2 Eylül 2025, Salı

Yıllar evvel, zarif eşimle ilişkimiz başlarken, daha sonra da evlenirken, çevremizdeki herkesin dilinde "nasıl olacak böyle, ikiniz iki ayrı şehirde yaşarken" sorusu vardı. Oysa çocuklarımız küçüktü, ve onları diğer ebeveynlerinden ayırmamak için, aynı şehirde bir araya gelme alternatifini hiç düşünmeden, bu ilişkiyi farklı iki şehirde yürütmeyi daha doğru bulmuştuk. Fena da olmadı doğrusu. Hafif flörtöz hâlimiz, yıllara rağmen devam etti böylece. Her gün görüşmeyince, görüştüğümüz zamanların kıymetini bildik hep. Ve artık çocuklarımız büyüdü, şükürler olsun...

Çocuklarımız büyüdü evet, ama bu sefer de annelerimiz yaşlandı. Hâl böyle olunca yazlıklarda olduğumuz zamanlarda anneleri yalnız bırakmak da içimize sinmiyor. Bu da bizim kaderimizmiş demek! Neyse ki bir Ankara-İstanbul değil Kabakum-Salihleraltı hattı, aramızda 6-7 km ya var, ya yok :) Yârim annesinin yanında kendi yazlıklarında, ben de annemin ve ablamın yanında, bizim  yazlığımızdayım 1 haftadır. Hemen her gün görüşüyoruz. Ya onlarda, ya bizde, ya da bir arkadaşımızın evinde. Ya yemekte birlikteyiz, ya da denize birlikte gidiyoruz. Bu versiyon da güzelmiş. Daha doğrusu içinde bulunduğumuz koşullar altında olabilecek en iyi versiyon bu ve her şeye rağmen birbirimizi bulduğumuz için şükretmek bizim işimiz :)

Bu enteresan anne-yanı rutinini yarın 4 günlüğüne kırıp, Assos'a kaçacağız yârimle. Sonrasında yine evlere dağılırız :) Olsun, "İlla görmek için mi beklenir güzel günler...Beklemek de güzel" :) demiş şair, malum :) Hem, yaz boyu her gün birlikte olsak, bu 4 gün bu kadar değerli olmazdı belki de gözümüzde...Oysa şimdi, heyecan içinde bekliyoruz ikimiz de, yarın yola çıkmayı :)

Geçenlerde maaile gittiğimiz Ayvalık'taki kafeteryadan çektiğim sakin bir yaz akşamı fotoğrafı