21 Aralık Perşembe

 Ne zamandır üzerimde bir sıkıntılı hâl var. Nasıl anlatsam bilemiyorum. A.Kadir, pek sevdiğim şiirinde der ya, hani:

"Bu akşam içimde

Tuhaf bir sıkıntı var
Dünyada sanki bir ben kalmışım.
Sanki herkes nerde keder varsa bırakmış
Ben nerde bulduysam toplamış almışım" diye, tam öyle...

Neyse efendim, biz akademisyenler "amme hizmeti" şeklindeki faaliyetlere bayılırız, malum. Ben de yine bir arkadaşımı kıramayıp, doktora öğrencisinin tez izleme jüri üyeliğini kabul etmiştim ve iki yıldır, belirli aralıklarla toplanıp zoom üzerinden "tez izleme" komitesi olarak öğrencimizi dinliyor, önerilerde bulunuyorduk. Bugün tez sınavına girecekti adayımız ve artık bu son sunum, yüz yüze olmalıydı. Ben de bu yüzden, sabahın köründe kalkıp Marmarayla Üsküdar, motorla Beşiktaş sonrası Galatasaray Üniversitesine vardım. Tez güzel, sunum akıcı, sorulara yanıtlar doyurucuydu. Nur topu gibi bir doktorumuz daha oldu. Sonrasında, aynı güzergahla Üsküdar'a geçmiştim ki, birden şarkı mırıldandığımı ve üzerimdeki hafifliği fark ettim! Anaaaaam, e gitmiş ya, o sıkıntı :) Bendeki sevinci görmeliydiniz :) Nasıl bir hafifleme...Ne oldu derseniz, sanırım olan şu: ben denizi özlemişim :)

Üniversitedeyken Maçka'ya gidiş yolumda bazen indi-bindi yapmaya üşenir, o zamanlar Bostancı-Beşiktaş arasında çalışan 111 ya da 112 numaralı otobüslerle giderdim. Babacım da "kızım vapurla git, deniz iyidir, insanın üzerindeki sıkıntıyı alır" derdi. E doğruymuş işte...Canım babam yaaa, neden daha önce akıl etmedim ben bunu! Nurlarda yat, e mi...

Dönüşte mini bir pazar alışverişi yaptım. Eve gelirken önce çiçekçiden 2-3 demet nergis alıp kendimi, sonra sevdiği böreği yapıp, okuldan dönen oğluşu, son olarak da kapıdan anama uğrayıp, onu da aldığım tatlı ile şımarttım :) Aydınlığın karanlığı yeneceği gece, içimdeki karanlığı yendim işte! Ne mutlu bana :)

Sabah karşıya geçerken manzaram buydu. Ah İstanbul...