Yoğun geçen bir Ankara hafta sonundan sonra, daha da yoğun geçen bir iş günü akşamından merhaba :) (gün daha bitmedi gerçi, birazdan bir öğrencimin tezi ile ilgili görüşeceğim kendisi ile zoom üzerinden)
Bu 4 güne neler sığdırdım peki?
Y.cığımın verdiği "Pala Hayriye"yi okudum, bitirdim. Su gibi aktı gitti zaten. Güzeldi.
Bizim (zarif eşimle benim yani :)) İstanbul'daki ve Ankara'daki hafta sonlarımız sosyal kelebek şeklinde geçiyor genelde. Yine öyle oldu. Arkadaşlarımızla buluştuk, söyleştik, gülüştük, dertleştik, yedik ve tabii ki içtik. A.ciğimin yaşgününü kutlamayı da ihmal etmedik mesela. Dosttan öte, BAL'lı kız kardeşlerimdendir kendisi. Nice yaşları olsun inşallah...Doğum günü tartı da muhteşemdi bu arada :)
Yârimle "Cem Karaca"yı izledik sonra. İsmail Hacıoğlu, sesiyle, haliyle, tavrıyla, muhteşem bir Cem Karaca olmuş. Eksikleri yok mu filmin, var tabii ama ben beğendim doğrusu. Filmden sonra sürekli eskilere dönüp Cem Karaca dinler oldum tekrar tekrar. Özlemişim.
Bugünse, ders sonrası, öğrencimin tez savunması vardı, başarıyla atlattı şükür. Zarif bir şekilde bana da teşekkür çiçeği almış A.ciğim. Üzerine de "Bilginiz, rehberliğiniz ve desteklerinizle yolumu aydınlattığınız için size sonsuz teşekkürlerimi sunarım. Bu süreçteki başarımı, özverili katkılarınız olmadan gerçekleştirmek mümkün olmazdı" diye not yazmış. Sağ olsun.
Bu 4 günün en güzel olayı ise (aslında son ayların en güzel olayı diyebilirim rahatlıkla) blogumun gizli takipçilerinden, üniversite arkadaşım, canımın içi E.cığımdan gelen whatsapp mesajıydı: "Dün akşam oturup bizim alfabemizi yaptım 🥰🥰." diye yazmış gözümün nuru dostum. O kadar güzel bir alfabe çıkmış ki elinden ikimize dair. Gözlerim dolu dolu bir şekilde, kaç kez okudum bilmiyorum. Bazı harflerde güldüm, bazılarında ağladım, bazılarını okurken ise "bunu nasıl hatırladın yahu E.'m" dedim kendi kendime. Muhteşemdi tek kelimeyle.
"Bu E.hanım da kim" demeyin diye, eski blogumda onun için yazdığım bir paragrafı buraya kopyalıyorum :) Ve bininci kez şükrediyorum kan bağı olmayan kardeşimin varlığına.
E. deyince bir sürü fotoğraf karesi canlanıyor gözümde, bir sürü anı üşüşüyor belleğime ve istisnasız hepsi bir gülümseme oluşturuyor yüzümde. Üniversite yaşamımızın ikinci günü tanıştık. Yaşamım aydınlandı. Onsuz nasıl geçerdi o kocaman pencereli soğuk okulda 4 yıl bilmiyorum. Birlikte yapmadığımız, paylaşmadığımız, konuşmadığımız şey kalmadı galiba. Halkoyunları çalıştık; teslim gününden bir gün önce süper projeler hazırladık; iyi geceler dileyip birbirimize, üstüne 2 saat daha konuştuk; aynı yerde okumakla yetinmedik, aynı yerlerde çalıştık. 4 yıl boyunca ellerimi avuçlarının içinde ısıttı. O kadar yoğun yaşadık, herşeyi o kadar derin paylaştık, iki ayrı kişi olmaktan çıkıp o kadar "biz" olduk ki hatta, zaman oldu, bayram ziyaretine gidip de evde bulamayınca “geldik yoksunuz” notunun altına “Ş.-E.” diye yazdım alışkanlıkla...Şule’nin yanındaki isim E.dır çünkü...Hep öyle olmuştur yani...Bakmayın şimdi ayrı olduğumuza...O benim içimde hep. Belki hiçbir zaman gerçekleşmeyecek bir düş birbirimizin kapısını elimizde çaydanlık, üstümüzde sabahlıklarımızla çalmak...Ama olsun, hayali bile güzel...Benimki öylece bir çiçek düşlemesi işte...
