20 Haziran 2025, Cuma

Bir önceki yazımda "Belki bir gün, "hayatımı şekillendiren 3 erkek" diye bir yazı yazarım." demiştim. Beklemeyi de, bekletmeyi de sevmem. Aklıma düştüğüne göre o yazıyı yazayım dedim bugün :)

Hayatım boyunca çok şanslı olduğumu düşündüm. Bir çok nedenle. Yaşım ilerledikçe, kişiliğimi, çevremdekileri sorgulayıp gözlemledikçe, hayatıma girmiş erkekler nedeniyle de çok şanslı olduğuma inandım. "Hayatıma girmiş erkekler" derken sevgililerden değil, babamdan, dedemden ve ağabeyimden bahsediyorum!

Babam, benim bu dünyaya gelmeme sebep olan iki kişiden biri, malum :) Doğduğum zaman "bir kızım daha oldu" diye mutluluktan ağlayan, kimseye yapmacık davran(a)mayan, bu hayatta tanıdığım en mert, en içi-dışı bir, en vicdanlı, en dürüst, en merhametli insanlardan biri. Siyasi görüşünü sadece oy verdiği parti ile sınırlamayan, hayat içindeki duruşu ile bunu yaşayan ve yaşatan, insanlara toplum içindeki konumlarından, işlerinden, eğitimlerinden, unvanlarından bağımsız olarak yaklaşan bir solcu. Kız-erkek arkadaşlığına önem veren, edebiyatı seven, ezberinden çok güzel şiirler okuyan bir romantik. Çevresindeki haksızlıklara, adaletsizliklere karşı öfkesi burnunun ucunda gezen, kızdığı zaman içinden bir "Hulk" çıkan bir Karadenizli. Atatürk'ün fotoğrafını site toplantı salonu duvarından indiren milletvekili komşunun yakasına yapışacak ya da çalıştığı kurumda işçinin tazminatının üzerine yatmaya çalışan genel müdürü eline geçirdiği sandalyeyle fabrika çevresinde kovalayacak (ve sonra işçilerin gözünde bir efsaneye dönüşecek) kadar sinirden gözü dönebilen biri. Buna rağmen ne ablama ne bana bir kez olsun bağırmamış olan canım babam...Üstüne giyecek sadece bir takım elbisesi varken, ikincisine gerek yok deyip ihtiyacı olanlara destek olan; geniş ailesindeki herkesin okuması için çaba harcayan, velhasıl sadece çekirdek ailesini değil, çevresindeki herkesi (arkadaşlarım dahil) koruyup kollayacak kadar büyük bir "kanat" olabilen, çok iyi bir adam. Bu hayatta başıma ne gelirse gelsin, her şeye rağmen dik durabilmemin temel nedeni. Bazen davranışlarımda ondan izler bulduğumda ya da annem, akrabalar falan "babası kılıklı" dediklerinde hâlâ yüzüm güler. 

Dedem, yani annemin babası, hayatımdaki çok önemli, ikinci erkek figürü. Burada daha önce de anlattım kendisini. Roberto Benigni'nin "Hayat Güzeldir"ini seyrederken "aaa işte dedem" dedirten, çocukluğumun en müthiş rengi...Çok zor bir hayatı, bir gül bahçesinde yaşıyormuşcasına mutlulukla, neşeyle yaşamaya çalışan kocaman yürekli bir adam. Sözlerini uydurarak da olsa neşeli bir şekilde şarkılar söyleyen, aklımdaki görüntüsünde hep kuzenlerimin düğününde kollarını kocaman açarak harmandalı oynayan hali olan, canım efem. Sevdiği kadını, anneannemi, pamuklara sarıp sarmalayan biri. Ölümünden çok sonra bile sevdiğim her adamda ondan ve sevgisini yaşayış/yaşatış biçiminden bir iz aradığım neşeli romantik. (Hani Ece Temelkuran'ın dediği gibi tam: "Esmer, uzun ve neşeliydi. Asla çekilemeyecek güzellikte bir filmin efkârlı jönü gibi gidiverdi. Sonra, çok sonra anladım ki, dedelerine uzun uzun bakmış kız çocukları hep böyle adamlara niyetlenecekti...")Elinden her iş gelen, yemek de yapabilen, çatı da onarabilen, bu arada bağdaki üzümlerine de gözü gibi bakan çok becerikli bir adam. Kızlarını ve kız torunlarını el üstünde tutan, onlara elinden geldiğince destek olan, ve mutluluklarıyla mutlu olmayı bilen; okumamış olmasına rağmen zamanının çok ötesinde bir baba, dede...

