15 Aralık 2024, Pazar

Dün akşam bizim "büyük aile grubu"nun fertlerinden İ.ciğimin (ki kendisi 11 yaşımdan beri arkadaşım, üniversite 1'den beri dostum, asistanlık günlerimden beri kardeşim, 2000 yılından beri de oğlumun dayısıdır :P) sevgili S.ile evlenmesini kutlamak ve geleneksel yılbaşı kutlamamızı gerçekleştirmek için S.&İ.'in evindeki davetteydik.

Masa şahane, her şey çok özenli ve S.cığımın elinin değdiğini belli edecek derecede zarifti.

Hediyelerimizi verdik, bol bol yedik, bol bol içtik, çok güldük, çok söyleştik. 

Gecenin sonunda da S.'nın hepimiz için hazırladığı yılbaşı hediye paketlerimizi alıp ayrıldık. Hayat dostlarla güzel. Buna bir kez daha inandım. 

(Büyük aile de kimdir derseniz, eski blogumda onlarla ilgili yazdığım daha uzun yazının bir kısmını buraya kopyalamak isterim:

Önce 3 kişiydik: İ. ve ben, F.'un çömez asistanlarıydık. Çok şanslıydık çünkü bir insan aynı zamanda nasıl bu kadar iyi bir öğretim üyesi, bir danışman ve bir dost olur, ondan öğrendik. Bizi diğer herkese karşı sonuna kadar korur, kollardı. Ama aynı zamanda sadece biz bizeyken en acımasız eleştirileri yapmaktan çekinmez; herkesin önünde, sınavlarda en zor soruları o sorardı. "Neden bu kadar zorladınız?" dediğimizde "Ben size bu kadar güvenmesem sizinle işim ne" diye cevap verirdi. Sonra büyüdük. Ekibe yeni "çömez"ler katıldı: önce E. ve Ö., sonra Ö., en son da B.'yla P. 

Gece yarılarına kadar çalıştığımız zamanlar oldu. Ama hep bir mutluluk ve neşe vardı ortamda. Keyif aldık birlikte çalışmaktan, gülme krizlerine girdik. Makale yazarken dedikodu yaptık. Kongre hazırlıkları yaparken çok bunalıp Ağva'ya kaçtık. Gece yarıları okula pizzalar ısmarladık. Düğünleri, kongreleri fırsat bilip birlikte tatillere çıktık. İyi bir akademik grup olmanın yanı sıra ve ondan daha önemlisi, kocaman, geniş bir aile olduk. Hep çok büyük bir ailem olsun istemiştim, Tanrı bana bu şekilde yaşattı büyük aile olmanın keyfini...)