Ablam gittikten sonra 1-2 gün annemle yalnız takıldık evde, sonrasında zarif eşim A.ciğim ile evimizin küçümeni E.ciğim teşrif ettiler ve bu öğlene dek beraber bizim yazlıkta kaldık. Bu bir ilk bizim tarihimizde, zira yaz günlerinde E.bey ya Bademli'de annesiyle beraber anneannesinin yazlığında olur, ya da babası (ve genelde benimle) Kabakum'da babannesinin evinde ama bu hafta, annesinin de izniyle, bizimle Salihleraltı'ndaydı. Böylece hem ben ablam tatildeyken ben annemi yalnız bırakmamış oldum hem de hep birlikte olabildik. Denize gittik, misafir ağırladık, mangal keyfi yaptık, ki daha ne olsun :)
Onlar baba-oğul, sabah kahvesi ertesi babaanne evine gittikten sonra ben evi temizlemeye adadım kendimi. Çamaşırlar yıkandı, kurudu ve ütülendi bile, alışveriş yapıldı, ev pırıl pırıl oldu. Ablamın gelişine hazırız :) O da Datça'dan dönüş yolunda ve muhtemelen baya yaklaştı.
Bu hafta, annem, A. gibi iyi bir dinleyici bulduğundan yine bolca eskilere daldı, evvelce anlattığı anıları tekrar anlattı (İyi bir damat olarak, ilk kez dinliyormuş gibi ilgiyle dinledi A., sağ olsun). İyice çocuk gibi oldu bu yaz sanki, tekrarlar arttı, algı düştü...Bir yanım endişeleniyor, diğer yanım, "doğal bir süreç bu, yine de yaşına göre iyi" diyor ama her zamanki anne-kız ilişkimiz başka bir şeye evrildi bu yaz, hissediyorum.
Tam da bu hissin üzerine sevgili Funda Şenol hocanın "Annemin karnıyarık tenceresi" adlı yazısını okudum. Ben kendi hikayemden yola çıkarak yazsam nasıl olurdu diye düşündüm. Farklı olurdu, orası net ama bıraktığı hüzün, benzer olurdu sanırım..
Çocukluğumdaki annem, dünyanın en eğlenceli annesiydi. Evde birlikte patates baskısından, hamur karmaya, mozaik pasta yapmaktan, kitap okumaya, yapmadığımız iş yoktu, ki bunu çalışan bir anne olarak yapmasını, yapabilmesini, hep taktirle ve şükranla anarım. İlkokul'da sadece annem değil öğretmenim de olduğunda, o çok zor dengeyi nasıl kurabildi bilmiyorum ama okul sınırları içindeki resmi öğretmen-öğrenci ilişkimiz evdeki anne-kız ilişkimize hiç zarar vermedi, onu biliyorum. Sonra büyüdüm, çocukluğumun eğlenceli annesi, ilkokul yaşlarımın disiplinli öğretmeni, gençliğimin en iyi arkadaşlarından birine evrildi. Her şeyi konuşabildiğim, evimizi arkadaşlarım için bir misafirhane gibi kullanmama ses çıkarmayan, hatta destekleyen ("yatılı arkadaşlarını çağır da ev yemeklerini özlemişlerdir, hafta sonu bizde kalsınlar" demeyi ihmal etmeyen), E.cığımla evde ders çalışırken bize pastalar yapan, sadece bana değil E.'ya da çorap, terlik alan (evin 3.kızının ayakları mı üşüsün yani?), arkadaşlarımın hangi yemekleri sevip sevmediğini aklında tutup akşam menüsünü ona göre hazırlayan (ilk sevgilimin kıymalı değil peynirli pide sevdiğini hâlâ unutmayan) bir anne...Minnettarım...20'li yaşlarımın sonlarına doğru evlenirken ben, kendi evliliğinin ilk zamanlarında neyin eksikliğini hissettiyse onu bana "çeyiz" olarak alan (ve bu konuda kesinlikle abartan!), evlendiğim adamı damat değil de "oğul" olarak benimseyen, sonrasında çocuğumuza gönüllü bakan bir anne çıktı içinden bu sefer. En çok O.'ı şiirlerle, şarkılarla , türlü etkinliklerle ve sevgisiyle büyüttüğü için şükran duydum, duyuyorum ona sanırım.
