31.Mayıs /Pazartesi

Haftaya hızlı bir giriş yaptım :) Sabah erkenden uyanıp O.beyciğimle cildiyeciye gittik önce. Onun ağzının kenarında, yanaklarında döküntüler var son zamanlarda. Benimse cilt lekelerim abarttı sanki (ya da uzuuuun zoom toplantıları ve uzaktan dersler sırasında kendime baka baka pimpiriklenmiş de olabilirim :P)  O.cığımınki egzamaymış, ona bir merhem verdi doktor. Benimki için ise leke giderici krem verdi ama tabii bir mucize beklemek yersiz....Ben bilmiş bilmiş, "ben aslında sadece güneşlenirken değil araba kullanırken BİLE kullanırım güneş kremi" deyince de "-bile- denecek bir şey değil bu, zaten en çok o zaman kullanmalısınız, hatta evde bile güneş kremi sürmelisiniz, cildiniz açık renk zira" deyip utandırdı beni!.  (Vakti zamanında Pippi Uzunçorap Korsan idolümdü. Onun gibi çilli bir yüz istiyordum, oysa benim cildim bembeyazdı! Güneş kremi sürmeden güneşe çıkınca çillerim oluştu ama bir süre sonra beraberinde lekeleri de getirdiler. Neyse, belki Pippi de büyüyünce çilli ve lekeli bir yüze sahip olmuştur, kim bilir :P)  

Günün sonrası son hafta derste çözeceğim problemleri hazırlamak, ablamı alıp onun 2.doz aşısının vurulması için hastaneye götürmek (darısı başımıza!), aşı sonrası caddeye inip anneme yaş günü hediyesi olarak aldığım ama ona küçük gelen bluzu bir büyük bedeniyle değiştirmek, tabii ki oraya gidince hızlı (ve verimli) bir kitapçı turu yapmak (gerçi Livaneli'nin ve Ahmet Ümit'in kitapları hâlâ çıkmamış) ve son olarak Miço'yu veterinere aşıya götürüp getirmekle geçti. 

Akşam da İş Sanat'ın kapanış konseri eşliğinde kendimi yeni aldığım kitaplarıma ve dergilerime adadım :) Gayet verimli bir gündü vallahi, mesudum :)

"Hangisinden başladın" derseniz, Murathan Mungan adının geçtiği her şey (ister şiir kitabı olsun ister roman, ister hazırladığı bir seçki ya da şiirlerinden bestelenmiş şarkılar) net bir şekilde önceliklidir benim için :)

30.Mayıs /Pazar

Erkenden uyandım yine ama yataktan kalkacak enerjiyi toplamam zaman aldı :) Fırına gidip simit aldım, güzel bir sofra hazırladım, oğlumla aheste bir pazar kahvaltısı yaptık. Sonrasında ise birlikte temizliğe giriştik. O.beyciğim süpürdü, ben toz alıp sildim derken evi tertemiz yaptık :) 

Öğleden sonra ise benim de O.cığımın da zoom toplantılarımız vardı, odalara dağıldık. Günün kalanında biraz daha çalıştım, sanal Migros'tan yaptığım alışverişi yerleştirdim, whatsapp'ten arkadaşlarımla yazıştım :) 

Aaa bir de komik bir şey oldu, eski öğrencilerimden biri instagramdan hâl-hatır sordu, yanıtladım. Ama o kadarla kalmadı baya bir şey anlattı işiyle ilgili, hayatıyla ilgili falan. Bir şey soracak hissediyorum ama konuya giremiyor. Sorsam, ayıp olacak, belki sadece kendini yalnız hissediyordur, sohbet etmek istemiştir diye düşünüp soramıyorum da! neyse sonunda sadede geldi! Eski öğrencilerimden birini sordu bana. "Hah" dedim içimden "işe başvuru yaptı herhalde çocuk, bizimki referans isteyecek" ama çocukcağızı da hatırlıyorum, kendi işi var, o ihtimâl de yok öte yandan. Derken konu anlaşıldı, bizim kız referans istedi benden ama özel arkadaşlık için :) Çok güldüm. "Efendi çocuktur hatırladığım kadarıyla ama iyi sevgili olur mu bilemem" dedim :) Bu da kaç yıllık hocalık hayatımda bir ilk oldu galiba! Ne âlemler :)

Bu akşamımın planı The Kominsky Method'un 3.sezonuna başlamak. İlk iki sezonu çok güzeldi. Geçen sene bir bunu, bir "After Life"ı bir de "Anne with an E"yi bayıla bayıla izlemiştim. Keşke diğerlerinin de devamı çekilse :)

 

Annemlerin apartmanının bahçesindeki yaseminler bir şenlik gibi bu ara. Ayrılmak gelmiyor içimden yanlarından geçerken :) 

29.Mayıs / Cumartesi

 Bugün benim annemin yaş günü. Hayatta tanıdığım en sosyal kelebek, en mükemmelliyetçi, en entelektüel, en özverili ve en eğlenceli insanlardan biridir. Ya da belki cümlenin son kısmı için "biriydi" demem gerek,  zira "eğlenceli" kısmının büyük bir parçasını babamın vefatıyla birlikte yitirdik sanki ne yazık ki...

40'lı yılların başında Ege'nin bir kasabasında doğmuş, zor koşullarda okumuş, öğretmen olmuş, sevdiği adamın peşinden İstanbul'a gelmiş sonrasında. Bana okuma aşkını kazandıran (hâlâ benden daha seri bir şekilde okur), çocukluğumun yaz günlerini eğlenceli kılmak için çeşitli ev aktiviteleri yaratan (sonra oğlumu da öyle büyüttüğü için O.bey anaokulunu sıkıcı bir yer olarak nitelendirmişti başladığında :P), çok çalışkan (gecenin körlerinde cam silip perde yıkadığını hatırlarım), gezmeyi seven (hâlâ öyle aslında ama artık ne dizleri ne beli çok da izin vermiyor ne yazık ki), çok hırslı (70'li yıllarda ehliyet sınavını birinci hakkında geçeceğim diye teybe okuduğu kitabı ev işi yaparken dinlediğini hatırlarım ki gerçekten 1.seferde geçmişti. Emekli olduktan sonra Açık Öğretim Fakültesini dışardan bitirip (hem de lisede yabancı dili Fransızcayken sil baştan İngilizce öğrenerek) ön lisans diploması almış sonra da 2.kez öğretmenliğe başlamıştı), insan canlısı (lisede, üniversitede ve sonrasında bizim evin kapısı sadece kendi arkadaşlarına, akrabalarımıza değil benim arkadaşlarıma da hep sonuna kadar açık olmuştur), cumhuriyete ve onun değerlerine sonuna kadar bağlı sevgili annem/ilk öğretmenim. Dilerim nice sağlıklı yaşları olsun...

Kahvaltı sonrası pastamızı, hediyelerimizi alıp gittik oğluşla. Tüm gün birlikteydik. Sabah biraz hüzünlüymüş yaşlandım diye ama gün içinde gayet iyiydi nazar değmesin.  Arayanlar soranlarla, sosyal medyadan kutlayanlarla daha da mutlu oldu. Güzel bir gün geçirdik. Daha ne olsun :)

Annemle en sevdiğim pozumuz

28.Mayıs / Cuma

 Aslında bugün öğleden sonra yola çıkıp İstanbul'a dönmeyi planlıyordum ama bugün tüm öğleden sonraya yayılan doktora yeterlilik sözlüsünde jüri üyeliğim olduğunu unutmuşum (yaşlandım ve emeklilik zamanım geldi bence :P). Dün bu programın farkına varınca, bu sabah bir tost-bir kahve şeklinde kahvaltı yapıp attım kendimi yola. Yol boyunca BAL kızlarla son oluşturduğumuz "film/dizi müzikleri ile çiçek adları içeren şarkılar "başlığında topladığımız şarkıları dinledim, eşlik ettim, yol nasıl geçti anlamadım vallahi. Canım hemşirelerim, iyi ki varlar :) 

İstanbul trafiği sözlünün başlama saatini evde yakalama planımı bir miktar bozdu. Böyle olunca ben de ilk öğrencinin 1.sorusunu Ataşehir'de arabayı kenara çekip sordum, 2.soru için de otoparktan bağlandım. Ne enteresan şeyler yaşıyoruz şu salgın döneminde. Daha önce aklıma bile gelmezdi böyle bir şey... Sonrasında eve gelip 17:30'a dek de jüri üyeliğimi sürdürdüm, yoldan çok bu sözlü yordu beni itiraf etmeliyim!

O.beyciğim babasındaydı, öğleden sonra da ilk-ortaokuldan yakın bir arkadaşıyla parkta buluşacaklardı. Sonrasında ondan rica ettiğim Oksijen gazetesini alıp geldi. Biraz hasret giderdik, biraz konuştuk, dertleştik oğlumla. Sonrasında ben bu dönem keyifle seyrettiğim "Son Yaz"ı izlerken bir yandan da gazetemi okudum. Ece Temelkuran'ın yazısını basılı bir gazetede okumayı özlemişim :) 

Son olarak, bugünün şiiri Edip Cansever'den. Bugün ölüm yıldönümüymüş şairin...Nurlarda yatsın. Hayatımızı, aşklarımızı, isyanlarımızı güzelleştiren ne çok şiir hediye etmiş bize... 

"ve ağzım ağzını öptü ise
çünkü için sözle doludur
elim eline değdi ise
çünkü elin yaratılmış işler doğurur
gözlerine baktım ise
ki bakmışımdır
onlar bir denizi sezme derinliğindedir
ve saçlarına
ve boynuna
ve omuzlarına
baktım ise
ki bakmışımdır
onlar bir kuşun uçuşunu
sezme derinliğindedir

ey sözlerim benim
onlar ki bana her zaman
bir diriliş verenedir

meselim bitmeyendedir."   

