeka yardımı ile yapılan reklam filmini çok sevdim ben. Rakı içmeyi de severim. Hele sevdiklerim yanımdaysa, hele bol kahkahalı büyük bir masanın etrafındaysak...

Sıklemenler şu dönemin en sevdiğim çiçekleri. Mutfak penceremin önünü şenlendiriyorlar. Soğuğa dirençleri, en sevdiğim özellikleri sanırım.

Şule, Farsça biliyorsunuz. Lizbon’da katıldığım bir kongrede, yıllar önce, İranlı bir akademisyenden ismimin anlamı ile ilişkilendirilmiş müthiş bir iltifat almışlığım var, halâ unutamadığım. :)

Trabzon, kalbimin kuzey kapısı...Sevgi dolu, sevdiklerine kanat olmayı bilen, koruyan, kollayan, merhametli, adaletten yana olan güzel bir adamın, babamın memleketi.

Unutma beni çiçeğini iliştirmek isterim şuracığa. “Ne sevdiklerimiz bizi unutsun, ne de biz onları. Hiçbir zaman...”diye dileyerek...

Üniversiteye girerken mühendis olmak istemiyordum aslında. Oğuz Atay’ın Selim’inin dediği gibi “lisede iyi bir öğrenci olduğumdan mühendis olmaya mecburdum” : P (En azından benim lise yıllarımda böyleydi. Şimdi ibre tıp, psikoloji ya da  hukuk alanlarını gösteriyor sanırım). Mühendis olmakla kalmayıp, öğrencilerime mühendisliği sevdirmeye çalışan biri olmam bu hayattaki en büyük “dönüş”lerimden biridir 😊

“Var bunlar” son haftalarda severek izlediğim dizinin adı. Oğlumla çok keyifle izlediğimiz “prens” dizisinin ekibinin diğer işi. İzleyin, seveceksiniz siz de!

Yeni yılın gelişine büyük anlamlar yüklemeyeyim diyorum ama olmuyor, yine içim kıpır kıpır olmaya başladı 😊 Evde de minik minik süslemeler yaptım tabii dayanamayarak 😊

Z raporu, günün sonunda alınsa da, yılın sonunda da alınmalı bence! En güzel yıl kapanışını ise bence Murathan Mungan yaptığına göre, bu maddede onun şiirine sığınmak en iyisi sanırım:

“Kırdım mı incittin mi birilerini
Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler?
Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?
Yeniden düşünmeliyim
Dostluklarımı, ilişkilerimi
Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı
Yitirdim mi yoksa masumiyetimi?
Borçlarımı ödedim mi?
Doğru seçtim mi soruların fiillerini?
Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
Giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
Geri verdim mi aldıklarımı:
Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları,
Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?
Yokladım mı duygularımı
Hâlâ sevebiliyor muyum insanları?”