9 Haziran 2026, Salı

Oğluş yarıyıl sonu sınavlarına hazırlanıp girip çıkmakla meşgulken ben de kayınvalidemle 24 saat Halk TV izleyerek/Halk TV'ye maruz kalarak geçirdim bu haftayı :) Gündem zaten hepimizin içini karartırken bir de olan biteni uyumadığımız her an izlemek/gündemle ilgili yorumları dinlemek insanı depresyona sürüklüyor gerçekten! 

Mesela bu sabah ben bilgisayar başında çalışırken, baktım, başını elinin arasına almış, öyle duruyor, ben panik "anne bir şey mi oldu" dedim. Yanıt şu oldu: "bu ülkenin durumu nasıl düzelecek"...Gülsem mi ağlasam mı bilemedim vallahi. "Anacığım, böyle kara kara düşünerek mi bulacaksın çözümü" demedim tabii, "hadi kalk, yürüyelim biraz, açılalım" dedim :) Bu ülkenin gençlerine bir gelecek borçlu olduğumuz gibi yaşlılarına da huzur dolu bir emeklilik yaşatamadık neticede...Ne diyeyim...

Sıcaktan dışarı çıkmak zor gelince pazar günü "Yaz Evi" diye gayet sabun köpüğü bir film izledik birlikte ("yaz evi" ne zorlama bir başlık bu arada, biz Türkler "yazlık" diyoruz ayol ona :P Sanki film yabancı da İngilizce'den doğrudan çevrilmiş hissi veriyor bu haliyle). Filmin konusu özet olarak: "21 yaşındaki Selin, kendini bir anda 1996 yazında bulur ve genç annesinin en yakın arkadaşına dönüşür." şeklinde özetlenmiş platformda. Bu güzel konu, çok daha güzel işlenebilirdi (nitekim 3-4 yıl önce izleyip bayıldığım "Küçük Anne" isimli Fransız filmi benzer bir konuyu şahane bir şekilde anlatmıştı), ama bu haliyle de bir pazar rehaveti içinde izlenebilir bir filmdi. Benim içinse filmin en güzel ve en hüzünlü tarafı Selin'in geçmişe döndüğünde çok sevdiği ve hep özlemle anımsadığı anneannesi ile olan karşılaşması ve paylaşımlarıydı. Gözüm doldu izlerken.

Tabii kayınvalidem bende olunca, annem de geri planda kalmış gibi hissetmesin kendini diye ekstra çaba harcamak gerekiyor (küçük, sevgiye aç bir çocuk gibi benim annem zira). Bunun için bir gün annemi bize yemeğe çağırdım, bir akşamüstü onların apartmanının bahçesine gidip birlikte çay içtik, bir sabah anneme kahveye gittik, dün  de biraz bizde biraz annemde ama hep birlikteydik. Kahvaltıdır, kahvedir, çaydır, kısırdır, uzun bir güne imza attık birlikte :P Biri alzheimer hastası, iki 80+ kadın ile birlikte olmak ilginç bir deneyim, o kadar diyeyim, siz anlayın beni :) 

Bu arada bir de bitirme ödevlerini teslime yaklaşan öğrencilerimle yazıştım, konuştum, yönlendirmeye çalıştım onları. Son olarak da bu hafta 3.sınıf öğrencilerime ödev verme zamanıydı. Ödev sorularının sonuna bir şeyler yazmayı, ya bir şarkı bağlantısı ya da bir şiir, severim ezelden beri. Bu sene de bu alışkanlığımı bozmadım. Şöyle bitirdim ödevi:

Lisans öğrenim hayatınızda benden aldığınız üçüncü dersin ve bu dönemin son ödevinin altına size küçük bir hediye iliştirmek istedim. Son yıllarda Yöneylem Araştırması dersini anlatırken en çok keyif aldığım sınıflardan biri sizinki oldu zira 😊

Bu şarkı benim gençliğimden; ama bana göre “zamansız” eserlerden biri. Hayat karşınıza ne çıkarırsa çıkarsın, gülümsemeyi hiç unutmayın diye paylaşmak istedim 😊

Sınavlarınızda başarılar diliyorum gençler! Sevgilerimle,

Dilerim beğenirler. 

Dilerim size de iyi gelir 90lı yıllara dönmek :)