26 Ağustos / Cuma

Güne sabahın köründe uyanıp kayısı reçeli yapmak ve ardından tez öğrencimden gelen raporu okuyup düzeltmekle başladım ve sonrasında "çalışkanlık da bir yere kadar" deyip, geri kalan zamanı aylak geçirdim. Pişman değilim, aksine çok güzel bir gündü :)

11:00 gibi O.beyle giyinip çıktık evden ve annemleri de alıp ne zamandır gitmek istediğimiz Beykoz Cam ve Billur Müzesine gittik. Hem muhteşem ağaçlarla dolu bahçesine, hem müzeye, hem kafesine bayıldık; ayrılmak istemedik. İçeride fotoğraf çekmek yasaktı o yüzden sadece bahçesinde çekebildim. Ama yine de müzenin resmi web sitesinin en altındaki Galeri kısmında, eserlerden bir kaç örneği görebilirsiniz.

Müze sonrası, dönüş yolumuzun üzerindeki İBB'nin Beykoz korusu içindeki tesisinde yemek yedik. Yine bol ağaçlı bir ortama bu sefer deniz manzarası da eşlik ediyordu. E be İstanbul, bu kadar güzel olmak zorunda mısın :)

Beykoz'a kadar gidip Hıdiv Kasrı'na uğramamak olmazdı elbet, "böyle bir gaflete düşersek babam yattığı yerden kızar bize" diye düşünerek direksiyonu oraya kırdım bu sefer. Hıdiv Kasrı tadilattaydı, içine giremesek de bahçesi yine şahaneydi. 

Akşamüstü annemleri evlerine bıraktıktan ve O.bey'e de yemeğini hazırladıktan sonra ise bizim evin yakınındaki Akçaabat köftecisine gittim. Az sonra da Y. ve G. hemşirelerim geldiler ve günü yine daldan dala atlayan bir sohbet, arada kahkahalar attığımız ve her zamanki gibi "şükür ki bir aradayız" diye biten güzel bir yemekle noktaladık. 

Evet bugün, bu blogun temasına çok uyan bir gün oldu bence! Ki, bunların hiçbiri yaşanmasaydı da bugün Büyük Taarruzun 100.yıl dönümü aslında. Ne kadar önemli bir gün, ne kadar müthiş, ne kadar güzel...Ve tabii ki bugüne dair en muhteşem şiir Nazım'dan:

Dağlarda tek tek
ateşler yanıyordu.
Ve yıldızlar öyle ışıltılı öyle ferahtılar ki
sayak kalpaklı adam
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden
güzel, rahat günlere inanıyordu
ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında,
birden bire beş adım sağında onu gördü.
Paşalar onun arkasındaydılar.
O, saati sordu.
Paşalar `üç’ dediler.
Sarışın bir kurda benziyordu.
Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
Yürüdü uçurumun kenarına kadar,
eğildi durdu.
Bıraksalar
ince uzun bacakları üstünde yaylanarak
ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak
Kocatepe’den Afyon Ovası’na atlayacaktı.