19.Haziran / Cumartesi

Sabah erkenden uyandım, çayımı demleyip mutfak balkonuna çıktım ve yağan yağmur eşliğinde "Kayıp Tanrılar Ülkesi"ni bitirdim. Çok güzeldi. Katil de tahmin ettiğim kişi çıktı, evet, ama tahmin etmediğim bağlantılarla! Neyse, bu da bir şey benim için :p 

Oğluşla kahvaltı yaptıktan sonra ablamla birlikte babacığıma gittik. Malum, yarın babalar günü ama sokağa çıkma yasağı var. O yüzden bugün gidelim dedik. Hava da izin verdi, biz mezarın başındayken yağmadı hiç. Biraz konuştuk, dualarımızı okuduk, arabaya bindik. Bindik ama 2 adım gittik ve durduk. O kadar güzeldi ki önümüzdeki manzara. Yağmurla yıkanmış, pırıl pırıl yapraklarıyla onlarca ağaç, müthiş bir yeşillik... Hani eğer görüyorsa yattığı  yerden, çok mutludur eminim Maçka'daki köyüne benzeyen bir yerde yatıyor olmaktan. Fotoğraf çektik, köyümüze ne çok benziyor diye konuştuk, babamın böyle yerleri ne çok sevdiğinden bahsettik, tekrar bindik arabaya. 2 dakika daha gittik. Muhteşem bir çınar ağacı...E biz 18 yıldır gidiyoruz o yoldan, dikkat etmemişiz hiç. Yine durduk ablamla. Fotoğraf çekmek için indi Ş'm. Ben arabada ağlamaya başladım ağaca baka baka. Sanki babam çıkmış karşımıza aniden ve Nazım'ın dizeleriyle sesleniyor bize gibi geldi. Hani der ya şair "Yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var. / Yüz bin elle dokunurum sana, İstanbul'a." diye. O an gerçekten öyle hissettim, ulu bir ağaca dönüşmüş de babam, bize elleriyle uzanıyor gibi. Kucaklayıverecekmiş gibi...Bir süre ayrılamadık ağacın dibinden iki kardeş... O kadar özlüyorum ki onu. Bazen böyle patlıyor içimdeki hasreti taşıyor sanki. 

Eve dönünce çiçeklerime adadım kendimi baya bir süre. Suladım, kurumuş yapraklarını temizledim, saksı değişimi yaptım bir ikisine. Çamaşır yıkadım, ütü yaptım sonra, tüm bunları yaparken "Ben de özledim"e devam ettim tabii :)

Akşam da oturup Ece'nin kitabını okudum biraz daha, yarına da bunu bitiririm herhalde. Kitapta bir sürü yer oldu altını çizdiğim. Ama bütününden bağımsız olarak sadece o cümleleri buraya yazmak anlamını kaybetmelerine neden olacak sanki. O yüzden alıntı yapmayacağım. Ama "choose dignity over pride" bölümünde şöyle bir cümlesi var: "The lump in the throat can be replaced with the cheer of having swallowed a cloud"...Bayıldım! Ben de size,  hepimize, bu cümleden aldığım ilhamla, bu ülkenin boğazımıza oturttuğu yumrunun yerine, bir bulut yutmuş gibi neşeleneceğimiz zamanların geleceği günler diliyorum :)

Bugün beni mutluluktan ağlatan manzaralar bunlar...

Fotoğrafın şarkısı da bugünün temasına uygun olarak "Kalbimin Kuzey Kapısı"ndan elbet :)