Bacağımın ağrısı tuttu, erkenden uyandım bu sabah. Gerçi iyi oldu erkenden uyanmak, yarım saat kadar bisiklet çevirdim Grey's Anatomy'nin son bölümünü izlerken, sonra da Mungan'ın şiir seçkisini okudum biraz daha, işin gücün başına oturmadan önce.
Bugünün en önemli olayı aşı olmamdı tabii :) Ablamla gittik hastaneye, aşı odasına girip çıkmamız sanırım 1-2 dakika sürmüştür, biraz da dışarda bekledik ve eve döndük. Baş ağrısı, halsizlik falan da neymiş, kendimi 10 kaplan gücünde hissediyorum an itibariyle! Aşı olmadan önce hemşire seri bir şekilde kanser tedavisi gördünüz mü, alerjiniz var mı, nörolojik bir rahatsızlığınız var mı diye bir dizi soru sordu, benim "penisilin alerjim var" dememe hiç yorum yapmadan (duydu mu emin değilim) da aşımı yaptı :) (Penisiline alerjim 32 yıl önce tam da bu zamanlar ortaya çıkmıştı. Yaz başında ağır bir grip geçirmiştim, fena öksürüyorum diye babacığım beni bugün aşı olduğum hastanenin aciline götürmüştü. Doktor penisilinli bir iğne yazmış ama öncesinde de test yapılsın demişti. Test yapıldı, sonrasını hatırlamıyorum! Gözlerimi açtığımda üstüm başım kan içindeydi, (Damar yolunu bulamamışlar bir iki deneme yapmışlar anladığım) test için verilen ufacık doz sonrası kendimi kaybetmişim, neyse ki hemen müdahale etmişler ama uyandığımda babacığımın gözleri kan çanağı gibiydi ağlamaktan ! Doktorun "babanızı bu halde görünce çocuk yapmaktan vazgeçtim. Ömür törpüsü vallahi çocuk. Adamcağız gözümün önünde yıkıldı resmen" dediğini bugün gibi hatırlarım...Canım babam...)
Eve geldikten sonra biraz çalıştım, sonra da kendime aşı hediyesi aldığım Livaneli'nin "Balıkçı ve Oğlu" adlı kitabına daldım gittim. Az önce de bitirdim :) Kolaycacık okunan ama insanın içine işleyen bir göç/mülteci hikayesi var odağında. Bir de bu odağı besleyen doğanın talan edilişi... Ben iflah olmaz bir Livaneli hayranı olarak (Gençlik yıllarımda en büyük hayalimdi Livaneli'nin vokalistliğini yapmak! Şimdi değil mi derseniz...Düşündüm de hâlâ "vazgeçtim" diyemiyorum :P Bu arada sadece müzisyenliğine değil ama yönetmenliğini, romancılığını, bir aydın olarak duruşunu çok beğendiğim insanların başında gelir Livaneli) tabii ki beğendim kitabı. Aksini düşünmemiştim zaten :)
Babanla ilgili hikayeyi dinlerken gözlerim doldu. Ne mutlu ki çocukluğunu güçlü bir baba karakteriyle geçirmişsin. Bu gün bulunduğun yerden geriye dönüp baktığında puzzelın parçalarını yerleştirerek mutlu olduğuna eminim. Özlem ise, eksilmeyen güzellik olarak oracıkta kalsın...
YanıtlaSilBu hayattaki en büyük şansımdır babam gerçekten de. tüm duygularını uçlarda yaşayan biriydi. hıçkıra hıçkıra ağladığına da gözünden yaşlar gelerek güldüğüne de, ana-avrat küfrettiğine de, kimsenin yardım elini uzatmayı aklına getirmediği birini koruyup kolladığına da tanık oldum. kafamdaki "iyi insan" tanımıdır. bir kız çocuğu için bundan büyük şans olmaz sanırım.
SilHiç Zülfü Livaneli kitabı okumamış birisiyim, oysa onun yurda gelemediği zamanlarda tüm şarkılarını kasetlere kaydeddirip dinlerdik, plaklarını alırdık ki Nazım Türküsü albümü mesela.. ve severdik. Sonra biz mi küstük yoksa o mu bizi küstürdü bilmiyorum, -aslında biliyorum tabii ki:)- ama bende ve bir çok arkadaşımda bitti. Çünkü buradaydı ve artık bir efsane değildi, kanlı canlıydı, onu tanır hale geliyorduk usul usul... Hiç kindar bir insan değilimdir, insanların karakterleri ile ürettiklerini ayrı tutmayı becerebilirim, insanların değişim içinde olmalarını da anlarım ve çok da normaldir bu ama ne yaparlarsa yapsınlar ben için aslolan pozisyonlarındaki samimiyettir; sanırım o bizim kuşağın daha liseliykenki inanmışlığını bazı başka aydınlar gibi yerle bir etti:)
YanıtlaSilçok sevdiğiniz, vazgeçilmez bulduğunuz bir arkadaşınızla ilgili saygı duyduğunuz biri gelip ağır bir eleştiri yapınca sarsılırsınız ya, öyle oldu bende de! bir gün detaylı dinlemek isterim sizden nedenlerini. belki bir Karadeniz gezisinde (kalbimin kuzey kapısı Trabzon'a giderken mesela) Samsun'da yollarımız kesişirse anlatırsınız, ne dersiniz?
