Bugün önemli bir gün zira 1.5 yıldan sonra ilk defa yüz yüze ders verdim. Elime tebeşir değdi, kuzucuklarımı bilgisayar ekranından değil de capcanlı gördüm. Evet maskeli ders anlatmak çok fena bir şey ama uzaktan ders anlatmak/dinlemek de fena ve ben sınıfta yürüyerek, öğrencilerimin gözlerinin içine bakarak, tahtaya yazarak ders anlatmayı ne çok özlemişim :) Oh be!
Lise hayatım boyunca öğretmen olmak istedim ben, matematik öğretmeni. Lise sondayken matematik öğretmeni olan ablam doğu görevine Mardin'e gitti (bendeki şansa bakın!). Terörün doruk yaptığı zamanlardı, öğretmen lojmanları taranmıştı onun gidişinden bir hafta öncesinde (babamın saçlarının Türk filmlerindeki gibi 1 haftada beyazladığını gördüm ben!). Annem net bir şekilde "istemiyorum yazmanı" dedi, babamsa "benim kalbim bir doğu hizmeti daha kaldırmaz kızım, sen bilirsin" dedi. Yazamadım ben de ve mühendis oldum. Mezun olduktan sonra bir iki yalpalasam da çizeceğim yol konusunda, okulda kalmaya karar verdim nihayetinde. Hayatımın en doğru kararını vermişim, o zaman farkında değildim açıkçası.
Akademisyenliğin yarısı bilim üretmekse diğeri üretilen bilimi gençlere aktarmaktır ya, ben her iki kısmını da çok sevdim. Akademisyenlerin bir kısmı mesleğin öğretmenlik tarafını pek de istemeden, zorla yaparlar. Onlardan biri değilim ben. Hasta girdiğim dersten iyileşerek çıktığım çoktur. Beni üzen, geren zamanlarda bazen ayaklarım geri geri gider sınıfa, yürümek değil konuşmak bile ağır gelir, oysa 2 saat sonra enerjim yükselmiş çıkarım dersten. Bugün de derse girerken "ay nasıl olacak, maskeli nasıl ders anlatacağım" falan diyordum, çıktığımda yeni bölüm arkadaşlarımdan utanmasam hoplaya zıplaya girecektim odama! Gayet iyiydi vallahi :) Maskeli de olsak birbirimizin gözlerini görebildik, şakalaştık, konuştuk. Dilerim sağlıkla yürütebiliriz şu süreci. Zira insanlarla birlikte, karşılıklı konuşarak paylaşarak güzel her şey, eğitim de! :)
Bugünün şiiri Afşar Timuçin'den olsun.
Yakışmıyorum kim ne derse desin
Ne güzel anlatmışsınız duygularınızı.. Öğretmenlik bambaşka bir duygu öğrenciyle aranda farklı bir bağ olur bu bağa annelik diyemezsin ablalık diyemezsin başka bir duygu bu. Sınıfa öğretmenlik için ilk girdiğimde ait olduğum yerdeyim demiştim. Çok farklı çok güzel bir duygu :))
YanıtlaSilçok teşekkürler :) ban bazen anneleri gibi de hissediyorum son zamanlarda gerçi, yaş itibariyla duygusallık sanırım :P
SilHayırlı olsun. Inşallah bu şekilde gider bir süre sonrada maskeler kaldırılır. Şiir çok güzel. Sevgiler Şule.
YanıtlaSilçok sağolun :) afşar timuçin ne güzel şiirler yazıyor değil mi? ömrü uzun olsun
SilHayırlı olsun Hocam:))
YanıtlaSilValla içimden öyle demek geldi Sevgili Şule,
Yazı okumadım sanki bir masal dinledim, ağzı açık ve hayran. Bitince anladım ki bir yazı; kapılıp gittim yeminle.:) Öğrencileriniz ne kadar şanslı, mesleğinin tadını çıkaran insanları hep çok sevmişimdir zaten:) Kıskanabilrdim ama unutulmaz bir ilkokul öğretmenin vardı allahtan:)
gülümsettiniz beni buraneroscum, teşekkürler bu içten yorum için :)
Silsevdiğim bir mesleği yapmanın bu hayattaki en büyük şanslarımdan biri olduğuna inanırım hep. özel sektörde çalıştığım 1 yılın dışında hiç pazartesi sendromum olmadı benim :)
ha bu arada, unutulmaz ilkokul öğretmeni kadar büyük bir şans yoktur bence. ne güzel :)
SilSevincini öyle güzel anlatmışsın, mutluluğun öyle ortada ki, çok sevindim senin adına. Yeni öğrencilerinle yeni zamanlarınızın sağlıkla keyifle geçmesini diliyorum Şulem. :)
YanıtlaSilŞarkı ve şiir güne ve yazıya tam uyumlu. :)
canım ekmekçim, dilerim devam edebiliriz böyle :)
SilBen de ilkokulda matematik öğretmeni olmak istemiştim. Blog yazmaya başladığım sıralarda özel derslerde bu isteğim gerçekleşti bir nebze. Öğretmek güzeldir. İletişim kurmak, ben de derslere moralsiz girip moralli bambaşka çıkmayı severdim. Çok tanıdık. Akademisyen olmayi de üniversitede istedim fakat o maalesef olmadı.
YanıtlaSilöğretmenlik bizim ülkemizde ne yazık ki "hiç olmazsa öğretmen olsun" denilen bir meslek. oysa ne kutsal, ne önemli...
SilOkurken gülümsedim çok kereler. Önce öğretmen olarak başladım bu hayata sonra akademiye geçtim ben ya, benim öğretmenlik aşkım hep zirvede gitti. ben de sendenim sınıfa girince enerjim yükselir gider ama şu dediğinde çok haklısın bazı akademisyenler sadece araştırma yapmayı seviyor bence onlar derse girmesin zira dersi de öğrenciyi de çok yerle bir ediyorlar:)
YanıtlaSilmaskeli ders anlatma kabusu benim de yakama yapıştı bizim henüz 1 haftamız daha var seni dinleyip moralimi yükseltmeye çalışıyorum ama herşekilde iyidir uzaktan eğitimden eminim. özledim ben de çocukların gözlerine bakmayı espiri yaparak ders anlatmayı onlarla dertleşmeyi canlı canlı karşılaşmayı...
canım benim, hiç gözünde büyütme maskeyle de ders anlatılıyor. baya bir alıştık ya zaten maskeli yaşamaya, bana çok ağır bir yük gibi gelmedi doğrusu. bir de normalde blok ders yaparım ben, yapmadım, hava alma molaları verdim :)kolay gelsin hepimize...
YanıtlaSil