Bugün son sınıfların bitirme projelerini sundukları gündü. Bölüm şenlikliydi dolayısıyla. Fotoğraf çektirenler, pasta kesenler, çikolata ikram edenler...Genç olmak güzel, evet ama gençlerle birlikte olmak da güzel bence :) Hele de böyle önemli anlarına tanık olmak, onların heyecanını paylaşmak bana hep enerji veriyor, bugün de öyle oldu.
Bu sene ilk defa benimle bitirme projesini yapan iki grupta da hiç erkek yoktu. Çalışkan, pırıl pırıl 6 kızla çalıştık iki dönem boyunca. Sonunda da yaptıkları çok başarılı çalışmaları gayet güzel bir şekilde sundular, çok da beğenildi yaptıkları. Jüri üyesi olarak katıldığım sunumlar da iyiydi genel olarak. O heyecandan seslerinin titreyen hâllerini, ama yine de profesyonel bir şekilde çalışmalarını sunuşlarını görünce gidip öpesim, sarılasım geliyor, hiç kıyamıyorum kuzucuklarıma ama ciddiyeti elden bırakmıyorum yine de :)
Bir de tabii bu seneki dörtler, benim bu üniversitede ilk yüz yüze eğitim verdiğim grup. Benden 1.sınıfta mesleğe giriş dersini, 3.sınıfta yöneylem araştırması I ve II derslerini aldılar. Bu kızlar, bir de bu sene projelerini de benimle yapmayı seçip "overdoz" bana maruz kaldılar yani :) Yerleri hep özel olacak.
Eminim o an sarılamasan da o huzur veren yüzün rahatlatıyordur onları Şulecim. :) Bi de bu resimlerde hep çekik olman cidden nefis :D Tam sen
YanıtlaSilGülünce gözleri görülmeyenler derneği fahri başkanıyım biliyorsun elifim :)
SilYolları açık olsun, esas şimdi başlıyor maceraları:)
YanıtlaSilkesinlikle öyle, yollar açık olsun
SilNe güzelsiniz Şule Hocam öğrencilerine kuzucuklarım demek çoook güzel. Hülya
YanıtlaSilonlar da bu hitabıma alıştılar sanırım Hülya hanımcım. Rahmetli Adile Naşit nurlarda yatsın, biz onun kuzucuklarıydık zamanında :)
SilYine tatlı görseller, eminim gerçek halleri de çok tatlı ama bu görsellerde başka bir sıcaklık var :) Bitirme, master doktora tezleri sunarken evet yahu bazı öğretmenler nasıl sıcak bir enerji veriyor bazıları da nemrut, insan gözüne bakmaktan kaçınıyor... Halbuki biraz motivasyon verilse ne kaybedilir, çocuklar da rahatlar, insan rahatken daha güzel aktarır bilgisini.... Kısacası, iyi ki varsınız siz güler yüzlü sıcak öğretmenlerimiz...
YanıtlaSilYa ben de çok sevdim bu anime karakter hallerimizi C.ciğim :) çok teşekkürler :)
SilBenim namım üniversitelerarası yayıldı diye duydum geçenlerde, biliyor musun? İTÜ'de doktora yeterliliklerde dış jüri üyesi olduğum zaman, adaylar çok seviniyorlarmış, "şule hoca rahatlatır şimdi bizi" diye :)
Bu arada kendi doçentlik sözlümde jüri başkanı hocanın korkunç tavrı nedeniyle bir süre nefes alamıyor gibi olmuştum! adını bile hatırlamıyorum adamın ama ses tonu ve tavrı hâlâ aklımda!
Dil bölümü seçerken aklımdaki hayaller üniversitede kalıp öğretim görevlisi olmak ve bir yandan da kitap çevirisi ve editörlük yapmaktı. Üniversitenin ilk yılında derslerimize giren hocaları görür görmez bölümde kalamayacağımı anladım. Bir-iki istisna hariç çoğu soğuk, mesafeli, amfiye girip anlatacağını anlatıp giden hocalardı. Zahmet edip derse katılan hepitopu 5, hadi max. 10 öğrencinin adını bile öğrenme zahmetine girmiyorlardı. Tabi ki istisna hocalarımız vardı ama onlar da kendi hallerinde, derslerle ilgili üzerlerini düşeni yapıp bizle fazla iletişim kurmuyorlardı. Kısacası öğrencileriniz çok şanslı Şule Hocam :)
YanıtlaSilÇok teşekkürler sevgili kedicim. Ben de hep lise matematik öğretmeni olmak istemiştim. yolum mühendisliğe yönelse de yine ne yapıp edip öğretmenlik de yapacağım bir alan seçtim kendime ama :-). Sanırım en önemli şey bu: severek, isteyerek yapmak. Yoksa işte nemrut suratlı, öğrenciyi bezdiren hoca tipine dönüşmek çok kolay :-(
SilSon zamanlarda ekonomik zorluktan yılıp, keşke 3 kuruşa akademide kalacağıma girseydim özel sektöre de para sıkıntısı çekmeseydim dediğim zamanlarda hep “ama o zaman bu kadar mutlu olamazdım” hissi rahatlatıyor beni :-)