**Fotoğraflara ilk aklıma gelen Cem Karaca şarkılarını giydirdim. Nurlarda yatsın o da...
Blog dostlukları hakikaten bir başka oluyot, çok duygulandım, nice yıllarınız olsun birlikte..
YanıtlaSilE.hanım benim İTÜ'den sınıf arkadaşım C.ciğim, ben düzgün anlatamamışım ama, haklısın :)
SilGerçi blog dostlukları da hep şahane, hep bir başka, o ayrı :)
Çarşıda pişer bize de düşer miiii (öyle miydi o laf). Valla zarif eşinle zaten zar zor görüşüyorsunuz diye ses etmiyorum ama hiç değilse bi gün Ankara sokaklarında karşılaşırız belki Şule'm. :) Gerçi siz Ankara'nın benim bilmediğim yerlerinde sosyalleşme ve gezmede oluyorsunuz, dışarı çıkmam lazım karşılaşmamız için 😂
YanıtlaSilahahah :)ben de umudumu yitirmiyorum şekerim. elbet bir gün ankarada da buluşacağız :)
SilNe güzel arkadaşlık uzak olsa da hatırlattıkları yetiyor insana. Tart muhteşem görünüyor afiyet olsun. Hülya
YanıtlaSile.cığım benim iç sesimdir, Hülya hanım, çok teşekkürler :) tart lezizdi vallahi:)
SilE.cığım blogunu okuyor demek, aferin ona. <3
YanıtlaSilZira, gerçek hayattaki yakın arkadaşlarımızın bloglarımızı düzenli takip etmesi istisnai bir davranış. Genellikle "yazmaya devam ediyor musun, yahu blogunun adı neydi, linkini bir atsan da baksam" deniyor ve orada kalıyor. :)))
hahaha, evet ya, hiç anlamıyorum bunu. benim yakın arkadaşım/eşim/kardeşim yazsa ayıla bayıla okur, merak da ederim. Çoğunluk böyle değil ama E.benim ikiz eşim olduğundan takipte tabii :)
SilTabii ki okuyorum, kaçırır mıyım böyle bir fırsatı <3. Komşu olma hayalimiz gerçekleştikten sonra bile okumaya devam ederim gibime geliyor.
Silaa canım benim, şeytanın bacağını kırıp yorup bile yapmış bak :)
SilNe kadar içten, sıcak ve hayat dolu bir yazı olmuş! O kadar yoğun bir hafta sonu ve iş gününe rağmen bu kadar anlamlı anılar ve güzel detaylar sığdırmış olman gerçekten harika. Özellikle dostluklarının ve o içten bağlarının her satıra yansıması çok etkileyici.
YanıtlaSilCem Karaca filmine gitmeniz ve ardından o eski günlere dönüp şarkılarını tekrar tekrar dinlemeniz bana da nostalji hissi yaşattı. İsmail Hacıoğlu'nu böyle bir rolde görmek için sabırsızlandım doğrusu.
E.'nin hazırladığı alfabe ise apayrı bir hikaye! Gerçekten dostluk denilen şeyin ne kadar özel olduğunu hatırlatan, insana içini sıcacık eden bir detay. Anılarınız, yazıya döktüğün o üniversite günleri, ellerinizi avuçlarında ısıtması… Okurken bir dostluk hikayesinin en güzel satırlarını okuyor gibi hissettim. Böyle insanlar hayatta karşımıza ne kadar az çıkıyor, onların kıymetini bilmek ise en büyük zenginlik.
Tez savunması sonrası aldığın çiçek ve öğrencinin zarif notu da, emeğinin ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha göstermiş. Böyle dokunuşlar, bazen bir ömür boyu insanın kalbinde yer eder.
Umarım önündeki günler de böylesine güzel anılarla dolar. Yazılarını okumak bile enerji veriyor; lütfen devam et! 🌟
teşekkür ederim :)
Sil