25 Eylül 2024, Çarşamba

Hayat ne garip...

Cuma günü A.ciğim Ankara-İstanbul YHT hattının ilk yolculuğunu yapıp geldikten sonra onu garda karşılayan evimizin (fahri) büyük oğlu Ö. ve sevgilisi C. ile akşam bizde rakı-balık keyfi yaptık. Sohbet ettik, bol bol verdikleri güzel habere kadeh kaldırdık ve mutluluklar diledik.

Cumartesi A.'le ne zamandır gitmek istediğimiz İş Sanat Resim Heykel Müzesine gittik. Çok güzeldi demek yeterli değil, biliyorum tabii, ama çok güzeldi :) Özellikle Feyhaman Duran'ın tablolarının önünden ayrılmak istemedim. "En çok 'Mavi şalvarlı kız'ı mı yoksa 'Kasımpatılar'ını mı beğendin" derseniz, sanırım "en çok 'Siste mavna'sını beğendim" derim..

E, Beyoğlu'na gitmişken kokoreç yemeden olmazdı, yedik; Yapı Kredi Kültür Sanat Binasında İlhan Koman'ın canım Akdeniz Heykelini ziyaret etmeden de olmazdı, ettik :) Ve günü bir süredir sosyal medyada önümüze düşen Cihangir İBB tesislerinde kahve-tatlı molası ile sonlandırdık. İstanbul yine çok güzeldi :)

Pazar günü ise güzel bir kahvaltı sonrası zarif eşimle birlikte F. ve B.hocalarımızın kızı İ.cuğumun 1 yaşındaki bebeği L.'nın doğum günü partisine gittik. Çok güzel ve çok duygu yüklü bir gündü. İ.cuğumu ilk gördüğümde 3 yaşındaydı. İTÜ İşletme Fakültesinin koridorlarında annesinin elinden tutarak ve asık suratla dolaştığını hatırlıyorum. Ben zamanın nasıl geçtiğini bile anlamadan büyüyüverdi...Ben onun ablası oldum, hayatlarımızın önemli noktalarında yan yanaydık hep. Uzunca bir süredir Amerika'da yaşıyor İ. ve bizim iletişimizin büyük kısmı whatsapp üzerinden gerçekleşiyor artık, ama her gelişinde büyük aile grubu olarak görüşürüz mutlaka. Bu sefer de L.hanımın 1.yaşgününü "büyük aile" ile birlikte kutladık, çok mutluyduk. "Sonra?" derseniz, sonrasında, yaş günü partisinden çıkıp A.ciğimi havalimanına geçirmek üzereyken, oğluş beyin evimizin yakınındaki hastanenin acil servisine girdiği mesajı geldi telefonuma. Sonrası kabus gibiydi...

2 gece acilde, 3 gün farklı hastanelerin farklı servislerindeydik. Kardiyoloji, ortopedi, nöroşirürji, nöroloji uzmanları gördü, 3 MR, 1 rontgen, 1 dopler çekildi. Sonuç: Yürüyemeyecek kadar ağrıyan ve felç inmiş gibi olan sağ bacağın neden bu halde olduğu anlaşılamadı. Daha doğrusu, bu acayip ağrının altında "mekanik bir neden bulamadık, stres kaynaklı olabilir, dinlensin" dedi hekimler. Peki dedik biz de. Ne diyelim...Ama babasının da benim de ömrümüzden ömür gitti sanırım. Neyse ki bugün çok daha iyi O. bey :) Artık yatarken çok az ağrısı var ve yürümesi gerektiğinde de zorlansa da sürekli inlemeden adım atabiliyor. İnşallah ve dilerim ki yarın daha iyi olacak. 

Böyleyken böyle...Sağlık en önemli şey bu hayatta. Çocuklarımızın sağlığı ise en, en, en önemlisi. Hep sağlıklı olalım, olsunlar lütfen.