11 Aralık / Cumartesi

Onu tanıdığımda 5 yaşındaydı, hayatıma resmen girdiğinde ise 8. Çok zorlu günlerinde bile aramız hep iyi oldu. 2014'deki Midilli tatilimizde mesela, arabanın arka koltuğunda, kucağımda oturdu hep, eli elimde, ki o yazın sanırım en iyi, en sakin, en huzurlu geçen haftası o bir haftaydı, hem kendisi hem de tüm aile için. İşte bu sene, ailemizin küçümeni ve de özel adamı E.bey, 17 oldu dolu dolu. Kocaman bir delikanlı artık. Bu sene yaş gününde yanında olamamıştım, o yüzden bir kez de bugün kutlayacağız hep birlikte. Her yaş gününde olduğu gibi bu sene de çok heyecanlı:)  Benim çok özendiğimi anlar, kendi de en az benim kadar önemser bu yaş günü ritüellerini zaten. İki gündür etrafımda dolaşıp yer yer ve zaman zaman "sen çok tatlı birisin" şeklinde komplimanlar yapıyor :)

Dün ev ahalisi okuldayken, iki kısa toplantı arasında alışveriş yapıp bugün için bir iki çeşit tatlı yaptım. Bugün de sabahtan yine bir akreditasyon toplantısı vardı. Sonrasında da tuzlular için mutfağa girdim. A.ciğim hem dün hem bugün bir eğitimde ders verdiğinden yalnızdım bu sefer mutfakta. Ama neyse ki radyo tiyatroları var, yardım edemeseler de günümü şenlendiriyorlar :) 

Dün okuldan dönünce heyecanla mutfağa girdi E.ciğim, neler yaptığımı teftiş etti, gördüklerinden memnun kaldı ve "Yarın yaş günümü kutlayacağız değil mi", "Balon da şişireceğiz değil mi?", "Yaptıklarından bugün yemeyelim, yarın misafirlerle yiyelim değil mi”, “pastam muzlu değil mi” şeklinde yanıtlarını zaten bildiği bir dizi soru sordu. Bu sorular bugün de devam etti tabii, kezlerce tekrarladığım yanıtlarına rağmen :)

İyi ki doğdun E.ciğim:) İyi ki ailemizi şenlendirdin. Çok mutlu bir hayatın olsun, güzel insanlar çıksın karşına hep :)