13.Ağustos / Cuma

Yazlıkta günler nasıl geçip gidiyor anlayamıyorum valla. Her gün mutlaka bir fasıl denize gitmek dışında hep yapılacak bir takım işler çıkıyor, daha doğru dürüst kitap okuyamadım. Bu haftaya ait haberler bulut bulut şöyle : 

(bizim yaşlı hocalarımızdan biri "madde madde yazalım" yerine "plaza Türkçesi" kullanan gençlerin "bullet bullet yazalım" ifadesini tam anlayamayıp "balık balık yazın bakalım" derdi. Ben de pek severim balıkları, hem daha sevimli oluyor böyle söyleyince :P) 

• Ameliyat sonrası 1 haftayı gayet iyi geçiren hastamız tam "atlattı, iyileşti" derken, hafta sonu müthiş bir diz ağrısı yaşadı ve yürüyemedi bile! Neyse ki bir dizi doktor muayenesi ve ilaç/iğne sonrası artık daha iyi şükürler olsun :)
• Çarşamba günü Kabakum'da bir öğleden sonra imece halinde 120 kg domates ve 40 kg kapya biberi doğrayıp bidonlara bastık. 4-5 gün hemhâl olmasını bekleyip çektireceğiz, sonra da güneş altında kuruyup salça olacaklar. Ennnn sevdiğim :) 
• Perşembe günü de Salihleraltı'nda domatesleri rendeleyip kaynatıp kavanozlara doldurduk. Kışlık domatesler de hazır oldu böylece :)
• Bu arada hazırladığımız kitap için yapmam gereken hakemlik işlerini tamamlayıp bir de gıda tüketimi ile ilgili yazdığımız makalede üzerime düşen işleri yaptım. Çalışmıyorum zannetmeyin yani :P
• Hafta başı teyzoşum, eniştem ve kuzenim İzmir'den günübirliğine geldiler. Anılara daldık, gülüştük, yedik içtik. Güzel bir gündü yine. Eniştem çok yaşlandığı için artık kalmalı gelemiyorlar ama olsun, bu da keyifli bir gündü ve buna da şükür :)
• Perşembe akşam üstü A.ciğimle Foça'ya gittik ve BAL'dan canım dostum B.beyle buluşup, bira patates eşliğinde hasret giderdik. (Eski blogumda 2008 yılında onun için bir yazı paylaşmışım. Dönüp okuyup, şükrettim varlığına, yine. Bu yazının üzerinden bile 13 yıl geçmiş, yuh! Yazıyı da fotoğrafın altına kopyaladım, burada da dursun diye :)) 

Foça'da oturduğumuz mekanda manzaramız şahaneydi :)

(Fotoğrafa giydirdiğim şarkı lise zamanlarına ait. B.beyciğimin ağız armonikası ile ne zaman istesem benim için bıkmadan çaldığı şarkı)

BAL'a gidişimin kaçıncı günüydü dost olacağımızı anladığımda bilmiyorum. Kaçıncı haftasıydı gerçekten dost olduğumuzda? Onu da bilmiyorum. Bildiğim bulduğum her fırsatta en arka sıraya onun yanına kaçtığımdı. "Stairway to heaven"ı çalardı bana ağız armonikasıyla. Huzur bulurdum...Bir sene sonra sıra arkadaşıydık artık. Lise son bunalımlarımı aydınlatan yüzdü benim için. En başarılı, en zeki ve en birinci oydu. Benim içinse hepsinden daha öteydi, ikiz eşimdi. Moralimin bozuk olduğunu hissedip, daha önceden yaptığı planları bozup beni gelip evden çıkardığı, balonlar aldığı, beni düzlüğe çıkarıp eve öyle bıraktığı günü nasıl unuturum? Birlikte okulu kırmalarımızı, gezmelerimizi, hayallerimizi? Yok unutamam...

Sonra o fizikçi olacağım diye tutturup Ankara'ya gitti. Artık hayatımda "kara-enkara-ankara"dan gönderdiği mektuplar vardı. Bir de "seni özledim" dediğim an otostop çekip ertesi gün İstanbul'a gelivermeleri vardı. Sık sık değiştirdiği ve beni çok anlattığı için daha tanımadan kıskanan sevgilileri vardı. Onun 3 yaşından beri kankası olan ve benim 3 yıldır sevgilim olan bir adam vardı. Fizikçi olarak gazetelere geçen başarıları vardı.

Sonra biz büyüdük ve bir çok şey daha oldu. Onun yıldırım hızıyla evlenip ayrıldığı bir eşi oldu mesela. Boşanacağım dediği gün atlayıp otobüse, yanına gitmelerim, bir tam gün boyunca içip ağlamalarımız oldu. O günden çok sonra bir zamanda bu sefer benim yaşadıklarımı üzülmesin diye ondan saklamaya çalıştığım günlerden birinde, binlerce km uzaktan, bir gün telefon açıp bana "Her gün rüyama giriyorsun, bir şeyler oluyor bana anlatmadığın. Ne yaşıyorsan hemen şimdi anlatıyorsun" dediği zamanlar oldu. Yine ağlaştık; bu sefer telefonun iki ucunda ama, Ankara'da köhne bir barda değil...
Bundan çok daha kısa bir süre sonra o bu hayatta yaşanabilecek en ağır şeylerden birini yaşadı. "Benim gelip seninle bir iki gün geçirip kim olduğumu hatırlamam gerek" dedi. Geldi, hatırlayabildi mi kim olduğunu bilmiyorum ama üstesinden geldi yaşadıklarının, biliyorum, içinin bir yanı çok fena kırılmış olsa da.

Bu adam işte, az önce aradı beni, "Geldim, İzmir'deyim ama bu sefer gelemeyeceğim yanına" demek için. Üzüldüm görüşemeyeceğimiz için, eskiden olsa atlayıp otobüse yanına gidebilecekken hayatın yüklediği sorumluluklar nedeniyle yanında olamayacağım için...Ama sonra gülümsedim. Bu hayatta böyle bir dostum olduğu için. Oğlumun "bonus kafa"sı, benim canımın içi kankam, iyi ki varsın be canım...