Tüm bu "fani" işlerle uğraşırken aslında içimde hep bir hafiflik / mutluluk hâli vardı her 16 Mayıs'ta olduğu gibi. Nedenini geçen sene bugün anlatmıştım, tekrarlamayacağım o yüzden. Şükürler olsun diyeyim sadece :)
Akşam yemeğini de bizim eve yakın etli ekmekçide yedik Y.cığım ve Avustralya seferinden dönmüş olan G.cuğumla birlikte. Çok lezizdi, hem yemekler hem sohbet :)
Günün dizeleri, Cevat Çapan'dan:
Yakan ve ışıtan ateşten söz ettik,
Rüzgârlardan, demek ki havadan,
Sulardan, sularla
Yeşerip şaşırtan kara topraktan.
Ne güzel yolculuktu, aklımdan çıkmaz.
Beyazı, pembesi ile bu ara her yerdeler, şenlik gibiler :)
Nice yıllar hafif ve mutlu olsun ruhun malum sebeple :) Ah at kestaneleri hayatımı borçlu olduğum ağaç, fenere benzeyen çiçekleriyle ne güzeldir. Yol boyu karşıma çıktılar, Ankara'da da tam mevsimi...
YanıtlaSilçok teşekkürler sevgili leylak dalı öğretmenim :) at kestanesinin o fenere benzeyen çiçekleri beni benden alıyor. bıraksalar öyle saatlerce bakabilirim, o derece :)
Silgerçekten doğru, bazı yolculuklar unutulmuyor. belki hayat da öyle, bazı hayatlar, sonunda "ne hayattı be.." dedirttiriyor, keşke dedirttirse..
YanıtlaSilNice yıllara <3
Şu sıra Münih'in bira bahçelerindeki kestaneler de pembe beyaz çiçekleriyle muhteşem.. Kestane bana hep Bursa'da 90'ların DSI'sinin Setbaşı'ndaki tenis kortlarının bahçesini hatırlatır.. Ah ne güzel günlerdi... Durmuyordur kesin.
sağol C.ciğim. unutulmaz yolculuklara içeriz bir gün buluşabilirsek :)
Silpembesi mi daha güzel beyazı mı bilemiyorum. hepsine meftunum :)
Geçen mayısın yazısını bilmiyordum, dönüp okudum. Ne kadar güzel, sıcacık bir yazı. Mutluluğunuz daim olsun, nice güzel seneler diliyorum
YanıtlaSilçok teşekkürler :) sevgiler
SilGeçen seneki yoruma her seferinde ilk kez dinliyor gibi oluyorum minvalinde yazmışım ya, bence nedeni o ilk karşılaşmanın etkisi halen sürdüğü için böyle olmalı.
YanıtlaSilNicelerine... :)
canım benim, sağol :)
Sil