26 Haziran 2025, Perşembe

Bu haftaya ailemizin ortancası ve tek prensesi E.hanımın üniversite mezuniyeti damgasını vurdu. Günler önceden başlayan hangi elbise, hangi ayakkabı alınacak, saçlar nasıl yapılacak heyecanına bazen yüz yüze bazen whatsapp üzerinden ortak olmuştum zaten. Ama günün ve haftanın heyecanı başkaydı :) O yüzden bu hafta katıldığımız arkadaş düğününün eğlenceli halleri, E.hanımın erkek arkadaşıyla tanışma kahvaltısının heyecanı, canım A.ciğim ve S.eniştem ile pazartesi akşam buluştuğumuz sofranın tadı ve yine E.ciğim ve arkadaşlarına mezuniyet sonrası eğlenmeye gitmeden önce zarif eşimle kurduğumuz sofra, haftanın detayları olarak yer aldı belleğimde.

Öncelikle mezuniyetten bir gün öncenin sabahına (salı sabahına yani) E.ciğimin babasına ve bana yaptığı sürpriz damgasını vurdu diyebilirim. İkimize de birer "mezuniyet anısı" hediyesi almış kuzu (kız çocuklarına özgü bir zarafet bu sanırım), ve ikimize de birer mektup yazmış. Hayatımda şimdiye dek aldığım en güzel ve en özel mektuplardan biri buydu sanırım. Ağlaya ağlaya okudum sonra da uzun uzun sarıldık birbirimize. 7 yaşında hayatıma giren o minik kız çocuğunun böyle aklı başında, duyarlı, duygusal bir genç kadına dönüştüğünü görmek zaten çok güzel ve özelken, beni kalbinde koyduğu yeri tarif ederken kullandığı kelimelerin kıymetini anlatmam imkansız sanırım.

Mezuniyet sonrası arkadaşlarıyla olacağını bize deklare ettiğinden kutlama yemeğini salı gecesi yaparız diye düşünmüştük. Sorduk prensese, "dışarda bir yere mi gidelim yoksa evde Şule teyze elinden çıkmış kısır-peynirli börek ve sütlü tatlı" üçlüsü ile mi kutlayalım diye. Ev alternatifini tercih etti bizimki :) İş başa düştü tabii hâl böyle olunca. Sabahki mektubun verdiği gazla değil 3 çeşit 13 çeşit bile yapabilecek bir ruh hali içinde olduğumu söylememe gerek yok sanırım :) Babaannenin ve E.beyin katılımları ile mezuniyet kutlamasını bir gece önceden yapmış olduk böylece. Güzel bir akşamdı.

Ertesi sabah kuaföre gitme, giyinme, iki arada bir şeyler yeme telaşına eşlik ettik E.hanımcığımızın. Önce onu yolladık tören alanına, sonra da biz gittik. Anne, anneanne-dede, teyze-enişte-kuzen de gelmişlerdi. Böylece 10 kişilik dev kadro olarak izledik töreni. Çıkışta da bol bol fotoğraf çektirdik, 10 kişinin çeşitli kombinasyonlarıyla :)

Tanrı, bana doğurmadığım bir çocuğu kendi kızımmış gibi sevme deneyimini yaşattı son 16 yıldır. Bu sevgi akışının sadece benden ona değil, ondan da bana olduğunu bilmek ise paha biçilemez...Ne diyeyim, "hayat sana teşekkür ederim" :)  

Yolun hep açık olsun E.ciğim. Ayağına taş değmesin...

Bu da tören sonrasında arabaya binmeden önce çektirdiğimiz fotoğrafın anime karakterler haline dönüştürülmüş hali :) Onlar baba-kız akademik takıldılar, ben sivil ve mutlu/gururlu bir veli olarak :)