29 Eylül 2025, Pazartesi

Ankara'da geçirilen güzel bir hafta sonundan sonra şehre döndüm ve okullar da (sonunda) açıldı :)

Ankara'da yârime kavuşmak başlı başına bir mutluluk nedeni iken zaten, birlikte sonbahara hızlı bir giriş yaptık ve sevgili Leylak Dalı öğretmenim ve kardeşi F.hoca ile buluşup kahve içtik öncelikle. Sonraki gün de F.hocamın çok şahane "Şehrin İki Yüzü" temalı Ulus'taki Atatürk heykelinden başlayıp Olgunlaşma Enstitüsüne kadar devam eden yürüyüşüne eşlik ettik. Bir üniversite hocasından Ankara'yı ve yaşadığı dönüşümü; bu dönüşüme eşlik eden, yöneten veya yönlendiren insan profillerini dinlemek çok güzeldi gerçekten. Bayıldım. Darısı diğer Ankara yürüyüşlerine diyorum :)

Daha güzel bir yer olabilir mi? Ankara'dakilerle Atatürk Bulvarı ile Kediseven Caddesinin köşesinde buluşalım bundan sonra :)

Yürüyüş yaparken yere dökülmeye başlayan at kestanelerinden 4-5 tane toplamadan edemedim tabii ki. Yılın en sevdiğim faaliyetlerinden biridir bu, malum :) 

Kendimin ve sevdiklerimin çantasına bereket getirsin diye birer tane atmalık :)

Sonra dostlarla buluşup yemekler yedik, ki çok lezizdi tattıklarımız, söylemeden geçemeyeceğim :)

Bir de tabii, cumartesi sabahı, evimizin biricik prensesi E.hanım aldığı ehliyetin heyecanı ile bana küçük bir Ankara turu attırmak istedi. Yüreğim ağzımda ama sesim gayet cool, ona gerekli uyarıları yaparken aynı zamanda yüreklendirerek 45 dakika Ankara sokaklarında gezindik ve sağ salim eve ulaştık şükür :)

Pazar sabahı da canım A.ciğim ve S.eniştemin evinde bir Ege kahvaltısı (binbir çeşit zeytin ve tulum peynir eşliğinde) yapıp, aileye yeni katılan iki minnoşu,  Chelsea ve Soho'yu sevdik :) 

Bu miniğin adı Soho. Chelsea daha çekingen olduğundan kendisini pek sevdirmedi. Bir sonraki gidişimde tavlarım onu da diye umut ediyorum :)

Ankara'ya gidip gelirken de Livaneli'nin yeni kitabı "Bekle Beni"yi okudum. Çok sevmedim, ne yalan söyleyeyim, ki bilen bilir iflah olmaz bir Livaneli hayranıyımdır. Sanırım bunun nedeni, çok iyi bildiğimiz 1970'ler Türkiye'sini ve o yıllarda yaşananları, çeşitli yazarlardan çok daha iyi kurgularla kezlerce okumuş olmaktı. O yılları bir daha ve daha sıradan bir kurgu ile okumak, çok da "elimden bırakamadım" hissi yaratamadı bence.  Ne diyeyim, Livaneli her şeye karşın, her zaman baş tacımdır :)

Bugünse okul açılışını yaptıktan sonra akşam Y.hemşireme uğradım, veterinerden sevgili Topaç hanımı geçirdiği ameliyat sonrası teslim alıp eve geldik. Dilinden anlamadığınız bir canlının hastalığını yaşamak gerçekten çok zorlayıcı. Dilerim ameliyat işe yarar da sağlığına bir an önce kavuşur minnoşumuz ve Y.cığım da rahat bir nefes alır...