26 Temmuz Çarşamba

Günler birbirinin aynı geçiyor. Akşam annemle karşılıklı yataklarda yatıyoruz ve gece boyunca sayamayacağım defalarca yatıp kalkıyoruz. Rahat edemiyor bir türlü haklı olarak, uyuyamıyor, tuvalete gitmesi gerekiyor, öksürük tutuyor falan...Gün içinde de evin içinde bazen yatıyor bazen oturuyor benim desteğimle, ben de o sırada ya bir şeyler okuyorum ya da temizlik, yemektir gibi işlerle iştigal ediyorum (ki bugün bu sıcakta hiç bir şey yapmadım, yoğurt mayalamak dışında. Annem, ben ve biricik vantilatörümüz, oturduk gün boyu). 

"E o zaman ne yazacaksın bugün 'güzellikler defteri'ne" diyecek olursanız, bugün ben bir şey yazmayacağım, onun yerine sizi, beni çok etkileyen ve Bergama'da geçen güzel bir efsaneye yönlendireceğim. Birbirini çok seven Flemon ve Baukis'in insanın içini ısıtan hikayesine. 

Günün fotoğrafı ise bahçemizdeki mavi yasemine ait. "Bir demet yasemen" şarkısı dilime dolanıyor zarafeti ile her gözüme iliştiğinde. Aslında benim aşkımın hatırası, yasemen'in iki yanına diktiğim fesleğenler, ama olsun :)

Bu yazı, biraz oradan, biraz buradan şeklinde gibi görünse de, en azından benim için, bir teması var, tahmin edersiniz ki :)

 Cemal Süreya'nın dizelerindeki gibi tam: 

"Ben nerde bir çift göz gördümse 

Tuttum onu güzelce sana tamamladım. 

Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım "