Bugün evde temizlik günüydü. Biricik yardımcımız ve atom karıncamız S.ciğim ile temizlik arası Türk Kahvesi içme rutinimiz sırasında (onu da duble kahveye alıştırdım) konuşurken oradan buradan, bana "İmreniyorum size, ne çok geleniniz gideniniz oluyor. Biliyor musunuz benim hiç arkadaşım yok. Yani 'hadi gel, kahve yaptım içelim, dertleşelim' diyen biri yok hayatımda" dedi. İnanamadım önce bu duruma, sonra da çok üzüldüm onun için...
Az önce de sevgili C.ciğim blogunda "yazsana, nedir cennet" demiş hepimize. Düşündüm, benim için cennet; tüm sevdiklerimle büyük bir masanın etrafında toplanmak, yiyip içmek, gülüşmek, şarkı söylemek sanırım. Ve bu tüm sevdiklerimin içinde, tabii ki ailemin yanı sıra, "kan bağım olmayan kardeşlerim" var, (özellikle de BAL kızlarım tabii) varlıklarına her gün şükrettiğim...Sanırım bu hayattaki en büyük zenginliğim beni olduğum gibi kabul eden, iyi günümde kötü günümde yanımda yer alan, bazen defalarca anlattığım dertlerimi yeniden yeniden dinleyen, bazen ağlaştığımız, bazen geyik yapıp olur olmaz şeylere güldüğümüz, yanlarında sonsuz şımarabildiğim dostlarımın varlığı. Şanslıyım evet. En çok bu yüzden! Ve yine bu yüzden, yıllardır ayrı kıtalarda yaşayanlar, ayrı şehirlerde yaşayanlarla birlikte, hep birlikte kocaman bir zeytin ağacının gölgesine kurduğumuz masaya dizilsek, yesek, içsek, söyleşsek, bir tür cennet olmaz mı hepimiz için?..
.jpeg)
Bu görseli yapay zekaya çizdirdim. Tam kafamdaki gibi olmadı ama idare ediverin gari :)
Hayalleri bir kenara bırakıp, bugüne dönersem tekrar, bu ara ülke gündeminde olup bitene üzülme, ağlama, sinirlenme, kızma, küfretme şeklinde seyreden sürecin dışında Yenal Bilgici'nin Gülcan Özer'le yaptığı söyleşi kitabı "Bu ilişkiyi konuşmalıyız"ı okuyup bitirdim. Okurken bazen A.ciğimi, bazen oğlumun babasını ve ailesini ve onlarla yaşadıklarımı, bazen dostlarımın ilişkilerinde yaşadıklarını, bazen de annemle olan ilişkimizi düşündürttü bana. Gülcan Özer'in youtube kanalındaki konuşmalarını seviyorum zaten. Kitapta çok da farklı bir şey yoktu ama güzeldi yine de.
Bir de ne zamandır elimde olan "Vatan, Millet, Samatya"yı bitirdim. Bazı yerlerde kendi kendime gülerek. Ne güzel yazmış yine Seray Şahiner.
Evettttt cennetin bir tanımı da o taş evin önüne kurulan o kocaman masa!!! Ben inanıyorum birimizden birimize kısmet olacak ve yaşayacsğuz bu resmin gerçeğini de!
YanıtlaSilBu arada yorumlar kapalı kalmış yeni uyandım :))
ahaha evet ama bak bu yazıyı yazmama vesile oldun yorumlar kapatman :P
Sillütfen birimize kısmet olsun :) neticede birimiz hepimiz için değil miyiz :)
Evet böyle bir masa cennet değil de nedir. Benim de S.ciğinizden pek farkım yok. Hepimize nasip olsun böyle masalar inşallah. Hülya
YanıtlaSilsevgili Hülya hanımcım, belki "gel, kahve içelim" diyemiyoruz öyle çat kapı ama blog arkadaşlarınız olarak bizler varız ya :)
Silçevremiz hep sevdiklerimizle dolu olsun inşallah
Cennet tanımınızdaki dost sofrası hayaliniz çok güzel, umarım bir gün gerçekleşir. Okuduğunuz kitaplar da hem kişisel ilişkiler hem de edebiyat adına keyifli bir mola olmuş. Hayatınızdaki bu güzellikleri paylaştığınız için teşekkürler
YanıtlaSilteşekkürler, inşallah :)
Sil