7 Ekim 2024, Pazartesi

Dün akşam 01:20'ydi yattığımda. Sabah da 6:30'da kalkıp derse geldim, sürünerek :) Neyse ki en sevdiğim ders (yöneylem araştırması) olduğundan, dersten çıkarken enerjim yükselmişti. "Ne zorun vardı da pazar gecesi o kadar geç yattın" diyecek olursanız, anlatayım, okuyun isterseniz:

• Salı akşamı O.beyi babasına teslim edip uçakla çarşamba-cuma günleri arasında gerçekleşecek olan YAEM kongresi nedeniyle Trabzon'a gittim. Benden hemen sonra da Ankara'dan yârim geldi ve canım kuzen-kardeşim E. ile eşi D.çiğim bizi karşıladılar. Hep birlikte küçük halama gittik. Halamın "Baban her geldiğinde yapardım, sen geleceksin diye de yaptım, yemeden yatamazsın" ültimatomu ile gecenin 10'unda kara lahana sarması yedik. Böyle yazınca sanki zar zor yedik gibi gelse de aslında hepimiz gayet "istemiyorum, yan cebime koy" modundaydık, halam "yemeden olmaz" deyince, "günah bizden gitti" diyerek oturduk sofraya. Lezizdi :)
  
• Akşam odaya girip özenle hazırlanmış yatağı, saten yorganı, işlemeli yastıkları görünce yüreğim cız etti tabii. Halam yaşıyordu sanki ve onun özeni hâlâ vardı o evde. Küçük halam, sağ olsun ablasının düzenini aynen devam ettiriyordu.  

Halamın evine girince pencereden görünen şu manzara sizce de çok güzel değil mi? 

• Çarşamba sabahtan kongre merkezindeydik. Güzel konuşmalar dinledim, meslektaşlarımı gördüm, artık birer hoca olan öğrencilerimle hasret giderdim. A.ciğimle ortak bildirimizi sunup çıktığımızda saat 16.30 olmuşu bile. Sonrasında, halamı da alıp gittiğimiz canım kuzenlerim D.&E. çiftinin evindeki balık ziyafeti ve eşlik eden sohbetin şahaneliği vurdu geceye damgasını. Akşam eve döndüğümüzde karnımız şişti ve yüzümüz gülüyordu.
• Perşembe günü bu sefer diğer kuzen eşi F.ağabeyimiz ve oğlu E.geldiler kongre merkezine. Benim katılacağım oturumları bekleyip (hatta bazı bildirileri de dinleyip) ardından Sürmene'ye pide yemeğe götürdüler bizi. "Lezzetten ağlamak istiyorum" diye diye götürdük Bozo'nun pidelerini. Bakın şimdi yazarken bile ağzım sulandı, o derece güzeldi :) Akşamında da kongre yemeğine katıldık bizim ekiple, özlemişiz birlikte zaman geçirmeyi.
• Cuma günü sabahın köründe E.cuğum yine bizi kongre merkezine bıraktı. Öğlene dek süren oturumların ardından kongrenin bilimsel kısmı bitti ve sosyal kısmı başladı :) Önce Boztepe'de seyir terasına çıktık ve ardından Kızlar Manastırı'nı ziyaret ettik ki 2021'de restore edilip açılan bu manastırı daha önce görmemiştim, çok beğendim. Sonrasında da on kez gitsem yine ilk kez gidiyormuş gibi hayranlıkla gezeceğim Atatürk köşkünü gezip, son olarak küçük Ayasofya ile geziyi tamamladık. Kongre ekibinden ayrılıp bu sefer de, akşam yemeğinde canım G.ablacığımın evine gittik. O da sağ olsun diğer kuzenleri de çağırmış, cümbür cemaat bir şekilde, gidenleri, kalanları, yaşananları yad ettik, güldük, yedik, içtik bolca. Çok güzeldi.

Atatürk köşkünün şu masalsılığı vuruyor beni her seferinde. Yine öyle oldu.

•  Cumartesi ekip olarak (Ö.,İ. ve Ö.beyler ile zarif eşim ve ben yani :P), kiraladığımız otomobile atlayıp yola çıktık. İlk durak Maçka'daki "Panço'nun yeri"ydi. Kuymaklı, kayganalı güzel bir kahvaltı ile başladık güne. Sonrasında da Sümela Manastırına gittik. En son 88 yılında gitmiştim oraya. Daha haraptı, kesin, ama bu hali de biraz fazlaca "restore edilmiş"ti sanki. Eskiden o harap pencerelerinden güzelim manzaraya bakabilirdik, şimdi böyle bir imkan yok, örneğin. Ama yine güzel, yine etkileyiciydi tabii. 
• Sonrasında ver elini Ayder yaylası dedik...Yayla, açılan binbir otel-restoran-pansiyondan görünmez gibi olsa da, "gelin tülü şelalesi" beni benden aldı, ayrılmak istemedim oradan... 

Benim çektiğim hiç bir fotoğraf gerçeği kadar güzel olmuyor tabii ama yine de burada olsun "gelin tülü şelalesi" istedim :)

• Akşam,  Artvin'de yemek yiyeceğimiz ve konaklayacağımız mekana giderken ise "bu nasıl bir şehir, bu nasıl yollar" diye diye yolculuk yaptık. Bu kadar virajlı şehir içi yolları hiç bir yerde görmemiştim doğrusu! İ.ciğim arabayı kullanırken ben arkada gerildim resmen. Ama gittiğimiz restoran gerçekten güzeldi, sohbet de...Grubun yeni damatları İ. ve Ö. beyler, geceye ve sohbete damgasını vurdu tabii :) Hiç kimseye, büyük aile grubuna bile söylemeden ani bir kararla nikahlanan Ö.cığımın nikah şahitliğini yapmış olmam biraz kıskanıldı tabii, ama olacak o kadar :P Kendisine "Evimizin büyük oğlu" demiyoruz boşuna :)
• Pazar sabah kalkınca ilk iş, Artvin'deki "dünyanın en büyük Atatürk heykeli"ni görmeye gittik. Her şeyi abartmaya bayılan bir toplum olduğumuzu bir kez daha anladım heykeli görünce.  Atatürk sevgim tartışma götürmez ama ne gerek var böyle bir şeye, bilemedim. Neyse, gitmişken Paşamızın gölgesinden Artvin'e baktık yukardan. Güzel ama zor bir şehir bence.
  

• Sonraki durağımız Borçka Karagöl'dü. 1800'lü yıllarda bir tepenin toprak kayması sonucu Klaskur Deresi'nin önünü kapatması ile oluşmuş göllerden biriymiş Karagöl. Rüya gibiydi. Fotoğraf çekmeye de, çektirmeye de, renklerin güzelliğine de doyamadık.

• Dönüş yolunda Rize'nin ünlü restoranlarından birinde mola verdik ve kuru fasulye, kavurma, kara lahana sarması ile hazırlanmış tablo gibi tabakları mideye indirdik. Şiştim evet, ama hiç pişman değilim. Bir daha nerede bulacağım böyle bir "kombo" tabağı :)
• Uçak öncesi boşa düşen 1-2 saati de D. ve E. ile çay-kahve içerek değerlendirip Trabzon'a veda ettik. 

Oğluş beyin hastalığı sonrasında böyle bir 5 gün çok iyi geldi bana doğrusu. Yanımda canım A.ciğim, baba memleketimdeki kuzen-kardeşlerim, küçük halamla birlikte 3 gün geçirmek, ardından da dostlarımla 2 gün yollarda olmak bana çok iyi geldi. Bu 5 gün boyunca aklımda hep oğlum vardı, yalan yok (nasıl oldu, ağrısı var mı, oh neyse konuştum iyiymiş diye diye geçirdim günleri) ama yüreğimde de babacığım vardı. Doğduğu, büyüdüğü topraklarda gezerken, çok sevdiğini bildiğim çağıl çağıl akan derelere bakarken, hep andım onu . Tanımadığı damadıyla onun memleketinde gezdiğimizi gördüyse çok mutlu olmuştur, eminim...

*Her fotoğrafa sevdiğim bir memleket türküsü giydirdim. Beğenirsiniz dilerim :)