Çocukluktan gelen bir "kış günleri" modum var benim sanırım. Soğuk kış günlerinde dışarı çıkıl(a)madığı için bizim evde bir "altın günü" konsepti olurdu. Annecim kısırdır, kektir, börektir, kreptir, artık canımız ne çekiyorsa yapar, masayı donatırdı. Ben de benzer bir anne modeli olarak, 2-3 gündür aynı moddayım. Zira, hem İstanbul'da deli bir rüzgar ve soğuk var, hem de oğluşum finallere hazırlanırken "ona motivasyon olsun diye sevdiği yiyecekleri yapıyorum" şeklinde öne sürebileceğim bir mazeretim var :) Böylece son 3-4 aydır dikkat ettiğim yeme-içme alışkanlarımı da rafa kaldırmış oldum, ama olacak o kadar. Bu pazartesi şekersiz ve hamur işsiz moda dönme sözü verdim yine kendime. Bakalım, kısmet :P...
Yine bu 2-3 gündür her gün anneme gidip biraz oturup, onunla ve ablamla çene yapmak dışında hemen hemen hiç dışarı çıkmadım. "Ne yaptın peki" derseniz, oturup dizi izledim, internette gezindim ve aylaklık yaptım. İzlediklerim içinde en güzeli Kenan Doğulu ile yapılan söyleşi ve alfabenin tüm harflerini içeren potporisiydi, kesin. Bir de İbrahim Selim-Teoman sohbeti de çok içten ve güzeldi. Dinlediklerim içinde de "Yıllar sonra: Hümeyra" seçkisindeki Şirin Soysal ve Ali Erenus'un şu yorumunu çok beğendim
Bir de bugün, eczaneye ilaçlarımı almaya giderken sevgili İlhan abi'den (-köy-ümüzün gazetecisi) Milliyet Sanat'ımı aldım. "Çok zam geldi, tahmin et ne kadar oldu" dedi bana dergiyi uzatırken. Ama ben Elifciğimin blog yazısından Varlık dergisine gelen zammı bildiğimden, hazırlıklıydım, gayet uçuk bir fiyat söyledim. Neyse ki o kadar olmamış. Derken lafladık biraz ayaküstü. Bana, o küçükken Bülent Ecevit'lere, Erdal İnönü'lere ve daha pek çok tanınmış simaya günlük gazeteleri götürüp, gazete parasından çok daha fazla bahşiş topladığı zamanları anlattı. "Şimdi insanlar gazetenin parasını veremiyorlar bazen" dedi sonra da, iç çekerek...Sohbetimiz iç açıcı bir konu üzerinde olmasa da gülümseyerek ayrıldım yanından. Zira, sanırım bu mahalleye ben 5 yaşındayken ailecek taşındığımız o günden bugüne, burası ile en çok sevdiğim bu "mahalle kültürü". Esnafla sohbet etmek, alışveriş edip eve gelirken mahallenin bakkalı-kasabı-berberi-koltuk döşemecisi ile selamlaşmak; kocaman İstanbul'un göbeğinde bir tür Perihan Abla mahallesinde yaşamak ayrıcalığı. Tüm o korkunç kentsel dönüşüm çılgınlığına rağmen hem de...(Benzer ortamları hemen hemen aynı zamanlarda yaşadığım, okuldaşım, dönem arkadaşım sevgili Fuat Sevimay'ın yazısı geldi yine aklıma. Okumak isterseniz: İlk aşk Erenköy)
Dergiyi alıp eve yürürken şunu düşündüm bir de: Ben sevdiğim insanlardan, eşyalardan, kıyafetlerden kolay kolay vazgeç(e)mediğim gibi sevdiğim dergilerden de vazgeçemiyorum:) '89 yılında başladım bu dergiyi okumaya. Yazılarını dört gözle beklediğim Yavuzer Çetinkaya'nın ani ölümüne çok üzülüp, elimin satın almaya ermediği bir yıla yakın süreyi saymazsak, 36 yıldır tek bir sayısını kaçırmadım. Benim ruhum böyle demek, vazgeçmemek üzerine kurulu :)
Bu da böyle bir yazı olsun. Dünya ve ülke gündemindeki abukluklar bir kenarda dursun...
