29 Temmuz / Perşembe *

Çalışan bir annenin kızıyım ben. Anaokullarının, kreşlerin bugünkü kadar yaygın olmadığı bir dönemde İstanbul'da geçti çocukluğum. O yüzden de annem okuldayken, bana çoğunlukla anneannem baktı. Hem de Turgutlu'dan İstanbul'a gelerek, kocasını, canım dedemi arkasında bırakarak...

Çok özeldir benim için anneannem. Öğle uykusuna birlikte  yatmayı, bana heceleye heceleye kitap okumasını, dua ezberletmesini, birlikte resim yapmayı, benim için ayıkladığı ay çekirdeklerini bir avuçta ağzıma atmayı, dizine yattığımda sırtımı kaşırken bir kediden farksız mırışmayı, canımı yakmadan usul usul saçımı taramasını ne zaman hatırlasam gözlerim dolar, sonsuz bir özlem duyarım o günlere, anneanneme...

Son zamanlarında halüsinasyon görmeye başladığında, nedense beni (ki orta ikinci sınıfa gidiyordum o sıra) isteyen bir rençber ailesi olduğu fikrine takılmıştı. Annemle babam, ikna edemiyorlardı böyle bir şey olmadığına. Ziyarete gelen dayıma "Şule'yi verecekler bu aileye, onlar da bakmazlar ki yaşının küçüklüğüne, narinliğine, pamuk tarlasında çalıştıracaklar kızı, elleri kolları yara bere içinde kalacak. Ne yap et, engelle bu evliliği" demiş, ancak dayımdan "tamam sen merak etme, ben izin vermem" sözünü alınca rahatlamıştı.

Oysa ne üniversiteye gittiğimi gördü ne de evlendiğimi, çocuğumun olduğunu...

Yıllar geçti vefatının üzerinden. O gün bugündür, ne zaman hasta olsam tarhana çorbası içersem iyileşebileceğime dair güçlü inancımın altında yatan neden de, oğluma hamileyken aş erdiğim tek şeyin domates salçası olmasının sebebi de ne tarhana çorbası ne de salçadır aslında...Anneannemli günlere olan özlemdir...

Ve tabii bir de anneannemin artık yünlerden ördüğü battaniye konusu var!  Üniversiteye giderken ben, annem apartman görevlimizin eşine vermiş o battaniyeyi, evi -kendince- fazlalıklardan arındırmaya çalışırken. Ben bunu öğrendiğimde o kadar çok ağladım ki, annem dayanamadı, gidip yeni bir battaniye satın aldı, kadıncağıza götürüp "benim kızım anılarına biraz fazlaca bağlıdır, çok etkilendi anneannesinin ördüğü battaniyeyi sana vermemden, ben düşünemedim böyle olacağını, ne olur bana geri ver onu, ben sana yenisini aldım" deyip alıp geldi eve battaniyemi. Bir daha kimseye kaptırmadım, evlendiğim zaman yanımda götürdüm onu da. Allah biliyor ya, şu kadarcık üzülmemiştim annemi zor durumda bıraktığım için. Sanırım yaptığım tek "şımarıkça tutturma" bu oldu hayatım boyunca. Bunca yıl sonra pişman mısın deseniz, değilim vallahi! Yine olsa yine "nasıl verirsin o battaniyeyi, geri istiyorum onu" diye ağlarım.  Çünkü kendimi ne zaman kötü / yorgun / hasta hissetsem anneannemin ördüğü o battaniyenin altına girer, güzel bir uyku çeker ve iyileşmiş kalkarım ben!  

* Bu yazı sevgili Buraneros'un "Likörlü Fısıltılar" yazısına Leylak Dalı öğretmenimin "haydi bir dizi başlatalım: 'Hikayeli objeler'" diye yorum yapması üzerine yazılmıştır :)