Sonra...Sonra babam öldü, ben boşandım, benden kısa süre sonra ablam evlenip boşandı ve annemi tanıyamaz olduk biz. Çoğunlukla mutsuz, sürekli ilgi bekleyen, hayatının bir daha düzelemeyecek şekilde yara aldığına inan, mükemmelliyetçiliği nedeniyle yaşadıklarıyla baş edemeyen bir anne..."Neden mutsuzsun bu kadar annem" dediğimde , "Sen beni anlayamazsın, sadece kocamı değil, oğlumu da kaybettim ben" diyecek kadar kendine odaklanan, kocasının benim babam, oğlu dediğinin ise kocam olduğunu unutan biri. Sonra ben bir de şehirler arası bir evliliğe adım atıp annemin "mükemmelliyetçiliğinin" bir yara almasına daha neden oldum! Beklentileri hiç bitmedi, beni zorlaması da...(Hayatımda iki defa psikologa gittim, ilkinde boşanıyordum, ikincisinde yeniden evleniyordum ve annemle hiç olmadığımız kadar gergindik)...Ama işte artık farklı. Hem A.ciğim sabırlı, ilgili ve sevgi dolu bir damat olarak onun gönlünü fethetmeyi başardı çoktan, hem de bu yaz, annem artık annem değil de benim çocuğummuş gibi...
Bunları yazmak benim için ne zor, bilseniz...Yazmaktan daha zoru yayınlamak belki..
Anne-kız ilişkileri hep zor. Hayatın farklı zamanlarında farklı boyutlara evrilen, ama her halinin kendine has dinamiği olan, bu dinamiğin insanı şekillendirdiği ve bazen de çok zorladığı bir ilişki...Bir tür deneme-yanılma çalışması aynı zamanda. Annemde beğendiklerimi yapıp, beni zorladığı noktaları oğluma yaşatmamaya çalışırken ben, nasıl bir anne oldum acaba? Ben onu ne zaman, nasıl, hangi konularda zorladım? O ileride beni ve yaşadıklarımızı düşünürken neler diyecek hakkımda acaba? Sorular, sorular...Bu da böyle bir yazı olsun o halde...
Sabah Fundacığımın yazısını okumak bende de bazı telleri titretti ve yüzkitabındaki bağlantıdan gördüğüm kadarıyla çoğu kadın benzer hisler içinde okudu o yazıyı.
YanıtlaSilSenin bu notları yazman ve yayınlaman çok kıymetli, biliyorum, ellerine sağlık, zamanı gelmişti demek ki.
Yazıdaki anahtar fikir annelerimizi anlamak affetmek ikilemini ayırt etmek ve o noktada yaralı gönüllere bir nefes alışı sağlamak. Bu çok değerli.
Bu konu bitmez ve daha çok konuşuruz, değil mi?
Kucaklıyorum. <3
Canım ekmekçim, senle en çok konuştuğumuz konuların başında annelerimiz gelir sanırım. o yüzden beni anladığına eminim :) yazdıklarımı yayınlamakta çok tereddüt ettim, hatta hâlâ silsem mi diyorum ama işte silmek de istemiyorum zira tüm bu yaşananlar beni ben yapanlar aslında...
Silben de seni kucaklıyorum tatlım.
Yazıyı okurken hep özdeşim kurdum, ama annenle. Gün gelecek kızım da bu tarz şeyler söyleyecek. Annen gibi davranıp zorladığım çok şey var. Anne kız da olsanız karakter farklılığı çok fazla oluyor ve sevgi, bağlılık, sorumluluk üçgeninde yıpratıcı olabiliyor. Annenin mükemmelliyetçiliği beraberinde çok fazla hayal kırıklığı da getiriyor ki kendimden biliyorum. Sevdiklerimize karşı çok fazla fedakar olurken beklentimiz de çok yüksek. iki kızının evlenip boşanması, eş ölümü büyük travmalar. nasıl mutsuz olmasın?
YanıtlaSilAma ne güzel ki yeni damadı büyük telafiler yapmış, kendini sevdirmiş. Bence bir yaştan sonra onlarla hesaplaşmamız bitmeli, koşulsuz sevip sarmalamalıyız. Kendi annemle de çok sorunlarım oldu zamanında. dediğim gibi onunla da çok farklı karakterlerdeyiz. ama şimdi her anımızda onu hoşnut etmeye çalışıyorum. umarım bir gün de kızım beni anlar.
çok özür de dilerim haddim olmadan birşeyler söyledim. dediğim gibi yazı da kendimi de çok gördüm..
Mükemmelliyetçilik hayatın her anında kişiyi ve dolayısıyla çevresindekileri zorlayan bir şey. Yaşla ve yaşananlarla birlikte daha da zorlayıcı olabiliyor sanırım.
