Naim Dilmener’in yazısından okuyup, merak edip dinlediğim “Seza Kırgız ile düetler” ise bugünümü güzelleştiren ezgilerdi. Ne zaman güzel bir türkü dinlesem "İnsanların türküleri kendilerinden güzel / kendilerinden umutlu / kendilerinden kederli..." dizeleri ile Nazım gelir aklıma...Yine öyle oldu. Cem Adrian'la yaptığı düete özellikle bayıldım...
Dün Ekmekçi'min yazısı ile Altın Küre ödüllerinin verildiğini hatırlamıştım. Akşam da Frances McDormand'ın en iyi kadın oyuncu ödülünü aldığı Nomadland'i izledim. Bu ara hüzünlenmeye meyilliyim zaten, film de üzerine geldi. Güzeldi ama bana verdiği temel his hüzün oldu...
Seza Kırgız - Cem Adrian düetini dinledim, çok güzel. Şimdi arkada yine çalıyor. :)
YanıtlaSilNomadland için kısaca yazmıştım, aslında düşündükçe daha yazasım var.
Bir yandan hüzün var evet; yalnız kalmak, tek başına yaşamak, hayatı olabildiğince sadeden öte bir şekilde adeta "az" yaşamak, hüzün veriyor.
Diğer yandan ilginç bir umut ve cesaret de var, her şeye rağmen ve azimle devam etmek, özgürlüğünü hep en önde tutmak, yılmamak...
haklısın ama dedim ya beni hüzünlendirdi daha çok. bu kadar göçebelik bana fazla geldi sanırım taktir etsem de...
SilŞulem esas senin yazıların yaşamı sevdiriyor, ne kadar yorgun bezgin olsam da yazılarını okurken ferahlıyorum, emekli ol da kitaplar yaz sen.Öperim çok.
YanıtlaSilYaaa akşam akşam gülümsettin beni Serpilcim. Bugünün güzelliği senin bu yorumun oldu aslında :)
Sil