9 Ocak / Pazartesi

Bugün 9 Ocak. 39 yıl olmuş dedemi kaybedeli...Beni ben yapan, hayata bakış açımı şekillendiren en önemli insanlardan biri o. Roberto Benigni'nin "Hayat Güzeldir"ini seyrederken "aaa işte dedem" dedirten, çocukluğumun en müthiş rengi...

Seyyar tenekeciydi benim dedem. Yaşınız yetmeyebilir bu mesleği bilmenize belki de. Elinde kaynak aletleri ile sokakları arşınlar, "tenekeci" diye bağırarak geldiğini haber verir, ve oluktur, maşrapadır, peynir tenekesidir, artık neyse o evin ihtiyacı onu büyük bir özenle ve çalışkanlıkla yapar, takar, parasını öyle kazanırdı yani...Bir gün bile duymadım ağzından "yoruldum" kelimesini. Bir gün bile duymadım "bugün az kazandım" dediğini. Neşe içinde gelir, o yorgunluğun üzerine tüm torunlarını alır, gezdirirdi bir de. Dört gözle beklerdik eve gelmesini. Saklambaç oynardı bizimle, koştururdu ortalıkta çocuk gibi. "Biraz ağır, oturaklı ol" diyen anneanneme inat, ne yapacağını şaşırırdı bizi mutlu etmek için, evde omzunda gezdirirdi hepimizi. Torunlarını sivri sinekler ısırmasın diye cibinlikler yapardı. 

Bir gün işten geldiğinde dökmüştü önüme o gün kazandıklarını ve hadi sayalım demişti. Yüzüm düşmüş olmalı sayınca, çocuk aklımla bile az bulmuşum kazandığını demek ki! "Hiç üzülme sen, bugün siz varsınız diye erkenden kestim çalışmayı, o yüzden az, yoksa oooo ben çok kazanıyorum" demişti. Utanmıştım kendimden, hissettiğimi çaktırıp dedemi üzdüm diye. Belki o yüzden, bir dükkanda değil de sokakta çalışarak ekmeğini kazanan insanlara hep şefkat duydum. 

"Mahallenin tüm kadınları hayran sana, ben ölünce seni yalnız bırakmaz bunlar" diyen anneanneme inat, ondan önce göçüp gitti bu dünyadan tam 39 yıl önce. 

Aşağıdaki yazıyı yıllar önce yazmıştım önceki bloga, buraya da almanın vaktidir bence:

Dedemin kocaman ellerine, kocaman cüssesine, kocaman neşesine hayrandım ben. Anneannemi pamuklara sarıp sarmalamasına hayrandım. Çocuklarına ve torunlarına olan düşkünlüğüne hayrandım. Yaşadığı onca zorluğa rağmen hiç kaybolmayan gülümsemesine hayrandım. Bizi güldürmek için bu hayatta yapmayacağı şeyin olmamasına hayrandım. "Kadifeden kesesi"ni, sözlerini uydurarak söylemesine hayrandım.

Çok uzun zamandır dedem yok...Ama ben ne zaman kocaman elleri olan bir adam görsem, ne zaman kollarını kocaman kocaman açıp zeybek oynayan bir adam görsem, ne zaman çocukla çocuk olup yollarda koşturan bir adam görsem dedem gelir aklıma.

Bu pazartesi vapurda Ece Temelkuran'ın "İçeriden"ini okurken bir anda ağlamaya başladıysam yani, nedeni dedemdir. Onu çok özlememdir. Bazen bir şarkının, bazen bir yazının insanın yüreğine çok fena dokunmasıdır.

"...
Çocukları ve zeytin ağaçlarını sever, takım elbise giydi mi en fiyakalısından Amerikan filmlerine benzerdi. Alnın iki yanını açarak dökülmüş saçları bilhassa yakışıklıydı. O yürürken rüzgâr mı çıkardı, yoksa bizatihi yürüyüşü mü rüzgârlıydı, hava yarılır, sokak durup yelin dinmesini beklerdi.

Benim dedem, böyle biriydi.

Çocuklukta olan kimi şeyler çok sonraları bir zaman bir anda yakalar sizi. İçinize ılık, hazin bir şey akar. "Neydi bu?" dersiniz, "Neden şimdi böyle oldum?" Ufak tefek şeylerden söz ediyorum. Kahvaltı yapılırken küçük radyonun TRT 1 çalması gibi mesela. Çok sonra bir zaman, artık büyüdüğünüzde yeniden tekrarlandığında bu an, son derece tesadüfen, o anda biraz durmak istersiniz. Bu sabah, bu yazı tam yazılacakken, kahvaltı masada hazırken, bu yazı bambaşka bir şey yazılacakken, birden ve kendiliğinden TRT 1 çıktı radyodan. Bir kadın "Kadifeden kesesi"ni söyledi.

"Oturmuş kumar oynar/ Ah! Ciğerimin köşesi!"

Bu, benim dedemin en sevdiğiydi.

Esmer, uzun ve neşeliydi. Asla çekilemeyecek güzellikte bir filmin efkârlı jönü gibi gidiverdi. Sonra, çok sonra anladım ki, dedelerine uzun uzun bakmış kız çocukları hep böyle adamlara niyetlenecekti..."