SilAnne - kız ilişkileri hep çok güzel ve hep çok zorlayıcı bence. yazınızı okuduğumda kendimi çok da anlatamadığımı düşündüm açıkcası, üzüldüm ama belki bir gün yüzyüze karşılaşır, konuşuruz...Kızınızın da sizi çok sevdiğine eminim. Benim annemi çok sevmem gibi. Gittiğim psikolog şöyle demişti, "anneler de insandır, onlar da hata yapabilir, ve biz onlara da kızgınlık duyabiliriz. Bu onları sevmemizden bağımsız ve kendimizi suçlu hissetmememiz gereken bir şey"...Öyle gerçekten...
Anne hem tapılan, hem sürekli didişilen bir kavram. Öleli 19 yıl olacak 15 gün sonra, hala sorguluyoruz onu da babamı da. Kardeşimle uzun telefon görüşmelerinde bir nevi terapi yapıyor ve anlamaya çalışıyoruz. Anneannem gibi hoyrat bir kadından yine iyi toparlamış diyoruz. Varlıkları çok önemli, gidince öyle çok özleniyorlar ki, hala elim telefona gidiyor önemli bir haber aldığımda. Annene ve yaşayan tüm annelere sağlıklı ömürler diliyorum, gidenler huzurla uyusunlar.
YanıtlaSilAyın 7'sinde görüşebilmek dileğiyle..
Öyle gerçekten öğretmenim. Psikoloji okusam bu konuda çalışırdım diye düşünürüm hep. Derin bir alan :)
Sildileğinize can-ı gönülden katılıyorumç
ve tabii ayın 7sini iple çekiyorum :)
Tam da "The Bear" izlediğim şu dönem bu yazın çıktı karşıma, sabah yaptığım ilk iş bunu okumak oldu, ikincisi kahvemi bile yapmadan bloga yazmak. Senden esinle arkadaşım. 💜 Beni yaralayan şeyleri yazma konusunda senin kadar cesur olamadan, belki bir adım atarak, bilmiyorum. Ama şunu biliyorum, İstanbul'a gelmek ve sen ve Sevin'le karşılıklı oturup uzun uzun muhabbet etmek için can atıyorum. Konuşulmayıp içe atıldığı için konuşulacak çok şey var. Çözümlenmeyeceğini bilsem/bilsek de.
YanıtlaSilCanım keçim, ne yazsam, ne söylesem bir eksik olacak, biliyorum ama sen beni anlıyorsun, bunu da biliyorum. ve bu bilgi öyle kıymetli ki...kocaman sarılıyorum sana ve bu güzde gerçekten sarılmayı sonra da elimize şarabımızı, çayımızı, kahvemizi, artık her neyse onu alıp dertleşmeyi iple çekiyorum :)
SilThe Bear'ı bir iki dostumdan daha duydum, kesin izleyeceğim.
Bir de şunu yazmak istedim... Herkesin hayatı zor, herkesin travmaları var. Ama bunların bedelini hiç ama hiç kimseye ödetme hakkına sahip değiliz. Arkadaşlarımıza, çalışanlarımıza, iş arkadaşlarımıza, hele hele çocuklarımıza. Mutluluk herkesin kendi sorumluluğu, aynı şekilde mutsuzsak da bunun içinden ancak kendi çabamızla çıkabiliriz. Sürekli birilerinden bizi anlamasını beklemek, sürekli nasıl da zor şeyler yaşadığımızı anlatmak gerçekten haksızlık. Paylaşım başka bir şey, birinin (hele ki çocuğunun) senin psikoloğun, rehberin, arkadaşın, hatta "ebeveynin" olmasını beklemek... olacak iş değil.
YanıtlaSilGeçende yazışırken sana da bahsettim ya, benim için çok kıymetli olan bir küçük hanıma dedim "annenin annesi olma, onun kızı olduğun bilgisi ile hareket et ki, o da bu bilgiden kopmasın" diye. öyle gerçekten. herkes, hayat içindeki rolünü oynamalı. aksi türlüsü herkes için çok yıpratıcı olabiliyor
SilBen yazının tümünü çok sevdim. Hepimizin çok sevdiği bir büyük şairin çok sevdiğim bir şiirinden bir ifade alıntılamak geldi içimden ki sanırım yazının ruhunu en güzel o ifade edebilirdi. "Kelimelerin insandılar,"
YanıtlaSilCanım Buraneroscuğum, ne diyebilirim ki...Öyle mutlu ettin ki beni...Yorumunu okuyunca burnumun direği sızladı. İyi ki varsın.
SilSanırım annelere annelik yapmak zorunda kalmak en zoruymuş. Seni çok iyi anlıyorum.
YanıtlaSilevet Handan, gerçekten öyle. Bu yaz, bu konuda çok zorlandım...
Sil