4.Ağustos / Çarşamba

Nerdeyse bir hafta oldu, yazamadım yine. Başladığım günden beri her gün, beni mutlu eden bir iki şey bulup yazmaya özen gösteriyordum ama son günlerde sıcakların verdiği pestile dönmüş hâl üzerine ülkenin her yanından gelen kara haberler beni mahvetti. Kendimi bilgisayar başına oturmak için motive edecek gücüm de kalmadı..

Dün E.hanımcığımın "Bloga yazmıyor musun artık, ben mi göremiyorum?" sorusu ile kendime geldim. Bir de güldürdü beni deli kadın "Takip ediyordum ne güzel. “Evde mi, sokakta mı?Çalışıyor mu, uzanmış mı, ayakta mı?” misali" diye ekleyerek. (şu hayattaki en büyük şanslarımdan biridir kendisi. Hayatın akışına kapılıp gitmesek ve ikimizin aynı şehirde birlikte bir hayat sürdürebileceğimiz gibi planlasaydık yaşamımızı, ne şahane olurdu her şey diye konuşuruz ara sıra. Oysa arada 8 saat ve bir okyanus varken bazı şeylere gülmek ve ağlamak bile faz farkı ile yaşanmak zorunda oluyor ne yazık ki. Neyse ne diyelim, varlığına şükür :) )

Bu arada neler oldu derseniz, cuma günü zarif eşim  Ankara'dan evimize intikal etti ve akşamına pastamızı da alıp ağabeylere gittik, anne-babanın 55.evlilik yıldönümlerinde birlikte olalım diye. 50.yıldönümlerini Dikili'de sürpriz bir organizasyonla kutlamıştık, bu seferki aile içi bir kutlamaydı, ama yine güzeldi. Bir sosyal medya kullanıcısı olan annemiz facebook'ta "genellikle mutlu geçen 55 yıl..."diye bir paylaşımda bulunmuş, geceye bu paylaşım damgasını vurdu, durup durup güldük bu tanımlamaya. "e ama, her gün de mutlu geçmedi neticede" diye savundu paylaşım yorumunu, haklı tabii de herkes o kadar gülüş ahenk ki sosyal mecrada, bu kadar doğruculuk bize bile komik geldi. 

Cumartesi sabah erkenden hastanedeydik, A.beyciğim, ağabeyi, babası annesi ve ben. Annesinin paratiroid adenoma ameliyatı için yatış işlemleri yapıldı ve neyse ki hiç bekletilmeden hemen ameliyata alınıp 1.5 saat içinde odaya çıkarıldı. Günün kalan kısmı onun başında geçti. Ara ara bahçeye inip bir şeyler içtik nöbetleşe. Akşam da başında refakatçi olarak ben kaldım. Neyse ki naz yapmayan, pozitif bir insandır kendisi :) Oradan buradan sohbet edip, gelen telefonlara yanıtlar vererek geçti akşam. Hastanede olmak, hele de ameliyat başarılı geçmişse bir şey değil de maske takmak ve sürekli elleri dezenfekte etmek insanı yoran bir şey. Tüm sağlık çalışanlarına Allah güç kuvvet versin vallahi, çok zor bir iş. Biz 1.5 günde bile maske-dezenfektan ikilisi ile pert olduk!

Hastanede kaldığım akşam Vedat Türkali'nin Mavi Karanlık romanına başladım. Lisedeydim ilk okuduğumda. Çok sevdiğimi hatırlıyorum, bir de ana karakterleri ve nerede geçtiğini falan ama o kadar... Okudukça, bazı diyalogları bile hatırladım oysa, bu da ayrıca hoşuma gitti :) Yine çok beğenerek okudum, okuyorum...

Pazar günü anneyi ağabeylere bırakıp eve döndükten sonrası sıcaklarla boğuşarak ve yangın haberlerine kahrolarak geçti genelde. Arada iş yapmaya çalışıyoruz sürünerek. Bir de iki akşamdır yine Maltepe sahildeyiz dostlarımızla beraber, biralar ve portatif sandalyelerimizle.

Dün üniversiteye gitmem gerekiyordu. A. ve O.beyler de eşlik ettiler bana. Oradan da Florya'daki Atatürk Köşküne gittik. Atatürk'le ilgili her şeyde olduğu gibi çok etkilendim yine. Köşkün sadeliğine, güzelliğine hayran kaldım...Şu hayatta belki de tek kıskandığım insan olan küçük Ülkü ile hoplaya zıplaya yürüdükleri o köşkün çevresinde yürümek beni benden aldı. Ayrılmak istemedim...

Paşa'nın bu kumsalda otururken bir fotoğrafı vardır bilirsiniz. Ne çok isterdim ona eşlik edebilmeyi.