Sabah kalkıp çok oyalanmadan giyindim ve arabaya atlayıp annemle ablamı almaya gittim. Yeni üniversitemin Baltalimanı'ndaki tesisinde kahvaltı için yer ayırtmıştım bir gün önceden. Fena olmayan bir kahvaltıyı şahane bir İstanbul manzarası ve genelde sakin ama yer yer beni gülme krizine sokan anılar eşliğinde tamamladık. Tesisin hemen karşısında Japon bahçesi olduğunu öğrenince, yağmura çok takılmadan bir de orayı şöyle bir gezdik ve "baharda ağaçlar çiçeklenince kesin gelelim" diyerek ayrıldık mekandan. Sahil yolundan köprüye bağlanıp bizim yakaya geçtik sonrasında. Yol boyunca anılar eşlik etti tabii :)
Araştırma görevlisi iken canım İ.ciğimle ne çok gelirdik Hisar'da kahvaltı yapmaya mesela. Demek asistan maaşları o kadar kötü değilmiş o zaman :) Üniversitedeyken arkadaş/sevgili ziyareti için aşındırdığım Bebek yolları sonra...Ne kadar kızardım kendime, "lise sonu uyuyarak geçirmeyip sıksaydın dişini de sen de şu güzelim üniversiteye girseydin tüm dostların gibi" diye diye. Aşiyan mezarlığının önünden geçerken babamdan kalma bir alışkanlıkla kornaya bastım üç defa, kısacık! Aşklar, aşklara saygı duyan babalar ve babaların izinden gitmeyi seven kızlar adına :) Ortaköy Feriye'ye yaklaşınca "ah" dedim bizimkilere "kısacık sanat hayatım şurada başlayıp bitti" :P Yıllardan sonra bir hayalimi gerçekleştirip Cep Sahne'de çok sesli müzik atölyesine gidiyordum her çarşamba günü, ne iyi geliyordu ruhuma. Sonra işte, salgın patladı ve her şey durdu! Ne diyelim, sağlık olsun :)
Ev yolunda içimdeki gezenti dürttü beni, "Gazhane'ye uğrasak mı, anne yoruldun mu" dedim, baktım yorgun ama dışarda olmaktan çok memnun H.Sultan "hayır" demiyor, direksiyonu Gazhane'ye çevirdim hemen. Çok beğendik hepimiz mekanı, annemi oturtup ablamla daha geniş bir zamanda gelmek üzere hızlı bir tur attık. Ne güzel değerlendirilmiş eski Gazhane, bravo emeği geçenlere!
Sonrası eve gelmek, birer yorgunluk kahvesi içmek, bu hafta annemin telefonla yaşadığı ve bana da yaşattığı komediyi yad edip yanaklarım ağrıyana kadar gülmek ve annemin özel istek üzerine yaptığı köftelere yumulmakla geçti. Anne köftesi diye bir şey var şu hayatta, net :) Herkese kendi annesinin yaptığı çok lezzetli geliyordur eminim ama benimki yine döktürmüştü vallahi, "lezzetten ağlamak istiyorum" diye diye yedim :)
Sizin Baltalimanı tesisinde kahvaltı değil ama çokkk akşam yemekleri yemiş biri olarak manzara şahane yemekler bahanedir hep. Fakat Japon bahçesini gezeceğin ay Mayıs sonu, enfestir. Rumelihisar'da bir kahvaltı sırasında demiştim ben de eskiden ucuzmuş buralar diye, yoksa bizim paralar hiç bir zaman çok olmamıştır emin ol:)))
YanıtlaSilne güzelmiş anne köftesi, bende özledim şu an, çok açım ve gece 11:))) olacak iş değil uyumaya gidiyorum
bizim eskiden İTÜ vakıftepemiz vardı, Boğaz'a hakim tepede, oraya giderdik, üniversite tesisi diye. Baltalimanına eş dost düğünlerinde bir iki kez gitmiştim. mekan gerçekten şahane :) Japon bahçesine baharda kesin gideceğiz, yazdık bir kenara. eminim çok güzel olur ki şu anda bile güzel :)
Silhayat bu ülkede hiç ucuz olmadı da, şimdiye göre çok ucuzmuş demek! asistan maaşıyla baya bir gezerdik netekim!
köfte güzeldi vallahi :)
Sözkonusu İstanbul Üniversitesi Baltalimanı ise benim de çok yemek yemişliğim vardır orada, hele geceleri köprüye karşı, oy oy oy nasıl özlemişim İstanbul'u. İki arkadaşım İst. Üni. den emekli sağolsunlar beni de her İstanbul'e gelişimde götürürler.
YanıtlaSilYalnız var ya sondaki köfteye ve diğerlerine ağzımın suyu aktı :))) Afiyet olsun...
siz gelince istanbul'a ben götüreyim bu sefer öğretmenim :)
SilEvet, kesinlikle anne köftesi:)
YanıtlaSil:)
SilBu tabağa bayıldım, anneciğinin ellerine sağlık, size afiyet olsun. :)
YanıtlaSilBaltalimanı'ndaki Japon bahçesini henüz sadece dışından görebildim. Her mevsim güzel olduğuna eminim, özellikle sakura zamanını söylerler. :)
japon bahçesine mayısta gideceğiz, söz :)
SilCep Sahne'de de tanışabilirmişiz! Ben de müdavimiydim oranın. Sonra olaylar farklı gelişti.
YanıtlaSilKöfte tabağı müthiş iştah açıcı.
Bu arada küçük bir ekleme: bu yazıyı okuduğumda Cep Sahne kısmına geldiğimde, küçük bir flashback yaşadım: senle ekmekçikız bana geldiğinizde sen az bir mırıldanmıştın, müthiş güzel çıkmıştı sesin, onu hatırladım ve anlam kazandı.
Silaaa öyle mi? hayatlar kesişecekse bir yerde illa kesişiyor :)
Sililtifatın için de çok teşekkürler :) seviyorum şarkı mırıldanmayı :)