7 Mart / 2022

Sağlı sollu dayak yemiş gibi hissediyorum an itibariyle! Neyse ki sonu iyi biten bir gün oldu yine de, buna da şükür!

Sabah dersimin arasında A.ciğimin aradığını görünce endişelenip hemen geri aradım. Endişelendim, zira benim dersim olduğunu bildiği bir zamanda çok ekstra bir durum olmasa aramaz beni, biliyorum. Nitekim, kayınpeder sabah evden yürüyüş için çıkmış ve ulaşamıyorlarmış! Haydaaaa...Telefon kapalı, dolayısıyla telefonuna yüklediğimiz programla da yerini tespit edemiyoruz. Anne çok endişeli doğal olarak. Öğleye kadar diken üstünde bekleştikten sonra İstanbul'dan ve Ankara'dan iki kardeş Bergama'ya yola çıktılar ayrı ayrı.  

Sonrası saat 17:40'a kadar endişe dolu bir bekleyiş, sosyal medyadan kayıp ilan paylaşımları ve gelen telefonlar, ağlayanları yatıştırma çabaları ile geçti. Neyse ki hava kararmadan jandarmalar babamızı buldu Bergama'nın köy yollarından birinde. Çokça ıslanmış, üşümüş şekilde ama fiziksel olarak iyi neyse ki. Şükürler olsun.

Şu an iki oğlu ve karısı yanında, duşunu aldı, çorbasını içti ve evinde oturuyor. Ne yaşadığını çok da hatırlamıyor bu beter hastalık nedeniyle ama az önce telefonda konuştum, her zamanki gibi "canım kızım" diye seslendi bana yine. Şükürler olsun...Tek diyebileceğim bu sanırım.

Bugünün fotoğrafı "unutma beni çiçeği" olsun. Ne sevdiklerimiz bizi unutsun, ne de biz onları. Hiçbir zaman...