1994 Kasım'ında ben yüksek lisansımı İTÜ'de, E.hanımcığım ise ODTÜ'de yaparken, 4 kişilik araştırma görevlisi kadrosu açan İÜ'ye sırf birlikte bir yerde çalışma aşkı ile başvurup, sınavı geçip, girmiştik. İnsanı akademiden bezdiren bir bölüm başkanı sayesinde çok dayanamadık gerçi, ben 8 ay, E.cığım da biraz daha uzun süre çalışıp ayrıldık (birbirimizden değil tabi, üniversiteden! Yoksa E.cığım ile aşkımız yıllardır baki :P). Ben para kazanma hevesimin peşine düşüp özel sektöre girdim sonrasında, E.hanım da kalbinin peşinden koşup okyanus aşırı yerlere gitti. Ardından ben "gençlikte yalpalamak caizdir" diye düşünüp ve "yok bana göre değilmiş bu özel sektör, bu topuklu ayakkabılar, bu şık şıkıdım kıyafetler, bu ilişkiler..." diye de ekleyip (Türk filmlerindeki gururlu ve fakir kız edasıyla :P) akademiye (bu sefer İTÜ'ye) döndüm. Hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biriydi. Yıllar içinde hayat önüme hiç tahmin etmediğim yollar serdi. Ve ben bugün sabah kahvaltı sonrasında yeni üniversiteme gitmek için evden çıkıp Avcılar'a gittim. Yine...27 öncesinden farkı şu: bu sefer bölüm başkanım dünya iyisi bir insan ve ben de artık çömez bir araştırma görevlisi değilim. Hem heyecanlı hem de huzurluydum bugün. Dilerim her şey güzel olsun...
Bugünün şiiri Nazım'dan...Bu şiiri aklıma getiren ise üniversitelerinde hobi bahçeleri kiralayan ve sebze-meyve yetiştiren iki güzel insan: zarif eşim ile canım Butterfly. Bugün bu iki insan birbirleri ile hem deneyimlerini hem de tohumlarını paylaşsınlar diye bir grup kurup hayırlı bir işe vesile oldum, memnunum kendimden :)
Şiire dönecek olursak: Toprak mucizevi bir şey gerçekten. Ve ben bu mucizeye her tanık olduğumda aklıma Nazım'ın muhteşem Şeyh Bedrettin Destanının şu bölümü geliyor:
...
En yumuşak, en sert,
en tutumlu, en cömert,
en
seven,
en büyük, en güzel kadın :
TOPRAK
nerdeyse doğuracak
doğuracaktı.
Sıcaktı.
Bulutlar doluydular.
Nerdeyse tatlı bir söz gibi ilk damla düşecekti yere.
Birden-
- bire
kayalardan dökülür
gökten yağar
yerden biter gibi,
bu toprağın verdiği en son eser gibi
Bedreddin yiğitleri şehzade ordusunun karşısına
çıktılar.
Dikişsiz ak libaslı
baş açık
yalnayak ve yalın kılıçtılar.
Mübalâğa cenk olundu.
Aydının Türk köylüleri,
Sakızlı Rum gemiciler,
Yahudi esnafları,
on bin mülhid yoldaşı Börklüce Mustafanın
düşman ormanına on bin balta gibi daldı.
Bayrakları al, yeşil,
kalkanları kakma, tolgası tunç
saflar
pâre pâre edildi ama,
boşanan yağmur içinde gün inerken akşama
on binler iki bin kaldı.
Hep bir ağızdan türkü söyleyip
hep beraber sulardan çekmek ağı,
demiri oya gibi işleyip hep beraber,
hep beraber sürebilmek toprağı,
ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,
yârin yanağından gayrı her şeyde
her yerde
hep beraber!
diyebilmek
için
on binler verdi sekiz binini..
Yenildiler.
...
Bu yorum yazar tarafından silindi.
YanıtlaSilÇok mutlu ol orada, fakat çok uzak. Ama ben yeni yerlerin yeni okullar, evler, şehirlerin insanı inanılmaz harekete geçiren zenginleştiren süreçler olduğuna inanıyorum. Çokça zenginleştiğin bir deneyim olsun. İstanbul Üniversitesi şanslı kapmış seni Ayakabının altını unutma:))))))
YanıtlaSilEvet uzak gerçekten. Ama salgın bitince tren seçeneğini kullanacağım, kitap okuya okuya giderim diye umut ediyorum. A.beyciğim dalga geçiyor, "aramızdaki uzaklık yetmedi, Ankara'ya en uzak okulu buldu" diye :)
YanıtlaSilİTÜ'den sonra Doğuş bana çok iyi gelmişti, dilerim bu da öyle bir deneyim olur. Ayakkabımın altona yazacağım, söz :)
A. Beyciğim dalga geçmekte haksız değil sanki, her türlü şehir dışı gibi bir yer orası. :))
SilEvet, aslında tren iyi bir seçenek olur. İki yöne de hem, Ankara'ya da Edirne'ye de! ;)
Bu arada, nedir bu ayakkabı altı yazısı? Gelin olan filan mı var? :)
evet evet, hak veriyorum ben de zaten :)
Silayakkabı altı yazısını gelinlerin ayakkabı altına arkadaşlarının isimlerini yazmalarından aldığımız ilhamla aynı üniversitede çalışmak için de kullanabiliriz belki diye düşünüyoruz kelebekçiğimle. Budur yani :)