Bu ara ruh halim inişli çıkışlı. Bazen yerlerde, bazen biraz daha ortalamada. Kendimi tanıyamıyorum çoğu zaman, o kadar durgunum. Ailedeki hastalıklar, neyi, nasıl kotarabilirim soruları her an beynimde. Yürürken, yemek yaparken, çalışırken, yatarken...Aklımda sürekli sorular...Huzursuzum. Belki o yüzden buraya daha çok yazmaya çalışıyorum. Yazarsam rahatlarım diye, umutla. Bir de güzellikler defterinin salgın sırasında ortaya çıkma nedeni de tam olarak buydu zaten: hayat içindeki küçük güzel anlara odaklanıp ruh halimi korumak. Ne diyeyim...Hadi inşallah :)
Dün akşam canım hemşirem/kardeşim G.cuğum geldi mesela. Malum pazar günüydü, ben de palamut almıştım. Oğluş yanımızda, yemekteyken, Amerikan seçimlerinden, genel dünya/ülke problemlerinden konuştuk bolca. O ders çalışmaya odaya çekilince de bol ağlamalı/gülmeli/dertleşmeli bir sohbete bıraktık kendimizi. İyi geldi dostluğun güvenli ortamı...
Sonbaharın renkleri bu ara beni en çok mutlu eden şeylerin başında geliyor. Bizim üniversite yerleşkesi aslında şahane bir yer ama İstanbul'un bütününde olan inşaat halinden nasibini bolca almakta son yıllarda. Yine de sabah bizim fakülte binasına doğru yürürken, durup her köşe başında fotoğraf çekesim geliyor. Gerçeği kadar güzel olmuyor hiç bir zaman (en azından benim çektiklerim :P) ama olsun, şöyle bir manzara eşlikçim oluyor okul sabahlarıma:
Canım Şule, senin bu sayfan ve Ekmekçi kız’dan özenip açtığım güzellik günlükleri benim için de şifa oldu hep.. Yazmak iyi geliyor çünkü yaşamın hayhuyu ve bana göre aşırı hızı, bazen gördüklerimi hissettiklerimi tam algılayamadan geçmeme neden oluyor. Buraya yazınca sanki daha yavaşlıyor hayat, daha dakin ve kolay gözüküyor..
YanıtlaSilTabii ki iniş çıkış olacak ama eğim çok dik olmasın, temennimiz bu.. Yoksa dümdüz yol bizi sıkar eminim ;)
🍀🧿
Cerenimo canım :) bu bloglar hepimize iyi geliyor bir şekilde. Dediğinde son derece haklısın, hayatı yavaşlatıyor sanki, öyle olunca ve üzerinde düşününce de aslında sadece zorlukları değil de güzellikleri de görebiliyoruz, şükürler olsun :)
SilAma ya, biraz düzlükte yürüsek fena mı olur yahu :)
Son zamanlarda hayat yokuşlarını dikenlerini daha çok gösteriyor, zorluyor gibi Şulem. Derin derin nefes alarak yürüyeceğiz bu yolları, etrafımızda seyre değer güzellikler bulmaya çalışarak...
YanıtlaSilKucaklıyorum. <3
ekmekcim, öyle gerçekten. bir de 2024 kovaların yılı olacaktı!!!
Siliyi ki varsın arkadaşım :)
Şule, epey de geçmiş üzerinden postunun ve umarım ferahlamıştır yüreğin ama madem sabah ve madem sen de benim gibi şiir seviyorsun, sana "Sabaha Kadar" Özdemir Asaf gönderiyorum :)
YanıtlaSilDünya o kadar büyük ki;
Bir noktayım ortasında, ne yapsam.
Bazan da o kadar küçülüyor ki dünya,
Devrilecek sanıyorum, kımıldarsam.
Hayat o kadar uzun ki,
Öyle bitmez geliyor ki bir an..
Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki;
Ne çıkar, diyorum, bir hayattan
Saadet o kadar lâzım ki yaşayana;
Billâhi can verir uğrunda insan.
Hem o kadar boş ki mesud olmak,
Gün yüzü görmeden ölenlerin arkasından.
Ben o kadar önemli kişiyim ki,
O kadar iyiyim ki aklım ve düşüncelerimle.
O kadar fenayım ki ben
Delice niyetlerimle.
Gece; ne kadar karanlık ve sessizsin..
Öyle kaplayorsun ki evleri, yolları, denizleri.
Hem o kadar aydınlık ve seslisin ki;
Çılgınca coşturuyorsun bizleri.
Sabah; bir yeni dünya gibi geliyorsun;
Öylesine süslü, öylesine saadesin ki..
Sen o kadar güzelsin ki sabah,
O kadar güzelsin ki.
Özdemir Asaf
sevgili Esen, ne iyi geldi bu şiir bilsen. çok teşekkürler :)
YanıtlaSil