Son günleri çokça "ay çok sıcak", "of çok nemli" diye öfleyip püfleyerek geçirmiş de olsak, koskoca bir ağustos ayı da bitti! Dahası bugün, 1 Eylül, "Dünya Barış Günü"...Daha güzel bir gün olur mu? :)
Ablamın kemosu bu hafta perşembeden cumaya kaydırılmıştı (30 ağustos tatili nedeniyle 1'er gün ötelenmiş tüm tedaviler). Hâl böyle olunca "ben de perşembe günü aheste bir şekilde mahalle pazarını gezerim" falan diyordum ki, dün doktora giden F.hocacığım sabah "yarın ameliyat olacağım" diye haber verince, planlar hemen değişti tabii!
Sabahın köründe evden çıkıp hastaneye gittim, hocamcığımı ameliyata yolculadık, sonra da canım eşi B. ve lise arkadaşı A.hanım ile odada bekledik. Beklerken anılara daldık, güldük, eğlendik. Tabii bir de ben fertleri Amerika'da, İngiltere'de, Dikili'de, Erdek'te ve Antalya'da olan ve merak içindeki "büyük aile" grubumuzu belirli aralıklarla bilgilendirdim. (Tam teçhizatlı Cevat Kelle'yi anmanın yeridir :P). Fakat bence bugünün ve "refakatçi" ünvanımızın en enteresan olayı F.cuğum ameliyattayken odaya getirilen müthiş bir tepsiydi. Hastanenin idari işler müdürü bizimkilerin kiracısıymış, adamcağız ev sahibesine jest yapmış meğer, ama nasıl zarif bir jest...Tepside müthiş güzel bir hibiscus çayı (ilk kez içiyorum ama çok beğendim gerçekten), grisiniler, domates kurusu ile çeşnilendirilmiş zeytin ezmesi (lezzetten ağlamak istiyorum kıvamındaydı), şimdiye dek tatmak bir yana, hiç duymadığım (ay ne ayıp) Divle Obruk peynir ezmesi, çikolatalar, küçük kekler, zencefilli kurabiyeler ve bitki çayları vardı. İtiraf ediyorum ki F.'u bir süre unutturdu bize, bu müthiş lezzetleri tatmak :) F.hocamcığım da, şükür ki, çok bekletmeden bizi geldi odaya, ameliyat başarılı geçmiş, inşallah iyileşme süreci de kolaycacık olacak...
Öğleden sonra hastaneden eve gelmek yerine doğrudan annemlere gittim. O.bey de oraya geldi. Bizim içeri girmemizden kısacık bir süre sonra da öyle bir yağmur bastırdı ki! Kısa sürse de ferahlığı iyi geldi hepimize.
Hastaneye gidip gelirken 1Q84'ü bitirdim sonunda. Bitmesin istediğimden son 15 dakikasını hızlı tempo ile değil de normal tempoda dinledim, çok beğendim gerçekten. İyi ki bu kitabı uzunluğundan gözüm korkmadan seçmişim dedim kendi kendime!
Hocanıza acil şifalar dilerim Şule Hocam <3 yalnız tepsi çok iyiymiş, hele şu domateskurulu zeytini hayal ettim de, uff, afiyet şeker olsun :)
YanıtlaSilBen de şu sıralar servise pek binemediğim için Storytel'den uzak kalmıştım, bu sabah itibariyle Normal İnsanlar'a kaldığım yerden devam ediyorum. Sesli kitap da ayrı keyif gerçekten. Şimdi siz 1Q84 bitti demişken bende de bir şimşek çakmadı değil :)
mimozacığım, zeytini zaten çok severim, bu domates kurulu ezme beni benden aldı, o kadar diyeyim sana :)
Silstorytel'i ben bir kez denemiş, kafamı veremiyorum deyip üyeliğimi sonlandırmıştım. ama bu sefer yürüyüşlerde bana çok iyi geldi. 1q84'ü ise dene derim :)
F. Hocanıza geçmiş olsun dileklerimi yolluyorum. Tepsi harika, Divle Obruk peyniri Konya Ereğli civarında meşhurdur ama feci keskindir, bir lokma alsam ağzımın içi kabarır benim. Bizim oralarda onu yufka ile yağlayarak Kılan böreği denilen bir böreğe çevirirler, çok makbuldur ama bana kimse yediremez :)))
YanıtlaSilçok teşekkürler öğretmenim, bugün taburcu oldu bile kendisi. evde çalışmalara başladı bile :)
Silben bu divle obruk peynirinden habersizmişim bugüne dek vallahi, ne cehalet! fakat bizim yediğimiz öyle ağzınızın içini kabartacak cinsten değildi, belki de ezmesini yaparken dinlendirmişlerdir falan, bilemiyorum...bana verseler tüm tabağı silip süpürebilirdim, o kadar beğendim :)
Selam hocanıza geçmiş olsun. Tepside güzel hazırlanmış. hastanede çok makbule geçiyor. Sevgiler.
YanıtlaSilçok teşekkürler, gerçekten öyle :)
Sil