Senin ruhun çok güzel, başka bir deyişle 10 numara beş yıldız... Yazı o kadar içten, o kadar sıcak ve o kadar sevgi doluydu ki okurken gülümseyen insanın gözlerindeki ve gülüşündeki sıcaklığı saklamasına izin vermiyordu. Sonuçta ne diyoruz: Şule iyi ki bizim arkadaşımız, onu tanımış olmak ne şans, tüm sevdikleri ile birlikte olacağı bol gülüşlü upuzun ama upuzun yıllar diliyoruz:)
YanıtlaSilGüne/haftaya ve hatta yıla güzel başlamak tam da böyle şahane bir yorumla olur bence :) Teşekkürler Buraneroscuğum, çok mutlu ettin beni. Ben de iyi ki seni (sizi) tanıdım. Hepimiz için güzel, çok güzel bir yıl olsun dilerim.
SilTam bir “kış günleri nostaljisi” olmuş :)
YanıtlaSilSizin için vazgeçmemek yalnızca bir alışkanlık değil, hayatın temel felsefesi gibi görünüyor. Kısırdan böreğe, dergiden esnafa, hepsi aynı zincirin halkaları. Derginin kapak tasarımı güzelmiş.
sevdiğim şeylerden vazgeçmeme halini önemsiyorum ve seviyorum, evet :)
SilUzun yıllar ben de aldım Milliyet Sanat'ı. Üniversitedeyken bazen harçlığım yetmezdi, dolmuşa binmez yürür dergi alırdım. Şimdilerde ne dergi, ne gazete okuyabiliyorum. Oysa bir zamanlar çıkan kafama uygun her dergiyi alır ve saatlerce okurdum. Teknoloji birçok masum keyfimize ket vurdu...
YanıtlaSilbenim de üniversitede milliyet sanatın yanısıra varlık, yazın falan vardı sürekli aldığım. sonra onları yıllar içinde bıraktım. tek yoldaşım milliyet sanat oldu. gazete okumuyorum artık ama. okunacak gazete de kalmadı sanki zaten öğretmenim
SilBayıldım bu yazıya ve bağlantılarına. <3
YanıtlaSilHümeyra'nın en sevdiğim şarkılarından birinin bu yorumu çok güzel olmuş.
Teoman'ı dün izlemiştim, kalenderliğine bayıldım, yaş aldıkça tatlı bir adam oldu çıktı.
Kenan Doğulu'yu senin sayende gördüm, ilk fırsatta izleyeceğim.
İlk aşk Erenköy yazısına bayıldım, Erenköy'ün çok eski halini, köşklerini anlatan bir roman okumuştum yıllar önce. Şimdi bu yazıyı okuyunca, yeni neslin bakış açışıyla karşılaştırınca, kendimi o romanda gibi hissettim. Bizim her şey bozuldu artık sandığımız zamanlar bile çok güzelmiş, onu anladım.
Dergi, kitap fiyatlarını hiç açmıyorum, okumak lüks olacakmış ve biz bunu da görecekmişiz, demek...
hümeyra şarkılarının farklı sanatçılar tarafından yorumlanmış versiyonunun geneli güzel ama en güzeli bu sanki. ben de çok beğendim ekmekçim.
Silkenan doğulu efsane bence, dinlemelisin.
bizim buralar hâlâ güzel değil mi? herşeye rağmen. ya da gerçek sevgi "rağmen sevgi"dir ya, biz de kentsel dönüşüme rağmen seviyoruz işte :P
Annenle, ablanla geçirilen o sıradan ama kıymetli günler yazının en güzel taraflarından biri. Büyük olaylar yok ama hayat tam olarak böyle zaten. Dizi izlemek, aylaklık yapmak, sevdiğin sesleri dinlemek… Okurken ne güzel yapmış dedim.
YanıtlaSilteşekkürler, hoşgeldiniz :)
SilSenin tavsiyelerine bayılıyorum, Fuat Sevimay yazısına ulaşamadım Şulecim :(
YanıtlaSilCanım Serpil :) Blogumun gizli öznelerindensin sen, biliyorsun :)
SilFuat'ın yazısı bende açılıyor. niye açılmadı ki sende acep? bana e-posta gönderirsen, yollayayım sana özelden