SilÜzüldüm:) Bunun yazarlık, müzisyenlik tarafları ile bir ilişkisi yok ki o kasetlerim ve plaklarım hala durur, ama dönüp de onun sesinden dinlesem diye düşünmem... Mesela Leman Sam söylerse ölürüm:) Bunu şöyle düşünün, muhtemelen sizinle aramızda fazla bir yaş farkı yok, bu 3-4 yaş bile olsa, ben 15-16 yaşındayken bu önemli bir yaş farkı çünkü ilgi alanlarımız doğal olarak farklı, biz yeni yetme delikanlılar olarak o yıllarda siyasetin dibine vuruyoruz, okuyoruz, eylem yapıyor, gece afişe çıkıyor, duvarlara yazılar yazıyoruz falan, müthiş bir inanmışlık da cabası, çünkü ülke bugünlere bakınca o zaman olağaüstü örgütlü... İdollerimiz var öykündüğümüz... Abi yurt dışında, siyasi mülteci, şarkılarını yeraltı trafiğinde bulup buluşturuyor, kaydediyor dinliyoruz, deli gibi. Sonraki yaşamında Abi siyasal duruşu ve genel insan davranışları nedeniyle hiç de sandığımız o abi gibi gelmiyor bize, o yıllardaki terminolojiyle söylersem bir revizyonist; insanın değişim göstermesine asla lafım yok ama kendini idolleştirmiş kimlikten uzak ara bir yere konumlandırması kırıyor en azından bizi, bilemem belki çocukça bir tavır ama şahsen benim bir insandan soğumam çok zordur; çünkü ilişkiyi karşıdaki insanın kişiliğine göre mesafelendirip biçimlendiremeyi becerebilirim. Yine aldım sazı elime... daha uzatmadan:) Misal o dönemde 4-5 yaş daha küçük olsaydık, muhtemelen hala seviyor olacaktık:)
SilYok yok anladım ben sizi, üzülmeyin lütfen :)
SilAhh unutmuşum yazarken... Fikret Kızılok candır ve o albümdeki Zaman Zaman ve Yeter ki'yi aldığım hafta boyunca kaç kere dinlemişimdir, hala bayılırım:) Elbette Vurulmuşum v.s:)
YanıtlaSilnasıl güzel, insanın içine işleyen bir sesi vardır...her şarkısının ayrı yeri var sanki ömrümüzde.
SilŞöyle bir anım var:
YanıtlaSilHatay gezisindeyiz. Akşamüstüne doğru Vakıflı köyüne ulaştık, geziyoruz. Sonrasını Ekmekcikız anlatıyor:
"Gezinin benim için en unutulmaz anlarından birini orada yaşadım.
Otobüs ahalisinin bir kısmı kilisenin yanındaki dükkandan reçel alışverişine daldı, diğer kısmı kilisede mum yakmaya yöneldi.
Kalabalıktan uzaklaştım, sarmaşık güllerine, sardunyalara, portakal ve zeytin ağaçlarına bakınarak, kilisenin arkasına geçtim. Arkadaki derin vadiye doğru yürüyüp, havadaki çiçek kokularını soludum, bakmak üzere olan güneşin yumuşattığı gölgelere baktım, kuş seslerini dinlerken, uzaktan genç insanların türkü söylediğini duydum.
Çok zaman olmuştu, gençliğimde çok dinlerdim;
"...karlı kayın ormanında yürüyorum geceleyin,
efkarlıyım efkarlıyım, elini ver, nerde elin..." "
Sonra bir de birlikte gittiğimiz Zülfü Livaneli konserindeki şu anım(ız) var seninle:
"https://ekmekcikiz.blogspot.com/2011/02/gecmisimizi-olusturan-nedir-ki.html
Yukarıdaki yazışmaları da okudum haliyle, meraklı blog komşusu olarak. :)
Sevgili Okul Arkadaşım'ın tesbitine kısmen katılıyorum, aramızdaki 10 yaş farkın, bizim ilk genlik dönemimizde yaşananların olanların algılanmasında gerçekten fark yarattığını düşünüyorum.
Yine de şu var, artık içimize işlemiş bazı şarkılar kim söylerse söylesin bizimle yaşayacaklar. :)
"ilk genlik" değil o, "gençlik" tabii ki! ;)
Silcanım ekmekçim, ne güzel konserlere, filmlere, oyunlara gittik seninle di mi :) en son fırat tanış'a gitmiştik sanki...daha nicelerine gidelim arkadaşım.
Silzülfünün bendeki yeri çok ayrıdır bilirsin, rüyalarıma falan girmiş bir şahsiyettir kendisi :)
Öyleydi yaa, ne güzel konserdi o da. :)
SilGidelim yeniden, beklemedeyim.
Bişey söyleyeceğim, bu yazıya eklediğin fotoğraftaki Zülfü gülümsemesini zarif eşinizin gülümsemesine benzettim, bir an. Acaba diyorum? ;)
hahaha, evet benziyor biraz galiba di mi :)
YanıtlaSilBende de var penisilin alerjisi.
YanıtlaSilöyle mi serpilcim? dilerim hiç bir zaman ihtiyacımız olmaz :)
Sil