Balkonumuzdaki güzelim yıldız çiçeği :)

27.Mayıs / Perşembe

Sabah balkonda aheste bir kahvaltı yapıp odalara dağıldık. A.'in bir toplantısı vardı. Günün kalanında sınav kağıdı okudu. Benimse dersim vardı ve bir de ara sınav mazeret sınavım. Ben ders verirken A.beyciğim geçenlerde Evren Aybars'ın Birgün'de yazdığı "bahar kokulu köfte" tarifini denemiş. Akşam yemeğimizin menüsü belli oldu böylece :) Köfte gerçekten lezizdi, hayatta da içine limon kabuğu koymayı akıl etmem ama baya yakışmıştı. Ayıla bayıla yedik, öneririm. 

Akşamüstü işlerimiz bitince yine bir bahçe ziyareti yaptık. Ben kurutmak üzere nane topladım baya. A. son bir iki dikim işini yaptı. Kampüste olmayı, lojmanda yaşamayı seviyorum. Kuş seslerinin hakim olduğu huzurlu bir ortam burası. Hayatın biraz daha sakin ve yavaş aktığı bir yer.

Akşam yemek yerken de benim en sevdiğim ve izlemekten hiç bıkmayacağım dizilerden "mutlu ol yeter"in 1.bölümünü izledik tekrar. Ertan Saban'ın oynadığı Babür karakteri beni en mutsuz zamanlarımda bile güldürebilen bir tip. Ali Atay'ın canlandırdığı kronik mutsuz ve bezgin Ali de öyle. Yine izledik, yine güldük :)

Bugünün fotoğrafı balkondaki çiçeklerimiz olacaktı aslında ama neden bilmem blog izin vermedi fotoğraf ekleme. Bugün de böyle olsun o halde. Sadece onlara yakışan şiirle kapatayım günü. Özdemir Asaf'tan "çiçek senfonisi"

Çiçeklerin akşamlarını
Akşamların çiçekleri
Aydınlatır..

Çiçeklerin adlarını
Birbirlerine benzemezlikleri
Adlandırır.

Biri alır bir güneşi
Öbürüne yıldız sunar,
Biri öbürünü yağmurlandırır.

Bir başkası bir güzelliği
Akıl almaz çalımıyla
Karanlıklandırır.

Bir düğünü aklandırır biri,
Biri bir yalanı silerken
Biri bir ölümü anılandırır.

Biri bekler sabahları,
Biri gündüz diye çıldırır
Bir başkası aydınlığı akşamlandırır.

Biri bağlar-bahçeler içinde nazlı,
Biri kendi kendini doğurur bayırlarda,
Biri kayalıkları ayaklandırır.

Pencereden bakar biri,
Biri el sürdürmez kimseye,
Biri kendini ağaçlandırır.

Tırmanır biri el ermez dikliklere.
Biri yerlere yaslar yüzünü
Topraklandırır.

Biri ordusunu yayar birdenbire
Tarlalara, öbek öbek,
Kanlandırır.

Biri şarkılarla gözleri besler,
Yeşillikleri ve sevgilileri
Umutlandırır.

Çiçekler hep bekler gibidir,
Oysa hiç beklemezler;
Biri arılandırır, biri kuşlandırır.

Biri rüzgârlandırır gönülleri,
Biri kızdırır soğumuş külleri..
Biri de kendini kucaklandırır.

Biri tek başına yürür yazgısında,
Biri sepetlerde demet demet
Ününü kaldırımlandırır.

Biri vazolandırır kendini salonlarda,
Biri kurur bir kitabın içinde,
Biri de kafes arkasında saksılandırır.

Çiçekler bir şölen yaşamda,
Renklerin en büyük orkestrası..
Dursuz-duraksız çalar her insanda
Sevinci, aldanıyı, ölümü ve yası.

26.Mayıs / Çarşamba

Sabah, çayımızı termosa koyup, kahvaltılıklarımızı da yanımıza alıp bahçeye gittik. Yolumuz üzerindeki marketten de çıtır simitlerimizi alınca her şey tamam oldu :) Kahvaltımızı açık havada yaptık, ben A.ciğimin haftalardır emek verdiği bahçeyi yerinde görmüş oldum, o bir iki ekim dikim işi de yaptı, gayet verimli ve keyifli bir sabah oldu velhasıl :) 

Sonrasında biraz okul işi ile ilgilendim ve misafirlerimiz için hazırlık yaptım. Önce Moğolistan'dan kesin dönüş yapan Z.ciğim ve A.ciğim ikinci doz aşılarını olup bize geldiler. 2 yıldır hiç görüşmemiştik. Çok özleşmişiz, balkonda, açık havada ve mesafeli mesafeli oturup hasret giderdik.

Sonra da A.ciğimle S.beyciğim geldiler. Şarap, peynir, limonçello derken uzun zamandır içmediğim kadar çok içtim. Ama nasıl özlemişim arkadaşlarımı. Ülke gündeminden, çocuklardan, kedilerden, hayallerden, olası projelerden, dizilerden derken çan çan çene yaptık. 

Uzun zamandır bu kadar sosyalleştiğim bir gün olmamıştı. "Over doz" oldum sanırım :) Yüzümde sabit bir gülümseme ile oturuyorum şimdi :)  

Zarif eşimin bahçesi. Nasıl bir emek var şuncacık bahçede...

Çiftçilerin hakkı ödenmez vallahi... 

25.Mayıs / Salı

Aheste bir kahvaltı sonrası işe güce daldık A.beyciğimle. Onun bir toplantısı ve bir sınavı vardı bugün. Benimse doktora dersim ve bir de öğrencilerimle görüşmem...Okulla ilgili işlerin arasında gidip çiçek aldık balkon çiçekliklerine dikmek için. Onları diktik, balkonu yıkadık, sildik, temizledik ve resmi olarak balkon sezonunu Ankara'da da açtık :) Akşam geç saate dek balkondaydık. Bizimle birlikte komşumuzun kedisi Benek hanım da hemen minder konmuş sandalyelerde yerini aldı ki daha ne olsun! Bu arada A.beyciğimin yaptığı limonçelloya dadandım ben akşam keyfi sırasında, gerçekten güzel olmuş :)

Balkona sardunya ve yıldız çiçeği aldık çoğunlukla ama tabii ki fesleğensiz olmazdı...Beni bilen bilir, en sevdiklerimden biridir fesleğen.  Bir sürü güzellik çağrıştırır bana. En başta Ege'yi. Çocukluğumun yazlarını, sıcak yaz akşamları taraçayı yıkayıp kilimleri serip yıldızlara bakarak kocaman aile olarak sohbet etmeyi, gülüşmeyi. Ve tabi sivrisinekleri uzak tutsun diye saksı olarak kullanılan tenekelere dikilmiş fesleğenleri... Sonra Ahmet Telli şiirini ve Tolga Çandar'ın bestesini (fotoğrafa giydirdim bu güzelim şarkıyı). Ve tabii Dinçer Sümer'in uzun ve muhteşem destansı şiirini (bir bölümünü burada da yazmadan edemedim).

Merhaba be Alekos’un oğlu, komşum hey, merhaba!
Önce mahsus selam eder, cümlenizin
-ki cümleniz şu güzelim Ege suyunun iki yanında,
dünyanın en bilge güneşinin altında yaşamaktayız
ve üstündeki eski görkemli toprakların-
gözlerinizden öper, ellerinizden sıkarız
Bizi sual edecek olursanız, şükür yaşamaktayız
ve su taşımaktayız bir barış gülüne.
Üzüm ezen, tütün dizen, sevda ile bez dokuyan,
harç karan, şiir yazan, aylak gezen, işçimiz, katibimiz,
yüreğimiz yağma, yangın komşum hey,
düşmanlıklardan, eğrilerden yana değiliz.
Evet, değiliz, Çünkü biz
fesleğensiz, menekşesiz edemeyiz. Çünkü biz
güvercin yağar gibi ölürken insanlar dar dünyada,
Sokrates’in Yunus’un çocuklarıysak bu aydınlık kıyılarda,
üzgün gidişini, Nazım’ın, Ritsos’un Lemnos’a düşüşünü
bir güzel düşünmeliyiz.
Bak komşum, tumturaklı ve çetrefil
ve uzun cümlelerle değil, halkça söyleşmeliyiz.
İşte bu yüzden cümbüşler, laternalar bir köşede,
komşuluk bu kıyıda kaldı, kardeşlik öte yakada.
Barış dersen cızırdayıp duruyorken eski gramofonda,

rakılar, rokalar, çipuralar, razakiler bezirganların sofrasında.
Düşmanlıklar, eğrilikler bezirgan tuzağıdır.
Kurşun ile yiğit bitirmek, kıran sokmak buğdaya,
geceye, ölüme, yalnızlığa, korkuya açılan bir yelkenli gibi Küda’da
İşçilerimiz Almanya’da, Hollanda’da, şurada burada
düşüyorlarsa hasrete, sevgisizliğe, ikinci sınıf insanlığa;
Tuzaktır Alekos’un oğlu, vallaha da billaha da.

...

