28 Ağustos 2025, Perşembe

Kendimi bildim bileli el becerilerim çok zayıftır. Örgü öremem, dikiş dikemem, doğru düzgün bir resim çizemem. Çalışkan ve notları genel olarak iyi olan bir öğrenci olarak, hayatımın nadir kırık notlarından birini ortaokulda bir elma çizmemizin istendiği resim dersinden almışlığım vardır. Ama bana o kırık notu veren resim öğretmenimiz, değişik bir iki teknikle de tanıştırmıştı bizi ve ben o gün bugündür, kafamı toparlamak, düşüncelerimi bir konuya odaklamak istediğimde çok da anlamı olmayan ama o günkü ruh halimi yansıtan bir şeyler çizerim.

Mesela 91 yazında şu aşağıdaki çizimi yaptığım zamanı dün gibi hatırlıyorum. Ve inanır mısınız, aklımdan geçenleri de! Eski evimizin balkonunda ilk gençlik yıllarımın kendince sıkıntılı bir yaz gecesinde çizdiğim bir şeydi. Bir de çok beğenip isim vermişim bu eserime!

Şunu da Uğur Mumcu'nun öldürülmesinden sonra çizmiştim. Karanfil, bana hep devrimci bir çiçek gibi gelir. O yüzden sanırım. Yoğun bir hüzün ve umutsuzluk içindeydim. Şimdi olsa kesin anti depresan önerirdi doktor. O zamanlar, bu ve benzeri süreçlerden öyle psikolog/psikiyatr desteği alarak geçmek gibi bir şey yoktu, kendi içimizde debelenirdik :(

Sonraları daha çok şöyle şeyler çizmeye başladım. Bu mesela, boş ve uzun uzun konuşulan bir üniversite yönetim kurulu toplantısında yanımda götürdüğüm ajandanın arka kapağına yaptığım bir çizim: 

Bu çizimi gören ve "son İstanbul beyefendisi" diye takıldığım V.hocam, sonrasında bana siyah yapraklı bir defter ve o deftere çizim yapabileceğim kalemler almıştı, sağ olsun. Ben de bunun üzerine memnuniyetle o deftere yaptım çizimlerimi :) 

İyi güzel de nereden aklına esti de bunları paylaştın diyecek olursanız, sevgili C.ciğimin "sevdiğim rutinler" başlıklı paylaşımından aklıma geldi deyip, topu ona atarım :)