Dün akşam Facebook'ta O.bey dedesi için aşağıdaki yazıyı paylaşmış. Gözlerimden yaşlar aktı okurken.
3 yaşımdaydım seni kaybettiğimde. İlk ve aslında en büyük kaybıydı hayatımın seni yitirmek, zaman geçtikçe daha iyi anlıyorum. Tam da ihtiyacım olacağı zamanları seninle geçiremeyecek olmam, seninle paylaşamayacak olmam, yanı başımda olup da sana anlatamayacak olmamın zorluğunu büyüdükçe daha hisseder oldum. 18 yıldır yanımda değilsin belki ama ben geçen her yıl biraz daha sana yaklaşıyorum, biraz daha senle bir oluyorum sanki. Çok severken, çok sevilirken, hararetle konuşurken, inatla tartışırken, haksızlıklara karşı en önde yürürken… Herkes benimle çok gurur duyacağını söylüyor ama bunu senden duymak için nelerimi vermezdim ki. Nurlar içinde yat dedem. Benim devrimci kahramanım. Geldi yine bir 27 Aralık ve ben seni çok özlüyorum…
Nurlarda yatsın canım benim.
Hissetmiştir, hiç hissetmez mi babalar? Nurlarda uyusun sevgili babacığın. 🙏🙏
YanıtlaSilVe ne kadar güzel daha üç yaşında olmasına rağmen böyle hatırlaması oğlunun dedesini. Sevgili babacığın o kısacık zamanda nasıl güzel dokunmuş demek o küçük yüreğine. Bir tane keşkem varsa bu hayatta o da "ah bir tanıyabilseydi kızım dedesini, dedesi de onu" diyebilirim.
ozi 3.5 yaşındaydı babamı kaybettiğimizde. Dedesi ile ilgili anılarının çoğu bizim ona anlattıklarımız aslında, o kadar küçükken hatırlaması çok mümkün değil. Ama işte bizim sürekli dilimizde. Keşke daha uzun yaşasalardı babalarımız şaşkıncım da torunları ile, bizlerle daha çok vakit geçirebilselerdi. diyecek çok fazla bir söz yok ne yazık ki. Bize güzel anılar, gurur duyulacak baba figürleri bıraktılar, şükürler olsun...
SilNur içinde yatsın; gurur duyduğu bir kız evlat yetiştirmiş…. <3
YanıtlaSilamin canım,sağolasın
SilNur içinde yatsın babacığın 🙏
YanıtlaSilcnaım...hepimizinki...
SilHuzurla uyusun Şulecim, sevgisi, anısı hep yüreğinizde dursun. Çok erken kaybetmişsin gerçekten. Babam 90'nda öldü bu yaz, yetim kalmış gibi hissettim, kimbilir sende nasıl duygular uyandı onca erken. Ne diyelim hayat işte. İşin ilginç yanı ben de 19 yıl önce tam da bugün çok sevdiğim dayımı toprağa vermiştim. 25 aralıktı onun ölümü de. Söyşlediğimde güldüler bana ama bunu yazmadan geçemeyeceğim. 2 gün önce eşim ve kuzenimle kaldırım üstü bir masada kahvaltı ederken bir köpek yanaştı yanıma, genelde ürkerim ben çok sevmeme rağmen ama buna içim ısındı. Gözleri resmen dayımdı, onun gibi yumuşacık bakışlı kahverengi, kadife gözler. "Dayım gibi bakıyor" dedim eşimle kuzenime, dalga geçtiler benimle, adamı köpeğe mi benzetiyorsun diye. Sonra hatırladım, o gün ölüm yıldönümü idi. Ben inanıyorum-ki genelde hiç bu tarz inanışlarım yoktur-bir şekilde dayım varlığını hissettirdi bana, biz kalkana kadar yanımızda yöremizde dolaştı durdu. Çok severdi hayvanları, çok komik, çok karizma ve çok çılgın bir adamdı. Tam tabiriyle "hızlı yaşadı, genç öldü". Aynı evde uzun yıllar yaşadık, 9 yaş vardı aramızda, dayıdan ziyade abim gibiydi. Bilmiyorum böyle hissettim işte, bunu da neden yazdım bilmiyorum ama paylaşmak istedim...
YanıtlaSilsevgili öğretmenim, ben inanırım sevdiklerimizin bir şekilde kendilerini bize hatırlattığına, varlıkları ile bizi koruyup kolladıklarına. köpekçik aracı olmuş belli ki:) nurlarda yatsın tüm sevdiklerimiz...
SilNurlar içinde yatsın babanız. Bir Aralık yetimi de benim, çok yıl oldu ama dün gibi, zorlu ve sorumlu bir hayata mirengi noktası. Bir arkadaşımın babası birlkte olduğumuz bir gün biraz da oğluna duyurmak için şöyle bir laf etmişti: Babalı çocuk arkalı sandalyede oturmak gibidir.
YanıtlaSilçok sağolun sevgili buraneroscum. baba kaybı kritik bir şey gerçekten. Ben 30lu yaşlarımın başındaydım, o bile zor geldi ki (ve tam da oturduğum sandalyenin arkası yok oldu gibiydi gerçekten), çok daha küçükken yaşanan kayıpların zorluğunu tahmin bile edemiyorum.
SilŞulem,
YanıtlaSilO. Beyin notunu gözlerimde yaşlarla okumuştum. Nasıl güzel anıyorsanız sevgili dedesini, birlikte fazla vakit geçirememelerine rağmen onu içinde yaşatmış oğulcuğun.
Onu sevgiyle ananlar oldukça nur içinde uyusun babacığın. :)
Canım benim, hepimizinki nurlarda uyusunlar. ne güzel ki bize gülümseyerek anacak anılar bıraktılar...
SilO.bey bence doğru dürüst bir şey hatırlamıyor dedesi ile ilgili ama işte o kadar çok dinliyor ki bizden...Tanımasını çok isterdim oysa, eminim babam da çok mutlu olurdu torunuyla siyasetten , hayattan konuşmayı...Ne diyelim, dedesinin ömrü, O.'a eklensin...
Şulecim, babacığın nurlar içinde uyusun. Buraneros arkalı sandalye demiş, ben başımın üstündeki şemsiye uçmuş gibi hissetmiştim, 10 sene oldu. Bize yaşayarak öğrettikleri değerler hala bizimle en azından.
YanıtlaSilCanım Joe, çok haklısın. Böyle babaların kızları olmak ayrıcalık bence de. hepsi huzurla uyusunlar :)
Sil