28 Mart 2024, Perşembe

"11 yaşında bana devasa görünen kapısından girerken, silik, çekingen bir kız çocuğuydum ben. Onları buldum. Ben oldum. Çok güldüm onlarlayken, çok mutlu oldum. Bir insanın en büyük hazinesinin dostları olduğunu öğrendim ben orada...Unutulmaz anılar, unutulmaz arkadaşlıklar kazandırdı bana KAL. Minnettarım" diye yazmışım yıllar evvel, 25.yıl kutlamalarından sonra. Aynı hislerdeyim bugün de!

Dün ortaokul-lise arkadaşlarımla Todori 'de bize ayrılan bir odada, 15 kişi (Amerika'dan,  Avusturya'dan, Ankara'dan gelenlerle daha şenlikliydi bu sefer buluşmamız) yiyip içtik ve ergenler gibi bağıra çağıra konuştuk, gülüştük. Garsonumuz bile gecenin sonuna doğru bizden biri olmuştu, Amerika'ya gidecek olan oğlu için telefonlar alındı, verildi :)

Karnımıza ve yanaklarımıza ağrı girene dek gülmek, dostluktan öte kardeşlik bağıyla bağlandığımıza bir kez daha inanmak, birlikte büyümüş olmanın verdiği güvenle birbirimizi hayatın zorluklarına karşı sarıp sarmalamak, her şeyi konuşmaya, paylaşmaya açık olmak, mezuniyetin 35.yılını idrak ederken (:P) bir hafta sonu buluşması için planlar yapmak, hepimize çok iyi geldi. Ama en çok bana sanırım! Böyle bir geceye çok ihtiyacım vardı gerçekten. Ruhum aydınlandı!

Sonu denize açılan bu ağaçlıklı yoldan kaç kez yürüdüm acaba, bazen dostlarla, bazen yalnız, bazen endişelerle, bazen gülmekten iki büklüm olmuş...Bir okul ancak bu kadar güzel olabilirdi herhalde...