24.Mayıs /Pazartesi

Sabahtan O.beyciğim son sınavına girdi, ben biraz çalıştım. Öğle yemeğinden sonra ise o arkadaşlarıyla buluşmak için dışarı attı kendini ben de yârimin yanına gelmek için yola koyuldum :) 

Bolu'ya kadar Ünsal Ünlü'nün son bir iki videosunu izledim, gündemi takip edebileyim diye. Bolu'da benzin molası verdikten sonra da kızlarla hazırladığımız şarkı listesini dinleyerek, bazen eşlik ederek 4.5 saatte lojmanın önüne vardım :)  Aydın Engin (ki kendisini pek çok severim) baharda ağaçların büründüğü yeşil renge "körpe yeşil" demişti bir yazısında. Tam da öyleydi yol boyunca (özellikle Bolu'ya kadar), ağaçlar körpe yeşildi, muhteşemdi, niye fotoğraf çekmediysem, kızdım kendime  bu satırları yazarken! Cuma günü dönerken atlamayıp çekeceğim, söz :)

Bugünün şiiri Bedri Rahmi'den olsun:

Yılda bir kere çıldırır ağaçlar sevincinden 

Rabbim ne güzel çıldırır. 

Yılda bir kere uzatır avuçlarını yaprak; 

Sevincinden titreyerek. 

Yılda bir kere kendini verir toprak 

Yılda bir kere yarılır bahçeler hazdan 

Rabbim ne güzel yarılır. 

Biz de bir kere sevinebilseydik. 

Çiçek açmış ağaçlar gibi çıldırasıya. 

Kimbilir belki bir gün sulh olunca 

Biz de deliler gibi seviniriz, 

Ağaçları ve baharı taklit ederiz 

Renkli bez parçalarıyla donatırız şehri

 Renkli ampuller asarız pencerelerden 

Kimbilir belki bir gün sulh olunca 

Biz de çatır çatır çatlarız binbir yerimizden 

Ağaçlar gibi.

Dün akşam canım A.cüğümün önerisiyle izlediğim film, "Umudun Dili" çok etkileyiciydi. Öneririm.  

23.Mayıs /Pazar

Sevgili blog, bir itirafta bulunmalıyım :) Geçenlerde Leylak Dalı öğretmenimin katıldığı şarkılarla meydan okumaya katılmasam da (takip etmek çok eğlenceliydi ama itiraf etmeliyim :P) bu fikri benim 6 kişilik çekirdek BAL kızlar whatsapp grubunda duyurmayı ihmal etmedim ve sevgili hemşirelerime "Bloggerlar böyle bir oyun oynuyorlar. Biz de kendi aramızda oynasak ya" deyip ilk paylaşımı 12 Mayıs'ta yaptım (seni aldatmış gibi hissediyorum kendimi ama vallahi öyle değil blogcuğum :P).

Biz şarkı sınırı koymadık, o yüzden örneğin "içinde renk geçen şarkı"temasında 6 kişilik gruptan 20 şarkı toplanabildi :) Sorularda değişiklikler yaptık, bazılarını çıkardık, yeni bazı temalar ekledik. Bununla da yetinmedik, bu şarkıları spotify'da topladık. An itibariyle 221 şarkıdan oluşan ve 15 saatlik bir listemiz oldu :) Salgın bitince kendimizi gezmeye vuracağız ya, işte o gezilerde dinleyeceğiz bu listeyi. Tabii, şarkılar bahane, şarkıların yarattığı çağrışımlar, anılar şahane! Çok eğleniyoruz. Bu vesile ile sana herkesin huzurunda teşekkür etmek istedim. Yine hayatımı şenlendirdin sevgili blog :)

Evet, itirafımı yaptığıma göre bugünüme dönebilirim :) Sabah erkenden ve bel ağrım çok hafiflemiş uyandım. Kahvaltı sonrası O.beyi çalışma odasına uğurlayıp ben de anama gittim, çaydır, kahvedir, balkon keyfidir derken oturduk baya. Sonra da ablamla bir mahalle turu yapıp evlere dağıldık. O.cığımın bu akşam 17:30'daki sınavı vardı. O sınavdayken ben de sessiz sakin balkonda kitabımı okudum, Mümtaz Taylan'ın kitabını bitirip Napoli serisinin ikinci kitabına başladım. Beklentilerim çok büyük, bakın söyleyeyim şimdiden :) 

Arada çalıştım da ama çok verimli olmadı doğrusu, pazar günü olduğundan sanırım. Ve saçımı boyadım, iyice çıkmıştı beyazlarım artık zira. Bir gün, cesaretimi toplarsam saçımı boyamama kararı da alacağım ama bakalım ne zaman?!

Bugünümün en güzel haberini ise instagramda takip ettiğim Akgün Akova verdi: Murathan Mungan bir şiir seçkisi yapmış. Metis'ten de çıkmış. E şimdi buna sevinilmez de ne yapılır :)

Fotoğraf altı şarkısı hayatımın neşesi, dayanağı, ortağı canım BAL kızlara: 

Bülent Ortaçgil'den "Benimle Oynar Mısın?"

  

22.Mayıs / Cumartesi

Yine sabahın köründe uyandım ama bu sefer bir bel ağrısıyla. Ne zamandır iyiydim ve bel hareketlerimi de her gün yapmaya özen gösteriyorum oysa. Neyse yine de kalktım, kahvaltı hazırladım, anneme kapıdan uğrayıp vitamin bıraktım (o da dünden beri çok halsiz ve yorgun hissediyormuş kendini), eve dönüp temizlik yaptım, gazete okudum, bir zoom toplantısına katıldım. Sıradan bir gündü. Yani öyle olacaktı bu filmi seyretmesem...

Ne zamandır bekliyordum MUBİ'de gösterime girmesini, toplantıdan sonra kendime bir kahve yaptım ve oturdum başına. Günüm aydınlandı. Ümit Ünal'dan: "Aşk, büyü,vs"

Film başladı. Büyükada...Çarpıldım. Allahım, ne çok özlemişim ada'yı ...Yokuşlarını, köşklerini, mini minnacık evlerini, çiçeklerini, sakinliğini...Aklım uçtu gitti resmen. Filmi, bir yandan bu ada hasreti içimde kabarırken izledim...

Çok beğendim. Beklediğime değmiş. Selen Uçer nasıl güzel bir oyunculuk sergilemiş. Ece Dizdar da çok iyi ama Uçer döktürmüş...

Ve bence filmin 3.başrolü Büyükada :) Her zamanki gibi çok güzel...Hep öyleydi, eminim hâlâ öyle...Bir de...Ah Aya Yorgi bir daha yoruldum demeyeceğim sana gelirken :)

21.Mayıs / Cuma

Nazara inanır mısınız? Ben inanırım. Oğlum küçükken "bugün çok sakin" dediğim günün akşamına uyumaz, sabahı sabah ederdi(k). İnce çorap giyince, "güzel durdu ayağımda" dersem, evden çıkmadan kaçmış olur!  "Bugün de güzel çalıştım" diye düşünürüm, bilgisayar kitlenir, ben yazdıklarımı kayıt etmemiş olurum, her şey çöpe gider. Örnekleri çoğaltabilirim :) 

Ne alaka demeyin, dün dedim ya "Sabahın erken saatlerinde kalkıp yürüyüş yapmayı sevmeye başladım" diye, bugün kalkamadım tabii ki! :P Yani aslında kalktım da sabah ezanı okunuyordu ve ben "çok erken" deyip yataktan çıkmayınca uyuyakalmışım ve uyandığımda saat 8'di. Yine çok geç değil ama O.beye kahvaltı hazırlamam, saat 10'da bir toplantıya katılmam gerektiği için, tabii bir de yağmur yağdı yağacak gibi olduğundan çıkamadım yürüyüşe! 

Bugünün en önemli olayı evi kentsel dönüşüme vermek için müteahhite noter aracılığıyla vekalet vermemizdi. Hayırlı olsun inşallah. Çok güzel anılar verdi bana bu ev, minnettarım :)

İki-üç gündür elimde Ahmet Mümtaz Taylan'ın Irmak Zileli (ki onu da ayrıca severim)  ile yaptığı nehir söyleşi kitabı var. Mümtaz Taylan sevdiğim bir oyuncudur, özellikle son aylarda Leyle ile Mecnun'daki rolüyle gönlümde taht kurmuş durumda! Bu söyleşiyi merak ediyordum. Doğrusu ya kitap, onun bende yarattığı izlenimi güçlendirdi. Güzel bir insan olduğuna inanıyordum zaten, bu söyleşi sayesinde emin oldum :) 

Zileli'nin yetenekle ilgili bir sorusunu şöyle yanıtlamış: "Yeteneğe tanık olduğum anlarda o insanları tanımış kadar yakınlık duyuyorum onlara. Çok yüksek bir empati nöbeti gibi tarif edebilirim bunu. Ben Tolstoy'un yazdığı gibi yazamayabilirim ama onu okuduğum zaman onu yazmış kadar hayrete düşüp sevinçten ağlayacak hâle gelebiliyorum...Bunu sergileyen bir insan gördüğüm zaman başkalarının anlayabileceği, fark edebileceği düzeyde o cevheri biçimlendirmiş sunabilmiş insanlar gördüğüm zaman derin bir mutluluk hissediyorum, hayatta daha heyecan verici bir şey yok. İşte bu, yaşamaya devam etmek için iyi bir sebep"...Tam da benim hissettiğim şey bu, o yüzden çok beğendim! Kendimi sanatsal hiç bir konuda yetenekli bulmam ama bu yeteneğe sahip insanların ortaya koydukları eserleri izlemek, işitmek, okumak bende tam da bu duyguyu uyandırıyor: sevinçten ağlayacak gibi oluyorum ve "yaşamak güzel" hissi dolduruyor içimi :)

Şu şiiri okuyunca mesela, "iyi ki benim anadilimde yazmış Ahmed Arif, iyi ki bu şiiri okumuşum, iyi ki bu şiiri böyle besteleyen bir sanatçıyla aynı çağda yaşıyorum" demiyor musunuz siz de?

Rüya, bütün çektiğimiz. 

Rüya kahrım, rüya zindan. 

Nasıl da yılları buldu, 

Bir mısra boyu maceram... 

Bilmezler nasıl aradık birbirimizi, 

Bilmezler nasıl sevdik, 

İki yitik hasret, 

İki parça can. 

Çatladı yüreği çakmaktaşının, 

Ağıyor gök kuşaklarının serinliğinde 

Çağlardır boğulmuş bir su... 

Ağıyor yeşil. 

...

Sus, kimseler duymasın, 

Duymasın, ölürüm ha. 

 Aymışam yarı gece, 

Seni bulmuşam sonra. 

Seni, kaburgamın altın parçası. 

Seni, dişlerinde elma kokusu. 

Bir daha hangi ana doğurur bizi? 

Ruhum... 

Mısra çekiyorum, haberin olsun. 

Çarşıların en küçük meyhanesi bu, 

Saçları yüzümde kardeş, çocuksu. 

Derimizin altında o ölüm namussuzu... 

Ve Ahmedin işi ilk rasgidiyor. 

İlktir dost elinin hançersizliği... 

Ağlıyor yeşil.

Fotoğrafa tabii ki bir şarkı giydirdim yine: Fikret Kızılok'tan "Rüya"

20.Mayıs / Perşembe

Sabahın erken saatlerinde kalkıp yürüyüş yapmayı sevmeye başladım. Mahalleden çok kopmadan genelde kullanmadığım ara sokaklara girip çıkıyorum. Hoşuma gidiyor eski evler, köşkler, baharda iyice coşmuş güller, yaseminler, filbahriler arasında yürümek. 

Ben 3 yaşımdaymışım bu yakaya taşındığımızda, 5 yaşındaydım da şimdi oturduğum evin karşısındaki eve taşındığımızda. Bir ömür (iki yıllık İzmir , bir de ilk evliliğin ilk 2 yılını çıkarırsak) aynı mahallede geçti yani. Çok severim buraları. Eskiden (sitenin sonu şimdiki gibi çevre yoluna bağlanmazdı o zamanlar) iyice Perihan abla mahallesi gibiydik. Ki hâlâ, tüm kentsel dönüşüm furyasına rağmen yine de öyle bir havası var ve ben bunu çok seviyorum. Yürüyüş yaparken eczacıyla laflamak, kasaba el sallamak, erkek kuaförü ile (az mı götürdüm O.beyi küçükken) merhabalaşmak hoşuma gidiyor. Bahçelerinde oynadığımız 3-4 katlı apartmanlar yerlerini 10-15 katlılara bıraksa da, okuduğum ilkokul imam hatip olsa da, arkadaki korunun yerinde yeller esse de, burası, benim büyüdüğüm, yaz geceleri hava kararana dek arkadaşlarımla oyunlar oynadığım, büyüyüp gece dışarı çıkma izni aldığımda babamın eve dönüşümü pencerede beklediği mahallem...Anılar bir yere gitmiyor. Neyse ki!

Yürüyüş sonrası  günün geri kalanı sakin ve tanıdıktı. Çamaşır ve yemek işleri dışında bitirme grubumla çalıştık biraz. Bir de dersim vardı, onu yaptım. Şu çocuklar mezun olmadan yüzyüze görüşebilmek istiyorum onlarla! Kamerasını açan 3-4 öğrenciyi öpeceğim gördüğümde mesela, beni kendi yansımama bakarak ders anlatmaktan kurtarıyorlar. Minnettarım onlara :)

sevdim ben bu fotoğrafa müzik ekleme işini :)

19.Mayıs / Çarşamba

Yoktan var edilmiş bir cumhuriyetin yola çıktığı gün bugün.... Sadece bu bilgi bile bugünü güzel kılıyor zaten. Kutlu olsun :)

Sabah erkenden uyandım yine, yürüyüş ve kahvaltı sonrası ablamla birlikte babama gittik. Bayramda gidememiştik, iyi oldu, temizledik etrafı, biraz konuştuk, dualarımızı okuduk, döndük. Çok özlüyorum onu. Anmadan geçen bir günüm bile yok.

Öğleden sonra ise G.cuğum geldi. Kahve yapıp arka bahçeye indim ben de.  Çan çan çene yaptık, eski eşlerden girdik, çocuklardan çıktık, araya biraz da emeklilik planları kattık, ikimize de çok iyi geldi, çok özleşmiştik :)

Akşamsa ne zamandır aklımda olan filmi izledim: Kapı...Güzeldi. Bazı diyaloglar çok "öğreten adam" kıvamında gibi geldiyse de beğendim genel olarak. Hikaye yürek burkucuydu. Mardin manzaraları ise beni 20li yaşlarıma alıp götürdü...Ablamın Mardin'de öğretmenlik yaptığı yıllar her yaz ben de gider, kalırdım onunla üniversiteler açılana dek. Çok büyülü bir şehir gibi gelirdi bana. Bir çok kültürün birlikte dokuduğu kadim bir kültür. Filmi izlerken yine o duyguyla izledim, bir de tabii "salgın bitse de gitsem yine oralara" diyerek... 

Bugünün şiiri Haydar Ergülen'den babam anısına olsun. Bu şiir çok yakışıyor ona. "Çok çocuk, çok rakı, çok merhamet"e "çok adalet çok sevgi"yi de ekleyebiliriz hatta. O benim bu hayattaki kahramanım. Canım babam...

"bu topraklar da, bu can da senin mülkünmüş madem
öyleyse biraz daha kalsın bu dünyada babam
sonra da bu şiire bakıp, bu ne çok mavi desin
çok çocuk, çok ekmek, çok rakı, çok merhamet,
isterim ki herkes babasını sevsin şu hayatta derinden
ben babamı sevdim en çok kelinden
ve bildim ki mavi ustasıymış hayatın babam"

18.Mayıs / Salı

Sabah erken kalkış, biraz kitap okuma ve bel hareketlerini yapma, ardından da yürüyüşle erkenden başladım güne. Sonrası toplantı, makale ve dersle devam etti. Bugün O.beyin iki sınavı vardı (ki biri hâlâ sürüyor saat 21:28 itibariyle). Dolayısıyla özellikle sınav süresince (şimdi olduğu gibi) evde mutlak sessizliği korumaya çalıştım, bu da ayrı bir stres vallahi. 

Bunun dışında mutfakta işlendim bir de. Ve bol bol fotoğraf baktım :) 5 yıl evvel bugün Venedik'te, ne güzel gezmiş, eğlenmiştik diye iç geçirerek, fotoğrafları ilk kez görüyormuş gibi inceledim :) Meşhur ODTÜ gezisinin 25. yıl kutlamaları için A.ciğim ve ben buradan, E.cığımla V.cığım da (ne bereketli geziymiş ki bu şeker çiftimiz de aynı şenliğe borçlu birlikteliklerini) Amerika'dan giderek 3 gün dostluğun, anıların, şarabın ve kahkahanın dibini bulmuştuk. Güya 30.yılı da bir başka güzide memlekette kutlayacaktık ama kuyruğumuzu tramvay çiğnedi :P 

Ne diyelim daha bunun 35'i var, 40'ı var, elbet geçecek bu salgın! 

Fotoğrafa giydirdiğim şarkı 6 yıl öncesine ait bir Çiğdem Erken & Halil Sezai düeti. Ama sanki bugün için yazılmış gibi geliyor bana...

17.Mayıs /Pazartesi

Erkenden uyandım bugün, diğer günlerden farklı olarak yataktan da erkenden kalkmayı becerdim. Mutfak balkonumdan dışarıya baktım bir süre. Bu evden taşındığımda en çok balkonlarını özleyeceğime eminim!

Bel hareketlerimi de tamamladıktan sonra kendime bir poşet çay yapıp diğer balkona geçtim ve kitap okudum oğlum uyanana dek. Napoli serisinin ilk kitabını bitirdim böylece. Hımmm, ne desem ki, güzeldi, özellikle sonlara doğru daha içine çekti beni ama beklediğim kadar müthiş de değildi. Belki de beklentim çok yüksekti, o nedenle böyle geldi bilmiyorum :)

Kahvaltı sonrası çıkıp yürüdüm 1 saate yakın. Yüzümde bir gülümseme ile. Belki sabahki manzara ruhumu aydınlatmıştı ondan, belki de kaçak bir şekilde değil de özgürce dışarıda yürümenin mutluluğu sarmıştı beni. Bir de açık kitapçı bulup Ahmet Mümtaz Taylan'ın kitabını da alınca yüzüm daha çok güldü :)

Günün kalanı Miço beyi veterinere götürüp aşılarını yaptırma, şükür ki E.ciğimle yarım saatçik de olsa meditasyon yapma ve yoğunlukla okul-makale işleriyle geçti. Akşamsa geçenlerde O.beyle başladığımız ama benim uykuya yenik düştüğüm için yarısında yattığım "The two popes" filminin kalanını seyrettim. Güzeldi doğrusu, neden bugüne kadar izlemediysem...

Ah bir de dün izlediğim ve yine çok beğendiğim Ece Temelkuran-Murat Sabuncu söyleşisini de buraya bırakayım. Çok iyiydi. Ece'nin taviz vermeyen duruşu ama satır aralarında okunan memleket hasreti çok dokunuyor bana...Yine öyle oldu. 

Bu ara her bahçede gala çiçekleri görüyorum. Nasıl bir güzellik, nasıl bir zerafettir bu yahu...

16.Mayıs / Pazar

Bugün sadece Türkiye Cumhuriyeti tarihinde değil, benim kişisel tarihimde de çok özel bir gün...

Üniversite'de Fakülte'nin Kültür Odası'nın halk oyunları ekibindeydim (şu hayatta yaptığım en güzel işlerden biri olduğuna inanırım hâlâ). Tam 30 yıl önce bugün, önce kantinin karşısındaki odada okuldaki arkadaşlarımıza ve hocalarımıza son gösterimizi yaptık. Sonra ODTÜ şenliğine doğru yola çıkmak üzere otobüse bindik heyecanla. Kartal'daki bir kebapçıda karnımızı doyurduk neşeyle (genciz, arkadaşlarla birlikte ODTÜ şenliğine gidiyoruz, neşeli olmayıp da ne yapacağız). Halk oyunları ekibinde olmayan ama Kültür Odası'nın üyelerinden olan yeni çocuklar da vardı yemekte. Orada tanıştık zaten. Karşılıklı sınıflarda okuyup o güne dek tanışmamış oluşumuza şaşarak. Otobüse bindik sonra. Şarkılarla, türkülerle, şiirlerle güneşin doğuşunu karşıladık Ankara yollarında. 

Sonra...Araya yıllar, yollar ve insanlar girdi. Ama işte 12 yıldır, hayatımın merkezinde 30 yıl önce bu gece tanıştığım o adam var. İyi ki var. Hayata olan inancımı pekiştiren, "Hayatının altı üstüne gelecek diye çekinme. Nereden biliyorsun altının üstünden daha iyi olmayacağını" cümlesini benim için doğrulayan, mucizelere inanmamı sağlayan sevgili arkadaşım...Tam da şairin dediği gibi "içimde ikinci bir insan gibidir, seni sevmek saadeti"...

30 yıl önce bugün'den bir fotoğraf. Yola çıkmadan önce. 

İkimiz de birbirimizden habersiz, fotoğraftayız :)

(Bu arada fotoğrafa Ekmekçim'den özenip bir de şiir bağlantısı ekledim. Zira bu fotoğrafı çektirip otobüse bineceğiz, yemek molası sonrası herkes sızarken otobüste, biz 5-6 kişi sabaha kadar uyumayacağız ... A.beyciğim de bu şiiri okuyacak bize)

15.Mayıs /Cumartesi

Dün çok karıştırdım yediklerimi sanırım, o yüzden sabah kadar yatakta dönüp durdum, uyuyamadım bir türlü. Sabah tam dalmıştım ki bir yanlışlıkla aramanın kurbanı olduğumdan 8'de ayaktaydım yine :) Dolayısıyla tüm gün leyla modunda dolaştım evin içinde. Ama o bile toparlamamı sağlamadı. Neyse ki şimdi daha iyiyim :)

Oğlum henüz uyurken internetten gazeteleri okudum bir süre. Birgün'de yazan Haydar Ergülen şöyle demiş: "Hayat zor, dünya da öyle, insan da. Sabah da zor. Yıllar önce hissetmiştim bunu ve şöyle yazmıştım: “Sabah zordur/şiirden de zor”. Buna inanıyorum, çünkü yaşıyorum. Giderek zor oldu. Yazdıysam tekrar olacak ama kısacık, caz müzisyeni, klarnetçi Oğuz Büyükberber’in sanıyorum, “Sabah ne güzel üstelik her gün var!” Belki bir 10 yıl var ki hemen her sabah söylüyorum bunu. Günaydın gibi, sabah-ı şerifler gibi.!" Çok hoşuma gitti benim de. Bundan sonra kullanırım ben bu "Sabah ne güzel üstelik her gün var!” cümlesini :)

O.bey uyandıktan ve kahvaltı yaptıktan sonra reflü ilacı almak için nöbetçi eczane bulmaya Erenköy'ün içine yürürken bir de baktım ki pazar kurulmuş, iyi de olmuş, biraz meyve-sebze ve bakkaldan da Oksijen'i alıp döndüm eve. Günün kalanı gazete okumak, Leyla ile Mecnun'u seyretmek, kitap okumak, BAL kızlarla ve sonra da canım N.hocam, eşi E.abi ve A.ciğimle  muhabbet ederek geçti. Bu bayram gerçekten bir tatil oldu benim için. İhtiyacım vardı, iyi oldu :)

Oksijen'de Livaneli bu hafta İlhan Koman'ı anlatmış. Çok özeldir bende yeri İlhan Koman'ın ve o muhteşem Akdeniz Heykeli'nin. Üniversite sonrası ne yapacağım konusunda yalpalarken, bir danışmanlık şirketinde çalışmıştım 1 yıl. Herkesin ciddi olmak, ciddi görünmek için müthiş bir çaba gösterdiği bir şirketti (danışmanlık ciddi olmayı gerektirir diye düşünüyorlardı sanırım). Kendimi iki kişilikli gibi hissederdim  orada. Hafta içi hanım hanımcık ve kesinlikle ciddi görünümlü olan ben (neden sadece 1 yıl çalıştığım da böylece belli oldu sanırım :P), cuma akşamları mesai sonrası üzerimdeki pantolon/etek-ceket ve topuklu ayakkabılardan kurtulup yanımda getirdiğim kot pantolon-dik yakalı kazak-bot kombinasyonuna geçer ve arkadaşlarımla birlikte gecelere akmak üzere çıkardım o sırada danışmanlık yaptığımız Mecidiyeköy'deydi bankadan. Kendim olmaya ve dostlarımla buluşmaya hazır bir halde bu muhteşem heykelin önünden yürür ve onun güzelliğine bir kez daha vurulurdum. Sonrasında ben o danışmanlık şirketinden istifa edip üniversiteye döndüm, heykel de yer değiştirdi birden çok kez. Ama ben ne zaman bu güzelim heykeli görsem bir kez daha hayranlıkla bakarım...

Artık Yapı Kredi Kültür Sanat binasında sergilenen Akdeniz Heykeli 

14.Mayıs / Cuma

Kendime bayram izni vermiştim. O yüzden bugün öğleden sonraki 1 saatlik zoom toplantısı dışında okulla ilgili bir şey yapmadım. Peki ne yaptım:

Sabah şöyle üstünden bir temizlik yaptım önce. Sonra bayram iade-i ziyaretine gelen annem ve ablamla kahve keyfi yaptık.

Günün geri kalanında kitap okudum, internette gezindim, aylaklık edip, boş boş oturdum (bunu yazınca da Kadir İnanır'ın "atom fiziği de profesörlük de yerin dibine batsın" performansı geldi aklıma :P :P )

Anneme anneler günü hediyesi Elena Ferrante'nin Napoli Romanları Serisini aldığımı yazmıştım. Onun elinde benden ödünç aldığı kitaplar var şu sıra diye ilk kitaba el koymuştum :) Dün başladım okumaya, bugün de devam ettim. Yarıladım sayılır, iyi geldi ruhuma sakin sessiz, kapılıp giderek okumak :)

Tam kitap okurken Y.hemşirem aradı, "aşağıya bak" diye. Bisiklete atlayıp ara sokaklardan gelmiş bizimki, ben de aşağıya indim, yarım saat bahçede oturduk, oradan buradan söyleştik, enerji depoladık biraz, günün bir diğer güzelliği de bu oldu :)

Akşamsa Z. ve S.ler ve tabii ki A.beyciğim ile "ailecek ev gezmesi" tadında zoom yaptık. Sosyalleşmeyi çok özledik hepimiz, böyle böyle hasret gidermeye çalışıyoruz. Gerçeğinin yerini tutmasa da hiç görüşmemekten iyidir :)

                                            

Dün bayram tebriklerinde 1940'lardan kalma "likör içiniz" ilanları da vardı. Ben de söz dinledim, ablamın vişne likörü eşlik etti bugünkü kahveye :)

13.Mayıs / Perşembe

Bugün bayram ve aynı zamanda anneannemin ölüm yıldönümü. Pamuk şeker pembeliği geliyor aklıma anneannem deyince. Bir de gözlerinin güzelliği. Ve dedemin ona olan aşkı...Onun da dedem öldükten sonra bir daha hiç eskisi gibi olamayışı ve bir hayal alemine sığınması ama dedem yaşarken bunu ona pek de çaktırmaması...Ege'nin bir kasabasında doğup büyümüş bir kadının nasıl bu kadar "saraylı" bir hâli, görgüsü vardı bilmiyorum ama öyleydi işte. Her konuya uygun (bazen muzır) özlü sözleri vardı bir de, hâlâ andığım ve yeri gelince kullandığım :)  Benim için tek tek ayıkladığı çekirdekleri bir avuçta ağzıma atmayı, dizine yatmayı, bana mırıl mırıl bir şeyler anlatmasını, onunla birlikte yaramaz çocuklar gibi kıkırdamayı çok özlüyorum. Küçücük bir ortaokul öğrencisiydim vefat ettiğinde ama o, o zamandan beri hep dilimde, düşlerimde. Nurlarda yatsın canım benim.    

Bayrama gelecek olursak, ben düz bir mühendisimdir ve bayram şarkım standarttır: Barış Manço'dan "bugün bayram, erken kalkın çocuklar" :) Şarkıya uyup erkenden kalktım bugün de. Benim gibi erkenci olan zarif eşimle telefonda mesajlaşarak başladık güne. Malum kısıtlamalar nedeniyle, yine iki ayrı şehirdeyiz bu bayramda da.  

Daha sonra kendime kendime bir bayram hediyesi vermek ve Ece Temelkuran'ın bugün çıkacağını bildiğim "Together" adlı kitabının basılı halini olmasa da e-kitap halini satın almak istedim ama olmadı, "Türkiye mağazasında satışı yok" mesajını aldım girdiğim her sitede. Ne saçma, e-kitap ayol bu, neyi bekliyoruz...

Neyse ki sonra gazeteleri okurken Gazete Duvar'da Yıldız Ecevit'in  ("Oğuz Atay'da aydın olgusu" kitabını okuduğum günden beri (yuh! şimdi baktım da 29 yıl olmuş) çok özel biridir benim için) bir roman yazdığını (Kozmik Komedya) öğrenip mutlu oldum ve hemen siparişini verdim tabii ki :) Elime hemen geçmese de olsun, kendime aldığım bayram hediyemden memnunum :)

Oğlum uyandıktan sonra da anneme gittik, tüm gün ordaydık, iyi oldu. Yedik, içtik, bolca telefon görüşmeleri yaptık. Dilerim böyle hastalık korkusuyla evlere kapanmış bir şekilde geçirdiğimiz son bayram olur bu...Herşey en kısa zamanda normalleşsin, sevdiklerimize korkmadan sarılabilelim, bir arada gülüş ahenk büyük bayram sofralarında buluşabilelim. 

Sardunyalarım coştu bu ara yine, nasıl bir şevkle açıyorlar, her bakışımda içim mutlulukla doluyor :)

 

12.Mayıs / Çarşamba

Bugün kahvaltı sonrası, geçenlerde gittiğim şekerciye yollandım yine. Bayram için anneme giderken götürmek üzere tatlı aldım, ama bu sefer nefsime hakim oldum ve bayram tatlısı dışında sadece bugün yemek için bir çeşit sütlü tatlı alıp etrafa daha fazla bakmamaya özen göstererek dükkandan çıktım (nefsime hakim olmuş halim bu!) 

Bu şekerciye gidip gelirken yürüdüğüm yol çok güzel. Eski evlerin, kocaman ağaçların olduğu, kentsel dönüşüme kurban gitmemiş sokaklarda yürümek iyi geliyor bana. Bir de normalde arabayla gider gelirim ben o yolu. Halbuki yürürken hoşuma giden o kadar çok detayla karşılaşıyorum ki...

Ardından iki grup bitirme öğrencimle toplantılarım vardı. Seviyorum kuzucuklarımı :) Sanırım onlar da beni!

Daha sonraysa  ramazanın son pidesini almak için fırına gittim. Anne-oğul kendimizden geçerek bir akşamüstü kahvaltısı yaptık. Niye bu pide 12 ay boyunca çıkmaz hiç anlamam!

Akşam ise Mubi'de "Şeytan Yoktur"u izledim. Müthişti. Dört hikayenin dördü de ayrı ayrı çarpıcı, bir o kadar güzeldi. Evet, yüreğimin üzerine öküz oturmuş gibi hissediyorum an itibariyle ama yine de iyi ki izlemişim.

11.Mayıs / Salı

Verimli bir gündü bugün. Hem çalıştım, hem okudum (çalışırken de okuyorum tabii ama akademik olmayan okuma burada bahsettiğim :P) hem yürüyüş yaptım. Daha ne olsun :)

Susanna Tamaro'yu "Yüreğinin Götürdüğü Yere Git" ve "Anima Mundi"den sonra okumamıştım hiç (az önce kütüphanedeki kitaplarımın içindeki tarihlere baktım da, onların üzerinden de 24 yıl geçmiş, ). Geçenlerde sevdiceğim Tamaro ile yeni kitabı hakkında yapılan röportajı yollayınca, ısmarladım hemen tabii ki (siz ne kullanıyorsunuz bilmiyorum ama ben Kitap Koala sitesini kullanıyorum son zamanlarda, çok memnunum). Çok kalın olmadığı için de benim son zamanlardaki yavaş tempomla bile 3-4 günde bitti. Birbirlerinden çok farklı yapıdaki iki insanın aşkını anlatıyor Tamaro ve biri öldükten sonra geride kalanın anılara ve doğaya tutunarak hayatta kalışını. Çok etkiledi beni. Çok severek okuduğum kitaplar bittiğinde bir süre kimseyle konuşmak istemem, başka bir şey yapmak istemem, kitaptan aldığım tadı kendi kendimle kalarak daha iyi özümseyebilirmişim gibi gelir böyle zamanlarda, yine öyle oldu. Bir süre balkonda oturdum öylece. İyi ki edebiyat var dedim bin birinci kez :) 

Dersi biten O.beye yemeğini hazırladıktan sonra çıkıp kitabı A.ciğime kargoladım. O şu sıralar akademiden ve çocuklardan kalan tüm zamanını bahçe işleriyle geçiriyor ama olsun, bu kitap onda olsun, yatmadan önce bir iki sayfa da olsa okusun. 

Yürüyüş sırasında  rast geldiğim bu pembe çiçekli at kestanesi ağacının çekim gücüne kapılıp bir süre yanından ayrılamadım. "Bu ne güzellik yahu" diye diye fotoğrafını çektim. Neyse ki maske var da kendi kendime konuştuğumu gören olmadı :P 

10.Mayıs /Pazartesi

Sıradan bir pazartesi günüydü. Önce 4 kişilik bir grupla yaptığımız gıda harcamalarına yönelik çalışmadaki analizlerimi tamamladım. Sonra E.ciğim ile yaptığımız meditasyon zamanı geldi...Yarım saatçik de olsa sadece kendime döndüğüm bu zamanları seviyorum. Eski blog arkadaşıma müteşekkirim bu yüzden. 

Öğleden sonra ablamla mahalle içi yürüyüş yaptık, oradan buradan söyleşerek. Sonrasında hava kararana dek bu sefer zarif eşim A.beyle yaptığımız ama bir türlü yazıya dökemediğimiz makalenin kendime ait olan yerlerini yazmaya başladım. Daha çok işi var ama olsun, başladık en azından :)

Akşam da iki bölüm Grey's Anatomy izledim. Budur bugünlük maceram. Ne macera ama!

Aaa, unutuyordum az kalsın, bugün sabahtan Ekmekçim'le dün akşamki İş Sanat'ın Yeni Türkü konseri ve Derya Köroğlu'nun detone oluşu (ama benim yine de ona toz konduramayışım) ile ilgili  yazışmıştık. Az önce eski bloguma baktım. "30 yılın türküsü" konserine gitmişiz. Şöyle yazmışım: "Günebakan albümüyle tanıştım ilk onlarla. Vurulmuştum. Yasak kasetleri Buğdayın Türküsü'nü V.'mdan alıp çoğalttıktan sonra, gizli saklı dinlemek nasıl da keyif verirdi bana. Lise ve üniversite yıllarımın vazgeçilmez grubuydu onlar. Murat Buket'li, Cengiz Onural'lı, Fuat Oburoğlu'lu, Derya Köroğlu'lu, Selim Atakan'lı Yeni Türkü'nün her şarkısı ayrı güzel, ayrı özeldi benim için. Ama işte, grup metamorfoza uğradıktan sonra dinlemez olmuştum. Ta ki düne kadar..."30 Yılın Türküsü"nde kimler yoktu ki...Şenlik gibiydi. Şarkıların ve şarkılara eşlik eden anıların hepsi birbirinden güzeldi. İlk gençliğimin tanığı olan grubu dinlerken sarhoş oldum kelimenin tek anlamıyla...Daha ne yazsam, canım arkadaşım kadar güzel anlatamayacağım nasılsa. En iyisi ona kulak verelim: Evet efendim bu sefer de, sevgili Ekmekçikız Harbiye Açıkhava'dan bildiriyor..." Yazıyı okudum, yine mutluluk doldu içim. Eskiden Açık Hava'da konserler olurdu, değil mi? Eskidendi, çok eskiden :)

Çalışırken nefes almak için balkona atıyorum kendimi ve az az da olsa okuyorum, iyi geliyor. 

Tabii bu tempoyla yavaş gidiyor ama ne yapayım, bu yoğunlukta, bu da bir şey :)

9.Mayıs / Pazar

 Anneler günü hep karışık hisler yaratır bende. Bir yanım şenlikli bir şekilde kutlamak istese de diğer yanım annesini kaybeden  ya da istediği halde anne olamayan arkadaşlarım için hüzünlenir. Bugün yine bu hislerle geçti. Yine de geçmiş senelere göre daha az dışarda olunca ve zaten pek az tv izleyince daha az maruz kaldım anneler günü bombardımanına. Bu seneki anneler gününün iyi tarafı da buydu! 

Sabah annemle ablamı kahvaltıya çağırmıştım. Güzel de bir sofra hazırladım. Şükürler olsun ki hem annem hem oğlum kahvaltı masasında yanımdaydılar. Bundan daha büyük şükredilecek bir konu yok şu sıra bence...Ben anneme, O.bey tetesine (anne yarısı neticede) çiçek almış, hazırlamıştık dünden, bir de annem  bir kitap kurdu olduğundan ve kütüphanemde okunmadık kitap bırakmadığından ona "Oytun'la Hayat" blogu sayesinde haberdar olduğum seriyi almıştım hediye olarak. Çok mutlu oldu, "bunlar beni bir süre idare eder" diyerek :) Gelen giden telefonlar (E.beyciğimin beni arayıp 'eee, Şule teyze nasılsın" diye başlayan anneler günü tebrik telefonu en güzellerinden biriydi itiraf etmeliyim), mesajlar, çekilen/paylaşılan fotoğraflarla güzel bir geçirdik. Öğleden sonra annemle ablam evlerine döndüler. Ozan odasına çekildi, ben odama...Katılmam gereken ve neyse ki çok uzamayıp 1 saatte biten bir toplantım vardı, ona katıldım. Ardından dizimin başına oturdum.

Dizim, yılların kült dizisi: "Grey's Anatomy". İlk gençliğimden beri severim doktor dizilerini. Ortaokuldaydım sanırım, başrolünde sevgilisine bir sürü uçan balon hediye eden ve karavanda yaşayan kıvırcık saçlı Doktor Ganzo'nun olduğu "İnsanlık İçin" dizisinin hayranı olduğumda  (evet tabii ki Ganzo'cuğum ilk platoniğimdi aktör dünyasında :P). Sonra meşhur E.R. zamanları geldi. Ardından da son yıllarda Grey's Anatomy. Diziyi izlemeye başladığımda Amerika'da 6.sezonu falan oynuyordu sanırım, o zaman bu zamandır izliyorum. Genelde de sezonda an be an değil de ara verdiklerinde birikmiş tüm bölümleriyle, daha keyifli geliyor bana böylesi :) Şu anda 17.sezondalar ve Covid salgınının tam ortasındalar. Bugün izlediğim bölümde ise odak noktası "black lives matter" eylemleriydi ve çok etkileyiciydi. Bizim televizyonların penguen belgesellerini, Leyla ile Mecnun dizisinin pat diye yayından kaldırılışını falan düşündüm izlerken ister istemez...

Fotoğraf, yıllar önce Elif Doğan'ın Birgün'deki Anneler günü ile ilgili yazısından. En sevdiğim kutlama mesajıdır, burada da dursun bence :)   

8.Mayıs / Cumartesi

Bugün çok yoruldum vallahi. Kahvaltı sonrası yapılacaklar listesinin başında haftalık temizlik vardı  tabii. Temizlik sonrasında kendimi dışarı attım. Hızlıca bir pazar turu yaptım önce, meyve-sebze alıp, ardından da çiçekçiye uğradım ve yarın için çiçeklerimi hazır ettim. Bu kısa mahalle turundan sonra mesaiye yemektir, O.beye tatlıdır derken mutfakta devam ettim! Kendime kahve yapıp balkona çıkabildiğimde akşamüstü olmuştu bile.

Mutfakta işlenirken Ünsal Ünlü'nün Orhan Veli ile ilgili yaptığı programı izledim. Seviyorum Ünlü'yü ve gündemi yorumladığı programları. Fırsat buldukça seyrederim/dinlerim de zaten ama bu edebiyat söyleşilerini izlememiştim daha önce. Bundan sonra kaçırdığım diğer programlarını da dinleyeceğim. Çok güzeldi. 

İşler bittikten sonra günün kalan kısmında sabah kendime söz verdiğim üzere okulla ilgili çalışmama kararıma uygun davrandım :) Balkonda çay içtim, gazete, kitap okudum, sosyal medyada gezindim. İyi geldi :)

Bugün Ünsal Ünlü Orhan Veli'den konuşurken Yılmaz Erdoğan'ın "Kelebeğin Rüyası"nda anlattığı iki şairden (Muzaffer Tayyip Uslu ile Rüştü Onur) ve onların da Garip Akımı'ndan ne kadar etkilendiğinden bahsetti bir ara. Bugünün şiiri Rüştü Onur'dan olsun o zaman.

"Benden zarar gelmez

Kovanındaki arıya 

Yuvasındaki kuşa; 

Ben kendi halimde yaşarım 

Şapkamın altında. 

Sebepsiz gülüşüm caddelerde 

Memnuniyetimden; 

Ve bu çılgınlık delicesine 

İçimden geliyor. 

Dilsiz değilim susamam 

Öyle ölüler gibi 

Bu güzel dünyanın ortasında"

Yılın bu zamanlarına bayılıyorum, balkonumdaki her çiçek ayrı bir güzelliğe bürünüyor :)

7.Mayıs /Cuma

Ne güzel, ışıl ışıl bir gündü bugün. Sabah kahvaltı sonrası ablamla yürüdük biraz. Yürümek bahane, sohbet etmek şahane şeklinde bir yarım saat-45 dakika geçirdik. Ardından BAL'dan canım Y.hanımcığım uğradı, hasret giderdik hemşiremle, günüm aydınlandı :) Ne çok özledim dostlarımla bir arada olmayı, karnıma ağrılar girene dek gülmeyi, gezmeyi...

Gezmek demişken, salgından önce son gezdiğim yer Eskişehir'di. Bölümden bir grup arkadaş, trenle günü birlik gidip, yiyip içip, Odunpazarı'ndaki Modern Müze'yi gezmiştik. Benim çıkasım gelmemişti müzeden. Bugün Odunpazarı Modern Müze'nin Avrupa Müze Forumu'nca 2021 Avrupa'da yılın müzesi ödüllerinde "özel taktir ödülü" kazandığını öğrenip çok sevindim. Hem bu ödüllü müzeyi gezmiş olduğuma hem de Eskişehir'inin adının böyle güzel bir vesileyle duyurulmuş olmasına...

Eskişehir deyince Haydar Ergülen geldi aklıma bir de! Son yıllarda bir Birhan Keskin'in bir de onun yeni şiir kitabı çıkarmasını dört gözle bekliyorum hep. O zaman bugünkü yazıyı Haydar Ergülen'den bir şiirle sonlandırayım. 

Senin..

Uykuna sarılarak sevineceğim
rüyana sığınarak
gözlerine kıvrılarak dinleyeceğim
gölgene dayanarak
yakınlığına uzanarak düşleyeceğim
uzaklığına darılarak
yokluğuna bakarak tüteceğim
varlığına inanarak
boşluğuna tutunarak düşeceğim
aşkına kavuşarak

Tüm müzeyi fotoğraflayabilirdim aslında, o kadar güzeldi :) 

6.Mayıs / Perşembe

Dün akşam gülümüzün dibine koyduğumuz dileklerimizi günün ilerleyen saatlerinde yakmak üzere içeri alarak başladım güne. (Aslında akan suya bırakın derler ama ben yapamıyorum bu işi. Sanki denizi kirlettiğim için dileklerim hiç olmayacakmış gibi geliyor, önceki yıllarda da yanımda dilek kağıtlarım deniz kenarına gidip atamadan dönmüşlüğüm vardır. E bu sene zaten öyle bir imkan bile yok. Dolayısıyla yakıp küllerini savurmak daha makul geliyor bana)

Kahvaltı için annem Hıdrellez ritüeline uygun olarak (anneannem yaparmış eskiden)  soğan kabuğuyla yumurta kaynatıp boyalı yumurta hazırlamış bizim için, ablam yumurtaları getirirken fırından da simit almış, oh mis :) . E yanına eşlikçi kahvaltılıkları hazırlamak zor olmadı taktir edersiniz ki. Güne böyle başladık oğlumla. 

Ardından biraz aylaklık, biraz çalışma...Bu öğlen dersim vardı zaten malum :) Neyse ki şeker çocuklar öğrencilerim, zevkle anlatıyorum, ah bir de kanlı canlı yüzlerini görsem onlar mezun olmadan :)

Akşamüstü ise yine annem bir Hıdrellez ritüeli bombası patlattı. Akşamüstü anneannemin "banma" adını verdiği taze yaprakla, kısırın biraz daha sulusu bulgur pilavının kısırlaştırılmış hali gibi pişmiş olan güzellikten gönderdi bize. O.cığım ile ayıla bayıla yedik :) Yaşasın Kasaba, yaşasın gelenekler :P

Bugün sabah bir arkadaşımın paylaştığı Talat Halman'ın "ileri yaş andı"nı durup durup okudum gün içinde. Çok beğendim. (Zamanında Ferit Edgü'nün "O" kitabındaki 10 emri ezberlemişliğim vardı, bunları da okuya okuya ezberleyebilirim her an). Talat hoca'yı ilk olarak Nazım Hikmet Vakfı'nın hazırladığı ajandalardaki muhteşem Nazım çevirileri ile tanımıştım yıllar önce. Çok sonra bir akademik yıl açılışına katılmıştı bizim üniversitede.  Allahım nasıl güzel bir konuşma yapmıştı, hâlâ bazı kısımlarını hatırlarım...Ne kadar donanımlı bir insandı rahmet olsun. Buraya bir de Bilkent Üniversitesi'nin kütüphane haftası etkinliklerinde yaptığı aşk temalı konuşmasını koyayım o zaman, dinlemek isteyen olur belki :) 

5.Mayıs / Çarşamba

Dün akşam başım ağrıyarak yattım, sabah da aynı baş ağrısıyla kalktım. İlaç almama rağmen gün boyu  zaman zaman hafiflese de geçmedi :( Baş ağrısına rağmen üzerinde çalıştığım analizde yol kat ettim baya sonra da iki küçük toplantıya katıldım. 

Ama daha önemlisi 3 kg çilekten reçel yaptım :) Tarif ablamdan. En sevdiğim yanı, kesin yönergeler içermesi, öyle kulak memesi kıvamı falan yok! (1kg çilek yıkayıp, suyunu süzün, tencereye koyup ve köpürmesini bekleyin. Köpürmeye başladıktan sonra 7 dk kaynatın. Üzerine 1 kg şeker döküp, karıştırıp, yine köpürmesini bekleyin, köpürdükten sonra yine 7 dk kaynatın. 1/2 limon suyunu ekleyip, köpürmeye başladıktan sonra 3 dk daha kaynatıp altını kapatın. Üzerini örtüp soğumasını bekleyip, kavanozlara koyun, bu kadar basit  ) 

Öğlene doğru baş ağrıma iyi gelir belki diyerek yürüyüşe çıktım, biraz yürüdükten sonra Ekmekçim'i arayıp küçük bir yürüyüş için uygun mu acaba diye sorup şansımı deneyeyim dedim. Uygunmuş :) Ne iyi oldu, yürüdük birlikte mor salkımlı sokaklarda, biraz gülüştük, biraz dertleştik, ikimize de iyi geldi bu kısacık mola. Bir de Ekmekçimin Hıdrellez hatırlatmasıyla kendimize gül aldık. O pembesini, ben sarısını :) Birazdan da dileklerimi çizip (en büyük dileğim şu salgının bitmesi tabii bu yıl) saksının dibine koyacağım :) 

 

4.Mayıs / Salı

Bir iki gün önce Leylak Dalı öğretmenimle mektuplaşmanın ne güzel bir şey olduğu konusunda yazışmıştık. O yazışmanın üzerine bugün lise whatsapp grubunda geçtiğimiz hafta kaybettiğimiz arkadaşımız M.'in yazdığı şiirlerden bahsediliyordu ve o şiirlere ulaşabilsek ne iyi olacağından. Ve birden benim aklıma ben KAL'dan BAL'a nakil gittiğimde son iki yıl, bizimkilerle birbirimize yazdığımız mektuplar ve onlardan birinde yakın arkadaşım D.'ın bana M.'in şiirlerinden seçmeler deyip 2-3 şiirini yazdığı geldi (Dün ne yediğimi hatırlamasam da 30 yıl önce gelen mektubun içeriğini hatırlayabiliyorum, evet. Tabii buna sevinmeli mi üzülmeli mi bilemiyorum!). Döktüm mektup kutusunu çalışma odamın ortasına. Çok dağılmamaya özen göstererek (zira hepsini okusam kesin bir günümü alır onca mektup) D.'ın mektuplarına hızlıca göz gezdirmeye başladım. Ve buldum! Mart 89'da yazdığı bir mektupta "bak bunları çok beğendim" diyerek M'in üç kısa şiirini paylaşmış benimle. Hemen lise grubuna gönderdim tabi, sevindik, andık M.'ciğimizi bir kez daha, nurlarda yatsın...

Tabii ne kadar "çok dağılmamaya özen gösterdim" desem de arada takıldığım mektuplar olmadı değil. Ne çok sever(d)im mektup yazmayı da almayı da...Sonra sonra e-postaya döndü mektuplar ki onlar da güzeldi aslında. Son yıllarda ise anlık whatsapp paylaşımları damgasını vurdu sevdiklerimle haberleşmelerime. Şikayetçi değilim aslında zira üzüldüğüm, sevindiğim, şaşırdığım an telefonu elime alıp haberleşme lüksüne sahip olmayı seviyorum. Ya da sosyal medyadaki bir paylaşımla ilgili hemen o an, sıcağı sıcağına dedikodu yapmak tabii ki çok keyifli oluyor. Ama içi sevgi dolu, mutluluk dolu, dostluk dolu, sevda dolu mektup almayı da özlemedim değil :) Hem işte whatsapp yazışmaları  kısa süre içinde tarihin (uzayın) karanlık noktalarına giderken, mektuplar 30 yıl sonra yanı başımızda! 

Mektup kutusunda madencilik yaptıktan ise sonra attım kendimi dışarı, kendi kendimle konuşa konuşa Göztepe'deki şekerciye dek yürüdüm. Geçenlerde oğluma nostalji olsun diye aldığım horoz şekerini gören annem "keşke elma şekeri de bulabilsen" demişti, orada bulacağıma emindim, nitekim yanılmamışım :) Tabii şekerciye girip sadece elma şekeri alıp çıkmak için gerekli olan nefsine hakim olma yetisi bende olmadığından maaşımın bir kısmını dükkanda bırakarak ve hâlâ aklım gördüğüm şekerlemelerde kalmış halde çıkıp eve döndüm. Pişman değilim, o ayrı :)

Bu kadar nostaljiden sonra bu akşam ne yapacağım da belli oldu sayılır. Yanıma şekerlemeleri ve kahvemi alıp Nazım'ın Piraye'ye yazdığı mektupları yine sanki bana yazılmışlar gibi heyecanla okuyacağım. Kaçıncı defa diye sormayın :)

Günün şiiiri de Nazım'dan tabii ki bu durumda:

"Ne güzel şey hatırlamak seni:

ölüm ve zafer haberleri içinden 

hapiste 

ve yaşım kırkı geçmiş iken... 

 Ne güzel şey hatırlamak seni: 

bir mavi kumaşın üstünde unutulmuş olan elin 

ve saçlarında 

vakur yumuşaklığı canımın içi İstanbul toprağının... 

İçimde ikinci bir insan gibidir 

                     seni sevmek saadeti...
..."

Kütüphanemin en nadide eserlerinden biri: Nazım'ın Piraye'ye yazdığı mektupların tıpkı basımları

3.Mayıs / Pazartesi

Bugün ablamın aşı randevusu vardı, alerji riski nedeniyle hastaneye birlikte gittik, hemencecik yapıldı aşısı güler yüzlü bir hemşire tarafından, 20 dakika etrafta gezinip, her şeyin yolunda olduğundan emin olup eve geldik. Şifa olsun inşallah :) 

Eve gelip üzerimi değiştirirken Ekmekçim meditasyonu hatırlattı, iyi ki de hatırlattı, tamamen aklımdan çıkmıştı, hemen bilgisayarı açıp  E.ciğimin huzurlu sesiyle bir yarım saat geçirme şansım oldu böylece.

Sonrası biraz makale biraz yemek işleri şeklinde geçen sıradan bir gündü. Aaaa bir dakika, bir de mutfak balkonumun pvc'sini matkapla delip salon balkonunda asılı duran ve güneşten içi bayılan sıklamenimi oraya astım. Çok seviyorum böyle tamir tadilat işlerini. Yaptıklarım estetikten yoksun oluyor biraz (!!!) ama işe yarıyor ya, ne gam :) 

2.Mayıs / Pazar

Artık her gün birbirinin aynı da olsa pazar günü kahvaltısının özelliği bozulmasın istiyorum. O yüzden  özene bezene hazırladım sofrayı. Uzunca bir kahvaltı masası keyfi yaptık oğlumla. Ardından ben biraz gazetelere baktım ve bilgisayarın başına oturdum, halletmem gereken bir iki iş vardı. O. da bugün moderatörlüğünü yapacağı çalıştayın son hazırlıkları ile ilgilendi.

İtiraf etmeliyim, bu çalıştayla başından beri pek ilgilenmedim (ki benim çok önemsediğim bir konu), pohpohlamadım (derslerini ikinci plana atması korkutuyor beni zira) ama bugün baya güzel bir iş çıkardı benim oğlum. Ne zamandır bununla ilgileniyor. Önce konularına hakim konuşmacıların yer aldığı bir iklim çalıştayı düzenleme fikrini üyesi olduğu partide ortaya attı (siyasetin tamamen başka odak noktalarının olduğu bir zamanda bu konuyu gündeme almaya çalışması bile benim için çok kıymetli), parti yönetimini ikna etti (ki çok kolay bir iş değildi), konuşmacıları ayarladı, katılımcıları organize etti...Ben yan odada organizasyonla ilgili yaptığı görüşmelerin bazılarına kulak misafiri olurken bile gerildim ama o gayet kararlı bir şekilde yürüttü hazırlıklarını ve bugün de çok başarılı bir işe imza attı. Onu ve çalıştayı yan odada zoom başında izlerken çok gurur duydum bu 21 yaşındaki genç adamla. Güzel bir insan oldu benim oğlum, vicdanlı, içinde bulunduğu toplumun/dünyanın sorunlarına duyarlı, entelektüel bir adam...Ayağına taş değmesin canımın içi...

 

1.Mayıs / Cumartesi

Tek çocukta karar kılan anne ve babanın önüne elindeki kumbarasıyla dikilip “yeter artık, ben kardeş istiyorum, paranız yoksa, alın benim paramı kullanabilirsiniz” diyecek ve bir kardeşi olmasını elindeki avucundakini anne-babasına verecek kadar çok isteyen küçük kız çocuğu, daha sonra kardeşi doğduğu gün en sevdiği bebeği ona armağan ederek göstermiş sevincini…

Hayattaki ilk şansım beni böylesine isteyen bir ablaya sahip olmaktır sanırım.

Hep “çok” ablaydı benim için: Koruyan, gözeten, seven, ilgilenen… Aramızdaki yaş farkı 6 olunca, üstüne üstlük o bir yaş küçük okula gidip, tüm sınıfları hızlı hızlı geçerken ben bir de üstüne bir sene hazırlık okuyunca, orta 2’deydim henüz, ablam üniversiteden mezun olduğunda. Çok uzun yıllar abla-kardeş olduk biz; arkadaş, dost olmamız daha sonraki yıllara rastlar. 

Farklıyızdır aslında birbirimizden.  Ben damarlarımızdaki “Karadeniz”in hırçınlığından daha fazla nasibimi almışken onda ağır basan “Ege”nin sakinliğidir mesela. O daha evcimendir, ben daha gezenti. O daha planlı ve düzenlidir, ben daha dağınık. Ama tamamlarız birbirimizi. Ve birlikte ağlarken de, gülerken de çok ağlar, çok güleriz. Bu hayatta başıma gelen en güzel şeylerden biridir, onun gibi bir ablaya sahip olmak.

İşte bugün benim ablamın doğum günü, böyle güzel bir bahar gününde doğmak ona çok yakışıyor...Nice yaşları olsun...Sağlıkla, mutlulukla...

48 yıl arayla abla-kardeş pozumuz :)