26 Aralık Salı

"Dilimde yarım bir hece gibi kalan babamın güzel hatırası için"* ...

20 yıl önce bu saatlerde görmüştüm babamı en son. Oturuş şekli bile aklımda, ne garip. Hem çok uzun yıllar geçmiş gibi üstünden, hem de hiç geçmemiş gibi. 

Güzellikler Defterine hüzünlü bir şeyler yazma niyetinde değilim. Aksine babamın kızı olmanın hayatıma kattığı güzellikleri yazmak istedim. 

Ailenin ikinci çocuğu olarak doğduğumda, babam ağlamış hastanede. Etraftakiler "yine kız oldu diye ağlıyor Erşen Bey" diye dedikodu çıkarmışlar. "Şaşkınlar, ben ikinci kez kız babası oldum diye sevinçten ağlıyordum" diye anlatırdı. Ablama da bana da, hep bizim babamız olduğu için kendini ne kadar şanslı hissettiğini bir şekilde belli etti, dile getirdi. Türkiye gibi bir ülkede bir kız için ne büyük bir şans böyle bir babayla büyümek.

Birlikte çizgi film izlemeyi çok severdik biz. Hem televizyonda hem de Akbank'ın çocuklar için düzenlediği sabah sinema matinelerinde. 101 Dalmaçyalı dahil bir çok çizgi filmi birlikte izlemiştik. Hani son yıllarda moda ya "çocuklarla kaliteli zaman geçirme" tanımı, bundan güzel kaliteli zaman mı olur?

Akşamları yerde oturup sırtını koltuğa dayayıp ayaklarını uzatarak oturmayı severdi. Ben de gidip göğsüne yatardım. Daha güvenli bir yer düşünemiyorum. Baba güveni, babama her şeyi anlatabilirim, bir çözüm bulur duygusu ne şahane bir histi...

Otururken gidip kelinden öpmeyi çok severdim. Onunla uğraşmayı da. Anneme dönüp" deli bu kız ya" derdi gülerek. Gülmek yakışırdı babama. 

Sadece dolu dolu gülmezdi ama! Duyguları hep uçtaydı. Ölmeden bir iki gün önce rahmetli dayımla ilgili bir anıyı konuşurken "çok özledim ben o çocuğu" diye katıla katıla ağlaması hâlâ gözümün önünde. Erkekler ağlamaz saçmalığına inanmaması ne kıymetli bir özellikti.

Duygularını uçlarda yaşardı dedim ya, adaletsizliklere çok sinirlenirdi. Çalıştığı fabrikada, işçilerin hakkını vermeyen genel müdürle ettiği kavga ve sonunda işçilerin lehine gelinen nokta,  yıllarca konuşuldu. Yıllar sonra, ben o fabrikada staj yaparken, işçilerin beni bu yüzden el üstünde tutması, efsane gibi anlatılan, işçilerin hakkı için verdiği mücadele, şahane bir şey ve gurur verici bir anıydı. 

Sonra, çok güzel şiir okurdu benim babam. Elektirikler kesildiğinde ezberinden okuduğu şiirlerle günümüzü şenlendirirdi. Şiir tutkumun temelinde babam vardır. 

Özetle, sevgi dolu, sevdiklerine kanat olmayı bilen, koruyan, kollayan, merhametli, adaletten yana olan güzel bir adamdı babam. Cennet varsa, eminim ordadır. 

Nurlarda yat canımın içi... Bu hayatta en büyük şansım sensin...

Fotoğraf, vefatından 1 yıl önce, doktora törenimden. "Bana bugünü de yaşattın ya, ölsem gam yemem" deyişi kulaklarımda hâlâ...

*Birhan Keskin'in "Ba" adlı kitabındaki ithaf...