21.Haziran / Pazartesi

Sabah erkenden kalktım. Oğluşun kahvaltı masasını hazırladım, uyurken yanağına bir öpücük kondurdum, Miço'nun mamasını, suyunu tazeledim, tuvaletini temizledim ve sessizce evden çıktım.

 Ablam önde (annem ablamın arabasında) ben arkada takipte, yazlık yollarına düştük (3 kişi, neden 2 arabayla gidiyor bunlar diye düşünüyorsanız yanıtı vereyim: ben 10 gün sonra dönerken otobüs kullanamayacağım için arabamla uzun yol şoförlüğü kariyer basamaklarını tırmanmaya devam etmek zorundayım!). 2-3 yıldır yazlığa gitmemizin alternatif yolu paralı (ve pahalı) yol. Bu sefer cimriliğimiz tuttu ablamla yok dedik 300 küsur TL vermeyelim, arabalı vapuru kullanıp bildiğimiz yoldan gidelim. Ş'm bana göre her zaman çok daha dikkatlidir araba kullanırken, hayatta hız yapmaz falan (benim ayağım gaza biraz fazlaca basıveriyor zaman zaman :P). O önde ben arkada giderken Edremit civarında pıt pıt mesaj geldi telefonuma, göz ucuyla baktım ki hız cezası yediğim haberini veriyor e-devlet! Tam o sırada mola verecektik zaten, durduğumuzda ablama söyledim, o da baktı, o da yemiş cezayı! Böylece iki kardeş 330 liralık otobana girmeyip, 110 liralık arabalı vapurun üzerine 314 liralık trafik cezası ile günü kapamış olduk.  Gülsek mi ağlasak mı bilemedik, gülmeyi seçtik biz, ne diyelim, sağlık olsun :)

Eve varınca hemen işe giriştik tabii. Yazlık küçücük de olsa işi çok oluyor açarken ve kaparken. Verandaları ve balkonları temizle, salıncağı, masa ve sandalyeleri, bisikletleri dışarı çıkar, getirdiğimiz eşyaları yerleştir derken cılkımız çıktı ama hallettik neyse ki :) 

4 yıl önce bugün A.beyciğimle Yeni Zelanda'da en uzun geceyi yaşıyorduk. Ne güzel bir zaman dilimiydi. Upuzun ve çok aktarmalı bir uçak yolculuğundan sonra yazlık kıyafetlerle çıktığımız yolu, kaban ve berelerle tamamlayıp otelimize varmıştık. Kongreden fırsat bulduğumuz zamanlarda gezmiş, Tazman denizine doğru fiyortlar arasında tekne turu yapmış, Haziran ayında kış sporları yapan insanların heyecanına ortak olmuştuk. Yârimle birlikte hep çok sevdik gezmeyi, yeni yerler görmeyi, o yüzden de Queenstown'daki kongreye gitmeye hiç üşenmedik, "o kadar yol gidilir mi yahu" diyenlere aldırmadık. Şimdi "iyi ki de gitmişiz" diyorum. Ataol Behramoğlu'nun dediği gibi:

"Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın"

Bir yılda 2 kez "en uzun gece"yi yaşamak ilginç ve bir o kadar güzel bir deneyimdi...