11 Ekim / Salı

Hafta sonunun en güzel aktivitesi üniversitenin Baltalimanı tesislerinde bölüm olarak yaptığımız kahvaltıydı sanırım. Sohbet şenlikliydi, bölümün minnoş bebekleri çok şekerdi, ve tabii İstanbul yine çok güzeldi, ben ona yine çok hayran :) 

Bunun dışında sakin bir hafta sonuydu. Ablamın düdüklüde yaptığı tandır, cumartesi gününün akşamını şenlendirdi :) Pazar günü ise, hafta içi işleyeceğim derslerin hazırlıklarını yaptım, web sayfasına yüklenecekleri yükledim ve kalan zamanlarda ütü yaptım, biraz kitap dinleyip çokça Leyla ile Mecnun izledim :) Aa nasıl unuturum, tabii bir de Grey's Anatomy'nin 19.sezonunun yayınlanmış ilk bölümünü. Sanırım ülkede bu diziyi izleyen tek ben kaldım :) 

Bu arada önce annem sonra ablamda başlayan boğaz ağrısı bende de hafiften kendini göstermeye başlayınca G.cuğumla pazar akşam buluşma planımızı iptal ettim. İyi ki de etmişim, pazartesi öyle bir boğaz ağrısı ile uyandım ki sormayın. Sabahın köründe ablamı PET çekimine bıraktıktan sonra bir üst kata çıkıp kendime de hemen bir covid testi yaptırdım (ki akşam sonucu aldım, negatif, şükürler olsun) Covid değilim tamam ama soğuk algınlığı-grip karışımı bir şeyim neticede, her tarafım kırılıyor! Bugün katılmam gereken toplantıların yanı sıra, dün başladığım  ıhlamur-limon-bal-zencefil-elma kürüne devam edeceğim bu yüzden. Yarın ders var nitekim, yollara düşmem gerek sabahın kör kandilinde!

Dün Attila İlhan'ın, Türkçe'nin en büyük şairlerinden birinin ölüm yıl dönümüydü. Bugün, en sevdiğim şiirlerinden biri ile analım o halde onu...Fotoğrafa da şiirlerinden bestelenmiş en güzel şarkılardan birini giydirdim...Nurlarda yatsın.

ben sana mecburum bilemezsin 

adını mıh gibi aklımda tutuyorum 

büyüdükçe büyüyor gözlerin 

ben sana mecburum bilemezsin 

içimi seninle ısıtıyorum 

ağaçlar sonbahara hazırlanıyor 

bu şehir o eski İstanbul mudur 

karanlıkta bulutlar parçalanıyor 

sokak lambaları birden yanıyor 

kaldırımlarda yağmur kokusu 

ben sana mecburum sen yoksun 

sevmek kimi zaman rezilce korkuludur 

insan bir akşamüstü ansızın yorulur 

tutsak ustura ağzında yaşamaktan

 kimi zaman ellerini kırar tutkusu 

birkaç hayat çıkarır yaşamasından 

hangi kapıyı çalsa kimi zaman 

arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu 

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor 

eski zamanlardan bir cuma çalıyor 

durup köşe başında deliksiz dinlesem 

sana kullanılmamış bir gök getirsem

 haftalar ellerimde ufalanıyor 

ne yapsam ne tutsam nereye gitsem 

ben sana mecburum sen yoksun 

belki Haziran'da mavi benekli çocuksun 

ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor 

bir şileb sızıyor ıssız gözlerinden 

belki Yeşilköy'de uçağa biniyorsun 

bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor 

belki körsün kırılmışsın telaş içindesin 

kötü rüzgar saçlarını götürüyor 

ne vakit bir yaşamak düşünsem 

bu kurtlar sofrasında belki zor 

ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden 

ne vakit bir yaşamak düşünsem 

sus deyip adınla başlıyorum 

içim sıra kımıldıyor gizli denizlerin 

hayır başka türlü olmayacak 

ben sana mecburum bilemezsin.

Cumartesi günü Baltalimanı'ndan İstanbul manzarası...

Yine Attila İlhan'dan dizeler geliyor aklıma, bu fotoğrafa bakınca 

 "Ulan İstanbul...sana taptık ulan / unuttun mu /sana taptık..."