Bugün sadece Türkiye Cumhuriyeti tarihinde değil, benim kişisel tarihimde de çok özel bir gün...
Üniversite'de Fakülte'nin Kültür Odası'nın halk oyunları ekibindeydim (şu hayatta yaptığım en güzel işlerden biri olduğuna inanırım hâlâ). Tam 30 yıl önce bugün, önce kantinin karşısındaki odada okuldaki arkadaşlarımıza ve hocalarımıza son gösterimizi yaptık. Sonra ODTÜ şenliğine doğru yola çıkmak üzere otobüse bindik heyecanla. Kartal'daki bir kebapçıda karnımızı doyurduk neşeyle (genciz, arkadaşlarla birlikte ODTÜ şenliğine gidiyoruz, neşeli olmayıp da ne yapacağız). Halk oyunları ekibinde olmayan ama Kültür Odası'nın üyelerinden olan yeni çocuklar da vardı yemekte. Orada tanıştık zaten. Karşılıklı sınıflarda okuyup o güne dek tanışmamış oluşumuza şaşarak. Otobüse bindik sonra. Şarkılarla, türkülerle, şiirlerle güneşin doğuşunu karşıladık Ankara yollarında.
Sonra...Araya yıllar, yollar ve insanlar girdi. Ama işte 12 yıldır, hayatımın merkezinde 30 yıl önce bu gece tanıştığım o adam var. İyi ki var. Hayata olan inancımı pekiştiren, "Hayatının altı üstüne gelecek diye çekinme. Nereden biliyorsun altının üstünden daha iyi olmayacağını" cümlesini benim için doğrulayan, mucizelere inanmamı sağlayan sevgili arkadaşım...Tam da şairin dediği gibi "içimde ikinci bir insan gibidir, seni sevmek saadeti"...
Tüm yorgunluğumu, hayata karşı olan tüm umutsuzluğumu alıp götürdü şu yazın. Şiiri dinliyorum bir yandan da... Nasıl bir güzel denklik. Ben bir süredir şansa değil, hak edişlere inanıyorum. Yaşadığımız hayatlar bize hak edişler olarak geliyor. haksızlığı bile hak etmelisin demişti bir arkadaşım. Ne güzel bir hak edişiniz olmuş birbirinize karşı. Daim olsun, artarak...
YanıtlaSilNot: Yalnız şiirde tam bir hocamın "lazım olunca cebinden çıkaracağınız iyi bir şiiriniz olmalı" dediği türden...
Canım benim, yüzümü güldürdü yorumun, sağol. Güzel bir hikaye bizimki evet :) daha enteresan detayları var ama onları biz tokat'a ya da sen ankaraya gelince anlatırız istersen :) çok eğlenceli çünkü aslında resmi olarak üniversite 2'de tanışmış olsak da (yani şu fotopraftaki gün) aslında bundan iki yıl önce aynı dersaneye gitmişiz izmir'de bir yıl boyunca, aynı katta, yine karşılıklı sınıflarda okumuşuz :P
SilAy çok isterim dinlemek. En sevdiğim hikayelerden birine adaydır eminim. Sabırla bekleyeceğim bu günü:)
SilŞiir de güzel yaşanmışlıkta güzel. Bazen sonradan da olsa birbirini bulabilmek şans, yakalamışsınız şansınızı, ne mutlu.
YanıtlaSilkesinlikle öyle evet. şükrü erbaş'ın dediği gibi "Ya sen bu ülkede doğmasaydın, ya ben aşkı herkes gibi bilseydim" :)
SilNe güzel bir öykü bu, hep sürsün...
YanıtlaSildilerim :)
SilBu hikayeyi kaç kez dinledim kim bilir? her seferinde ilk kez dinler gibi mutluluk veriyor. :)
YanıtlaSilBir de itirafım var, bu Ahmet Arif şiirinin başını bilmiyormuşum, son dizelerden ibaret sanıyormuşum. İyi ki ekledin buraya. :)
aaa ne güzel bir şeye vesile oldu bizim hikaye desene :) çok etkileyici, çok içten, çok umut verici bir şiirdir gerçekten
SilDilimizi de ısıralım, tahtaya da üç tık... İşe yarıyor, kesin bilgi! Bkz. Joe, Sevgili Şule:)
YanıtlaSilısırdım dilimi, tahtaya da vurdum, tamamdır :)
Sil