20 Temmuz 2025, Pazar

Son yazıyı yazdığım günün akşamında canım teyzemin alzheimerının artık kızını bile tanıyamama aşamasına geldiğini öğrenip dağıldım. Zorlu geçen perşembe akşamının sonunda, cuma sabahı, 4 kuzen bir whatsapp grubu kurup oradan yazışmaya/dertleşmeye başladık zira hepimizin olduğu grupta yazılanlar annemi de ziyadesiyle üzüp, onun alzheimerını da tetikleyecek diye gerilmiştik. Ne zor bir hastalık bu. Yaşayan çok farkında değil belki ama sevenleri için çok acı bir deneyim...Allah yardımcımız olsun. 

Bugün aradım teyzoşu, konuştuk. Beni ne kadar hatırlıyor, anlattıklarımı ne kadar kafasında bir yere oturtuyor bilmiyorum ama kapatınca, yanında oturan damadına beni anlatmış uzun uzun, "gülünce gözleri daha güzel olur" diye de eklemiş. Muhtemelen beni karşısında görse "kim bu" diyecek ama zihninde henüz Şule imgesi duruyor demek...Canım benim. 

Cuma günü öğleden sonra eve varan yârim ve evimizin küçümeni E.ciğim iyi geldi bana tabii ki. Ruhum şenlendi. Cuma akşamı zarif eşimin çocukluğundan beri kankası olan A.ciğimiz de bizde yemekteydi. O da zor zamanlardan geçiyor şu sıra. Dertleştik bolca, gülüştük bazen, bolca da yiyip içtik.

Cumartesi beni E.ciğim hariç hiç kimse dışarı çıkaramazdı ama evde sıkılacağını bildiğimizden ve İstanbul'u gezmeye de bayıldığından, Kadıköy'e inip, Üsküdar üzerinden vapurla Ortaköy'e gittik. Üniversite zamanlarımızda hemen her hafta sonu gittiğimiz mekan ne kadar değişti son yıllarda...Yine de iyi geldi üçümüze de bu küçük boğaz turu. Ortaköy'e gidip kumpir yemeden dönülmez deyip, bu ritüeli yerine getirmeyi de ihmal etmedik tabii ki :)

Bugün bizimkileri Ankara'ya geçirdikten sonra çamaşır yıkama, çiçeklerle ilgilenme, annemlerin çiçeklerini sulama işlerini yaptım. Şimdi kendimi yârimin Dikili'den getirdiği erik ve kayısılar ile reçel yapmaya adamayı planlıyorum. Gerçi öğleden sonra mutfak çok sıcak oluyor, bu yüzden de bu fikrimden her an cayabilirim ama, bakalım :)

Aaa bir de dün annem günlük tutmaya başladı ağabeyimin yönlendirmesiyle. Unutkanlığa bir miktar iyi geleceğini düşünüyoruz, daha doğrusu umut ediyoruz. Akşam geçtiğimiz bir haftayı yazmış bir deftere, ablamın da desteğiyle. Sonra da bana fotoğrafını yollamış. Annemin el yazısı ile yazdıklarını görünce eski zamanlarda, ablam Mardin'de mecburi hizmet görevindeyken onun yanına gittiğinde, bana uzun uzun yazdığı mektupları anımsadım. Ah yıllar...