5 Ağustos / Cuma

Bu ara gezenti modundayım :) Çarşamba günü bitirme ödevi öğrencilerim beni yemeğe davet ettiler, Florya İBB tesislerine gittim, üşenmedim. Söz vermiştim çünkü, "mühendis unvanınızı alın, sonra çıkalım yemeğe" diye. Gençlerle olmak, heyecanlarına, umutlarına ortak olmak hep çok güzel geliyor bana :) Akşamına Ekmekçimin Mubi'den yolladığı "Happening (Kürtaj)"ı izledim. Çok güzel ama çok can acıtıcıydı. Kadın olmak hep çok zor. Hep!

Perşembe günü, malum kemo günüydü. Ablam tedavisini olurken ben her zamanki hastane kafesinde biraz kitap okudum, biraz sosyal medyada takıldım. Öğleden sonra ise ablama 4 aydan sonra ilk defa mahalle pazarına gitme izni verdim! ("sen kimsin" dediğinizi duyar gibiyim, ben otoriter(!!) ve de covidden çok korkan küçük kardeşim!) Neyse ki yaz tenhalığı vardı pazarda. Ş.cuğum da çok özlemiş, bir iki kıyafet almadan da duramadı, bereketli bir pazar gezisi oldu :)  Akşamına Çağnam Erkmen'in "Sana Kim Sarılacak" adlı romanını bitirdim. Kitabın ana karakterinin çağrıştırdığı G.hocam hep aklımda, gönlümdeydi kitabı okurken. O yüzden sanırım, daha da etkilendim. 

Bugün ise önce oğulcuğumla yakınımızdaki hastanenin diyetisyenine gittik. (Biraz kilo verse iyi olacak zira. Aldı başını gidiyor.)Sonra annemlere uğradık, sabah kahvemizi de orada içtik. Öğleden sonra evdeydik anne-oğul. Ben ders kılavuzlarını yenileme işiyle iştigal ettim genel olarak. Sonra da Ekmekçimle buluşmak üzere attım kendimi sokağa :) Önce missss gibi Akçaabat köftesi yedik, kızartma peynir ve mısır ekmeği ile. Üstüne çay ve un helvası keyfi yaptık. Sonra da "Güllü Köşk"e kadar yürüdük. Konuşacak konumuz hiç bitmez bizim, yine öyleydi, çok özlemişim arkadaşımı.

Bu ağaç her perşembe günü, hastane ziyaretimizi şenlendiriyor. Zarif, umut veren güzelim bir ağaç. Bakmaya doyamıyorum...