8 Ağustos 2025, Cuma

Bir haftalık yazlık molasını bitirip bu sabah kürkçü dükkanına döndüm. Döner dönmez oğluşa kahvaltı hazırlayıp, çamaşır yıkadım, çiçekleri suladım, duş aldım ve pilim bitti, yattım uyudum :) An itibariyle ayılmak için bir yandan kahve içmekte, bir yandan da yazmaktayım. 

Teyzemi ziyaret ettikten sonra neler yaptığıma gelince:

• Ege denizi beni yine sakin ve efendi bir şekilde karşıladı :) Denize girince, çocukluğumdaki gibi çıkmak gelmiyor içimden. Hani çıkmak gelmiyor içimden deyince ben, sanmayın ki öyle stilli ve cool bir şekilde yüzerek geçiriyorum o vakti! Benimki daha çok, biraz açılıp orada sırtüstü yatarak denizin ve güneşin tadını çıkarmak ya da denizin içinde ablamla karşılıklı sohbet etmek şeklinde gerçekleşiyor :) 
• Salı günü Ankara'dan yârim geldi :) O da kendi annesinin yazlığına geçti tabii ama olsun, aynı mekanda olmanın güzelliği başka. Salı akşamüstü bizim evde kısır-börek-kek üçlüsüyle hasret giderdik hep birlikte, çarşamba akşamı da o bize mangal partisi verdi kendi yazlıklarında. Yaz demek, iki anne evi arasında bir tür evcilik oynamak demek oluyor bizim için zaten genelde.
• Dün A.ciğim annesini Ege Üniversitesi Hastanesi'ne rutin kontroller için götürdü. Biz de ben İstanbul'a dönüş için otobüse binmeden önce annem ve ablamla bize çok yakın olan "Küçükköy-Yeniçarohori"ye gittik. 2-3 senedir, gitmeyi atlamadığımız benim çok hoşuma giden bir "sanat köyü" burası. Vakti zamanında Fatih Sultan Mehmet yeniçerileri bölgeye yerleştirmiş. Rivayete göre, Yeniçarohori ismi de buradan geliyor: "yeniçerilerin yeri". Daha sonra 1900’lü yılların başlarında buraya göç eden Boşnaklar, 1980'lerde köyü terk etse de 2015 yılında bir grup sanatçı köydeki Rum evlerini restore edip sanatla içiçe bir yaşam ortamı yaratınca geri gelmişler. O yüzden de her yerde ribitsa (Boşnak mantısı), soka(benim gibi biber yiyemeyen birine biber yedirebilen yoğurtlu-kaymaklı-biber turşusu), ajvar (kırmızı biber ve patlıcanlı sos), suho-meso (kuru et) yiyebilir, koruk ya da karadut suyu içebilirsiniz. Bu arada sergi gezebilir, sadece midenizi bayram ettirmekle kalmaz, ruhunuzu da sağaltabilirsiniz. Benim en sevdiğim mekanlardan biri Suna Tüfekçibaşı'nın atölyesi mesela. Suna hanımın hem kendi eserlerini çok beğeniyorum (aşağıdaki fotoğrafta bir örneğini görebilirsiniz) hem de başka sanatçılara ev sahipliği yapan atölyesinde farklı sanatçılar tanımak hoşuma gidiyor. Bu sene de öyle oldu. Yine çıkmak gelmedi içimden atölyeden içeri girince.
   

• Tüm bu 1 hafta boyunca annem bazen daha iyi, bazen daha kötüydü unutkanlık konusunda.  Bugün okuduğunu yarın unuttuğu için devamlılık sağlayamadığından, geçen seneye dek kitapları yutarcasına okuyan kadın gitti, saatlerce boş boş telefona bakan biri geldi. Ne hüzünlü...Ben de belki ilgisini çeker diye ona Başar Başarır'ın "Fukara'nın Ahı" adlı kitabını aldım bu hafta. Her sayfada bir atasözü, yanında da bir sayfalık eğlenceli açıklaması var. Annem de atasözlerine bayılır, kitap okuyamıyorum diye üzülmeden okuyabilir diye düşündüm ama okudukça ve üzerinde konuştukça, öylece, pek de anlamadan okuduğunu fark ettim. Ne yapalım, bu da böyle bir süreç olacak herhalde.

Şimdi artık iş-güç zamanı. Dilerim İstanbul, beni karşıladığı serin havayı devam ettirir!