Bugün sıkıntı bir gündü! Okumam gereken ödevler, hazırlamam gereken ders notları, hakemlik yapmam gereken makaleler ve daha bir çok şey, üzerime üzerime geldi bir anda sanki! Neyse bir bir yoluna koyacağım hepsini. Yani koyarım herhalde :)
Bugün Dünya Otizm Farkındalık Günü. Sabah gördüğüm bir video çok hoşuma gitti. Deniyor ki videoda: "Otizmliler…Üstün zekalıdır. Matematik işlemlerini akıldan yapabilirler. Bir gördüklerini asla unutmazlar. Müzikte virtüözlerdir. Resimde çok kabiliyetlidirler...HAYIR! Bütün otizmliler böyle değil. Özel eğitime, desteklenmeye, yadırganmamaya ihtiyaçları vardır. Farklılıklarına saygı görmeyi hak ederler. Bağımsız yaşam becerilerini geliştirebilirler. Sadece ilgi çekici otizmlilerin farkında olmayın. Tüm otizmlilerin farkına varın." Çok hoşuma gitti. Öyle gerçekten...Bizim E.beyimizin ilgi çekici özellikleri var gerçi :) Bir defa gittiği yeri ve oraya nasıl ve ne zaman, kimlerle gittiğini asla unutmaz mesela (Zeytinin nerede yetiştiğinden bahsederken "İki sene önce yazlıktan İstanbul'a gelirken 9 Ağustos'ta Gemlik'ten geçmiştik di mi?" diye sorabilir bu yüzden :P). Bir de herkese karşı sevgi doludur her zaman. Yalan söyle(ye)mez. Yaşıtları ile kıyaslandığında dikkat çekici ölçüde kişisel bakımına özen gösterir. Ama işte zorlandığı(mız) bir çok alan yok mu? Var elbette. Yine de şükürler olsun ki özel eğitim alma, spor yapma ve ona değer veren bir okulda okuma şansına sahip :)
Dün Milliyet Sanat'ımı almıştım tabii ki. Bugün bir ara şöyle bir göz gezdirdim. Kapak konusu "Çocuk Nasıl Tanışır" çekti beni, baya bir anılara daldım sonrasında..Ebeveyn olmak zor iş. Yaptığın her şeyi "acaba doğru mu yapıyorum" diye sorgulamayı beraberinde getiriyor. O.'la ilgili doğru yaptığımdan emin olduğum tek konu bu sanırım, onu sanatla tanıştırmak! Anne-oğul, o kadar çok müze-sergi gezdik, konserlere gittik ki...İstanbul Modern ya da Sabancı müzesine gelen hiç bir sergiyi kaçırmazdık mesela. Bazılarına sadece ikimiz giderdik, bazılarına okuldan arkadaşları ya da aile dostlarımızın çocukları da eşlik ederdi, bazılarına ise Söz Danışmanlık'tan Sibel hanım rehberliğinde katılırdık. Picasso'yla, Dali'yle, Abidin Dino'yla ve daha pek çok sanatçıyla öyle tanıştı O.bey. Sadece İstanbul Modern ve Sabancı değil elbette, Ayasofya'ya, Topkapı'ya, Dolmabahçe'ye, Arkeoloji Müzesi'ne, Anadolu Medeniyetleri Müzesi'ne ve aslında gittiğimiz, gezdiğimiz her şehirdeki/ülkedeki müzeye/sergiye gitmeye çalıştık birlikte. Kadıköy Süreyya Operası'nda Opera da izledik, Bostancı Gösteri Merkezi'nde Livaneli konseri de...Öyle "anlamaz, sevmez" falan demedim hiç. O da hep çok ilgili ve mutluydu zaten. İyi ki gezmişiz diyorum şimdi geriye dönüp baktığımda. İyi ki...
Çocuklar anne babanın öğütlediğinden çok yaptığını tekrarlıyorlar. Kitap okursan, sanatla meşgul olursan onlar da ayak izlerini takip ediyorlar.
YanıtlaSilÇok iyi yapmışsın, tabii ki O. bey için. :)
O.beyciğim üniversitedeki ilk yılında Ankara'da Livaneli konserine gitmek için harçlığının ciddi bir bölümünü ayırdığında çok mutlu olmuştum mesela :) Hiç bir arkadaşı eşlik etmemişti ama o tek başına gitmişti konsere...
Sil