Ve ağabeyim...Ağabeyim değil aslında, teyzemin oğlu. Ama doğduğumdan beri bir kez "T.ağabey" diye seslenmediğim, her zaman sadece "ağabeyim" olmuş biri. Aramızdaki 11 yaşa rağmen arkadaşım, çok uzun zamandır dostum. Çocukken bana masallar anlatan, biraz büyüdüğümde birlikte müzik dinleyip dans ettiğim, tatillerde İzmir'den gelişini dört gözle beklediğim, ben çok küçükken bile yaşıtıymışım gibi ciddiye alıp, benimle sohbet eden, Livaneli'nin edebiyatçı kimliği ile de (Arafat'ta bir çocuk), Fakir Baykurt'la da (Yılanların Öcü) daha küçük bir çocukken sayesinde tanıştığım, müzik zevkimin oluşmasında ilk dokunuşları yapan adam. Hayata benzer yerlerden baktığım, birbirimizden çok farklı yapıda olsak da beni hep anladığına inandığım, hayat içindeki bazı kritik zamanlarda söylediği tek bir sözle kendimi iyi hissetmemi sağlayabilen, bir hekim olarak da varlığına hep minnettar olduğum/olacağım canım insan.

Bu arada ilk şarkı babam için. Tatile çıktığımızda arabada hep birlikte el çırparak ve neşeli bir halde söylediğimiz ilk şarkı hep bu olurdu çünkü: "Altın, gümüş, pırlanta / Zümrüt, sedef, yakutla / Kim mutlu olmuş dünyada / Bir tek içten gülüş / Bir tatlı söz, bir öpüş /Sevdalı bir tek bakış yeter bana"...

İkinci şarkı dedem için. En sevdiği. İşten gelmiş, evde bir yandan bize atıştırmalık bir şeyler hazırlıyor yememiz için, bir yandan da avaz avaz ve sözlerini uydurarak hatta bazen dans ederek bu şarkıyı söylüyor. Anneannemden "yaşının adamı ol" uyarısını alıyor ama tınmıyor pek :)

Üçüncü şarkı ağabeyim için. Lise 1'e gidiyorum. Şubat tatilinde, bizdeyiz. Yeni türkü'nün "Dünyanın Kapıları" albümünden bahsediyor, "al, beğeneceksin bu grubu. Çağdaş Türkü var bir de, onları da dinle bir ara" diyor. O gün bugündür, müzik zevklerimiz paralel gidiyor.

Bir insanı sadece anne-babası, kardeşi değil, hayatındaki diğer insanlar da şekillendiriyor. Onlardan aldığı sevgi de bu süreçte çok belirleyici oluyor. Ben hayatımdaki bu 3 erkeğe hep minnet duydum. Karşı cinsle daha rahat bir ilişki kurabilmemi sağlayan,  ya da erkeklere gereksiz anlamlar, roller yüklemememe neden olan şey, belki de böyle insanlarla büyümüş olmamdır. Hayat içindeki duruşumu borçlu olduğuma inandığım, farklı açılardan farklı kişilik özellikleriyle benim ben olmamı sağlayan insanlar için yazdığım bu "resmi geçit" yazısı bu yüzden. Bir tür, minnet ifadesi :)