1.Mayıs / Cumartesi

Tek çocukta karar kılan anne ve babanın önüne elindeki kumbarasıyla dikilip “yeter artık, ben kardeş istiyorum, paranız yoksa, alın benim paramı kullanabilirsiniz” diyecek ve bir kardeşi olmasını elindeki avucundakini anne-babasına verecek kadar çok isteyen küçük kız çocuğu, daha sonra kardeşi doğduğu gün en sevdiği bebeği ona armağan ederek göstermiş sevincini…

Hayattaki ilk şansım beni böylesine isteyen bir ablaya sahip olmaktır sanırım.

Hep “çok” ablaydı benim için: Koruyan, gözeten, seven, ilgilenen… Aramızdaki yaş farkı 6 olunca, üstüne üstlük o bir yaş küçük okula gidip, tüm sınıfları hızlı hızlı geçerken ben bir de üstüne bir sene hazırlık okuyunca, orta 2’deydim henüz, ablam üniversiteden mezun olduğunda. Çok uzun yıllar abla-kardeş olduk biz; arkadaş, dost olmamız daha sonraki yıllara rastlar. 

Farklıyızdır aslında birbirimizden.  Ben damarlarımızdaki “Karadeniz”in hırçınlığından daha fazla nasibimi almışken onda ağır basan “Ege”nin sakinliğidir mesela. O daha evcimendir, ben daha gezenti. O daha planlı ve düzenlidir, ben daha dağınık. Ama tamamlarız birbirimizi. Ve birlikte ağlarken de, gülerken de çok ağlar, çok güleriz. Bu hayatta başıma gelen en güzel şeylerden biridir, onun gibi bir ablaya sahip olmak.

İşte bugün benim ablamın doğum günü, böyle güzel bir bahar gününde doğmak ona çok yakışıyor...Nice yaşları olsun...Sağlıkla, mutlulukla...
48 yıl arayla abla-kardeş pozumuz :)

 

16 yorum:

  1. Selam Şule ne güzel anlatmışsın abla kardeş ilişkilerini. Yazıyı okurken ablamı düşündüm. Ablanız kutlarım. Sevgiler.

    YanıtlaSil
  2. Fotoğraflara bayıldım, benim de kardeşimle aramda 14 yaş var ve bizim de arkadaş olmamız epey sürdü, öncesinde abla-kardeşten ziyade anne kız gibiydik. Şuraya yazdığınız duygular o kadar tanıdık ki, dilerim hiç ayrılmayın, doğum günü kutlu olsun, hep sağlıkla yaşasın.
    Böyle bir fotoğraf çektirme maceramız var bizim de ama yaş farkı çok ya. İlk fotomuzda o 2 yaşında, ben 16, o ayakta ben oturuyor. Evvelki yıl haydi aynı pozu verelim dedik, boğazlı kazak giymiş, yaz ortası evde kazak bulamadık, oğlumun bir kazağını giydi, o ayakta durup ben oturunca kadraja sığmadık, öyle komik bir foto oldu ki haftalarca bakıp bakıp güldük. Sizinkine benzer bir tane çekmeyi başarırız umarım. Kocaman bir kalp ve maşallah bırakarak gideyim...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. öğretmenim, bizim halimizi de görseydiniz, tam şenlikti. Oğlum çekti fotoğrafı ama biz gülmekten poz veremedik ki :) Bu fotoğrafları canlandırmak da ayrı bir beceri istiyormuş, onu anladık :)

      Sil
  3. Çok tatlısınız MAŞALLAH!!! Daha upuzun yıllar böyle güzel bakın birbirinize.. Sağlıkla, neşeyle, sevgiyle <3

    YanıtlaSil
  4. Fotoğraflara bayılanlardanım ama o bakışlar işte! Tercümesi herşeyi anlatıyor:) Artan, hatta taşan mutluluklarınız olsun:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkürler :) eski fotoğraflar sanki daha da güzel hep :)

      Sil
  5. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil
  6. Bayıldımmmm. Ayrıca o kadar güzel anlatmışsın ki ikinizin arasındaki ilişkiyi. Benim ablamla aramızda 2 yaş olmasına rağmen çocukluğumuz ve ilk gençlik yıllarımız çok zor geçti :( hiç arkadaş olamadığımız gibi kardeş bile olamadık bence:( 40'ımdan sonra kardeş olduk desem yalan olmaz... ne güzel ne umutlu sözcükler. Ne şahane bir fotoğraf. Bu fotoğrafları bana özelden yollarsan Aile Eğitimi kitabı için bir bölüm yazıyorum orada kullanmak isterim izin verirsen. Çok hoşuma gitti...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aaa yollarım tabii ki :) yazdığın bölüm bitince de sen bana yolla ama, merak ederim :)

      Sil
    2. Sana bitince kitabı yollarım şekerim Eylül'de basılcak. Hatıra saklarsın:)

      Sil
  7. Canım kardeşler, sevgili kardeşler, kucaklıyorum sizi :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. canımız ekmekcimiz :) biz de sana sarılıyoruz :)

      Sil