Verimli bir gündü bugün. Hem çalıştım, hem okudum (çalışırken de okuyorum tabii ama akademik olmayan okuma burada bahsettiğim :P) hem yürüyüş yaptım. Daha ne olsun :)
Susanna Tamaro'yu "Yüreğinin Götürdüğü Yere Git" ve "Anima Mundi"den sonra okumamıştım hiç (az önce kütüphanedeki kitaplarımın içindeki tarihlere baktım da, onların üzerinden de 24 yıl geçmiş, ). Geçenlerde sevdiceğim Tamaro ile yeni kitabı hakkında yapılan röportajı yollayınca, ısmarladım hemen tabii ki (siz ne kullanıyorsunuz bilmiyorum ama ben Kitap Koala sitesini kullanıyorum son zamanlarda, çok memnunum). Çok kalın olmadığı için de benim son zamanlardaki yavaş tempomla bile 3-4 günde bitti. Birbirlerinden çok farklı yapıdaki iki insanın aşkını anlatıyor Tamaro ve biri öldükten sonra geride kalanın anılara ve doğaya tutunarak hayatta kalışını. Çok etkiledi beni. Çok severek okuduğum kitaplar bittiğinde bir süre kimseyle konuşmak istemem, başka bir şey yapmak istemem, kitaptan aldığım tadı kendi kendimle kalarak daha iyi özümseyebilirmişim gibi gelir böyle zamanlarda, yine öyle oldu. Bir süre balkonda oturdum öylece. İyi ki edebiyat var dedim bin birinci kez :)
Dersi biten O.beye yemeğini hazırladıktan sonra çıkıp kitabı A.ciğime kargoladım. O şu sıralar akademiden ve çocuklardan kalan tüm zamanını bahçe işleriyle geçiriyor ama olsun, bu kitap onda olsun, yatmadan önce bir iki sayfa da olsa okusun.
Atkestanesi kendini aşmış, beyazlar da güzel ama kırmızının yeri başka. Ekmekçim ve çoğu insan bilir, atkestanesi kutsalımdır. 1,5 yaşında anneannemin evinde yakalandığımız büyük sel felaketinden (yüzlerce kişi öldü) annemin kucağında bir at kestanesi ağacına tırmanarak kurtulmuşuz. Yakınlardaki bir yurtta yüzme yarışları için gelip kalan genç yüzücüler kurtarmış bizi taşan ırmağın içinden karşıya geçirerek.Annem yıllarca anlattı: "Çocuk omzuma bin abla diyor, utandım binemedim, hadi abla dondum diyor, sonunda bindim. Kıvırcık saçları vardı onlara yapıştım, seni kim aldı elimden hatırlamıyorum". Bu öyküyle büyüdüm, hatırlamam mümkün değil ama o kadar anlatıldı ki gözümün önünde sanki yaşananlar. Kısacası at kestanesine hayatımı borçluyum ve nerede görsem böyle çenem düşer :)))
YanıtlaSilben de ağzım bir karış açık okudum. Ne müthiş bir anı! At kestanesini ben de çok severim, beyazını ayrı pembesini/kırmızısını ayrı. Beni de dün görmeliydiniz, kaldırımda kendi halimde yürürken yolun diğer tarafında bu güzelliği görüp resmen çekimine kapılıp attım kendimi yanına, o kadar güzeldi ki :)
YanıtlaSilKitabı okumadığım için yorum yapamayacağım ama ahh o at kestanesi yok mu... Yeri çok başka bende. At kestanesi demek rahmetli babam demek benim için. 20'lerin sonunda doğmuş, bambaşka bir dünyanın insanıydı kendisi. Koca bedenine tezat değişik batıl inançları vardı. Okunmuş bir at kestanesi vardı cebinde taşıdığı, sağlık için taşıyorum dediği. :) Şimdi ne zaman yerlere dökülmüş at kestanelerini görsem bir tanesini alır atarım cebime ve bir selam çakarım koca adama. :)
YanıtlaSilah benim de çantamda mutlaka olur bir at kestanesi, bereket getirdiğine inanırım :) bundan sonra her gördüğümde bir de seni(ve tabii ki babanı) hatırlayacağım!
SilBen de sevgili rahmetli patronumdan öğrenmiştim, at kestanesi toplamayı. Sonbaharda at kestanelerini toplayıp cebime, çantama, çekmeceme koyarım. :)
YanıtlaSilBöcek kaçırır derler, bir de merhemi diz ağrılarına iyi geliyor. Annem iki senedir kullanıyor, çok memnun.
aaa evet demiştin bunu, ben unuttum. şu merhemi nerden alıyorsun kuzum? malum benim annemin ve hatta zaman zaman benim de dizlerim ağrıyor
SilTamaro'yu Yüreğinin Götürdüğü Yere Git kitab ile tanıdım sneler evvel, sonra hangi kitabı çıksa okudum ama öylesine lezzzetli bulmadım. Belki duydu durumum belki o geç yaşmın romantizmi etkilemişti beni. Şimdi sen yazınca yeniden o duyguya gittim. At keztanesini kuru ve un kutularıma koyuyorum güveyi engelliyor. Çantamda da hep var nazara iyi geliyormuş:)) güleceksin ama bu sene ağrı kesici olarak da at kestanesi yağı yaptım ahahaha ağrı kesici yapacağım bu yağdan sana da ayırırım:)))
YanıtlaSilYeniköy'de parkın kenarında yol boyunca çok olurdu kafamıza düşerdi...
allahım her eve lazım bir arkadaşsın sen :) ağrıkesici yağım da hazır desene :) sağol vallahi.
SilBu kitap beni çok etkiledi canım. oku bence, iyi gelecektir
En son Luisito, Bir Sevgi Öyküsü adlı kitabını okuyup çok sevmiştim.Son kitabını da listeme yazayım.
YanıtlaSilserpilcim, dedim ya, ben bir süredir bir ara vermişim tamaroya, tekrar kavuştum, özlemişim :)
Sil