8 Temmuz 2025, Salı

Pazar akşam trende sosyal medyada gezinirken Buket Uzuner'in "Şiir, insanın en büyük icadı dil ve yazı kadar önemli, ilaç gibi hayat kurtaran bir sanat. Şimdi yemeklerden önce günde üç kere şiir okuma dönemi. Çok şükür muhteşem şairler yetiştirmiş bir kültürümüz var. #hasanhüseyinkorkmazgil ile başlayalım🌳 Umutsuzluk yok, şiir okuyun." notu ile birlikte şu paylaşımı geldi önüme, bayıldım bu fikre ve uygulamaya aldım :)

                                             
 Dünün şiiri, (BAL kızlarım ve zarif eşime de gönderdim hemen) tabii ki Nazım'dandı:

"kardeşim
sonu tatlıya bağlanan kitaplar yollayın bana

uçak sağ salim inebilsin meydana

doktor gülerek çıksın ameliyattan
kör çocuğun açılsın gözleri

delikanlı kurtarılsın kurşuna dizilirken

birbirine kavuşsun yavuklular
düğün dernek yapılsın hem de

susuzluk da suya kavuşsun
ekmek de hürriyete

kardeşim
sonu tatlıya bağlanan kitaplar yollayın bana
onların dediği çıkacak
            eninde de sonunda da..."

Benim Nazım paylaşımıma A.A.cığım hemen Attila İlhan'la karşılık verdi:

"o sözler ki acıdır

  mapusane avlularında

        demirli kırbaçlar gibi şaklar

o sözler ki sırasında

  çiçek açmış bir nar ağacıdır

        dağ ufkuna vuran deniz aydınlığı

                sırasında gizemli bıçaklar

o sözler ki

  imgelem sonsuzluğunun

        ateşten gülüdürler

kelebek çarpıntılarıyla doğarlar ölürler

o sözler ki kalbimizin üstünde

        dolu bir tabanca gibi

             ölüp ölesiye taşırız

o sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan

        uğrunda asılırız"

Sonra sözü A.G.'üm aldı. Onun şairi Didem Madak'tı:

"evet efendimiz

bahçedeki yaprakları süpürdüm

kediye sütünü verdim, işe geç gitmedim

kirayı yatırdım, fazla içmedim

balkabağını parlattım efendimiz

yılbaşında kabak tatlısı da yaparız.

hayır, şeytanım çatlamadı, çatlamıyor.

ıslık çalmam ve parmaklarımı hiç kıtlatmam

yarın karlar erirse,

yüzüm geçit verirse gülümserim birilerine

peki gülümserim efendimiz

başka emriniz?"

Son olarak da G.'um Murathan Mungan dizeleri paylaştı:

"Kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, iyi insanlar özlüyorum 

'İçtenliğin' ya da 'dünya görüşünün' kirletmediği 

Kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum 

Aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları 

Vitrin camlarına yansıyan yüzlerde 

Bilmiyorum kalmış mıdır adresini yüzlerinde taşıyan insanlar 

Hâlâ bir umut var mıdır 

Çıkmaz bir sokağa benzeyen bu avare avunması vitrinlerde 

Ne çıkmaz sokaktayım ne de mutsuz 

Sadece rüzgârlardan daha güçlü olmak istiyorum o kadar 

Açık denizlerde nice yolculuklara yelken açarken 

Kış güneşinin mutlu ettiği bir kedi gibi mutlu, emin, tasasız 

Sere serpe ve keyifli olmak tek isteğim ve dileğim 

Senin ve benim , yani bizim için..."

Ben de bu şiir yağmurundan sizi mahrum bırakmak istemedim :) 

Sanmayın ki dün şiir okumaktan başka şey yapmadım. Yaptım tabii! Yıldız Teknik Üniversitesi'ne gidip yüksek lisans tez sınavı jüri üyeliği yaptım örneğin, hem de bir önceki üniversitemde lisans tezini benimle yapan, orada okuttuğum son öğrencim sevgili K.ciğim için. Yüksek lisans tez jürisinde de benim olmamı istediğini söyleyince kıramamıştım. Kampüs yine çok güzeldi. Sınav salonunun önündeki devasa ağaçların arasından görünen Boğaz manzarası da  beni mest etti tahmin edersiniz ki. K.'in tezi de, sunumu da başarılıydı. E daha ne olsun :)

Bu da fotoğrafımız. Bu anime hallerimize bayılıyorum. Hem yüzümdeki çizgiler falan görünmüyor hem de birlikte fotoğraf çektirdiğim insanların gerçek halleri olmadığından rahatça paylaşabiliyorum :)