11 Ekim 2025, Cumartesi

Evet geldi :) Gidip havalimanında karşıladım onu, 29 senedir her gelişinde hep yaptığım gibi. İçimde nasıl bir sevinç, anlatamam :) Şarkıda diyor ya hani "eksik bir şey mi var hayatımda, gözlerim neden birden doluyor" diye. Benim hayatımdaki eksik şey kendisi. Gelince o eksiklik tamamlanıveriyor. 

Yıllar evvel E.cuğumun bir gelişini aşağıdaki yazıyla kutlamışım eski blogumda, buraya da aktarmak istedim:

Güneyin İyi Kalpli Cadısı

Yıllar önce yaptığım bir Ankara yolculuğu sonunda elime tutuşturulan tadına doyulmaz bir mektubun sonu şöyle bitiyordu: "Gel cuma gel...Geldi...Geldin...Hoş geldin..."

Sabahtan beri aynı cümleyi ama cuma'yı cumartesi yaparak ve bu kez E.'m için, ben söylüyorum...
E. deyince bir sürü fotoğraf karesi canlanıyor gözümde, bir sürü anı üşüşüyor belleğime ve istisnasız hepsi bir gülümseme oluşturuyor yüzümde. Üniversite yaşamımızın ikinci günü tanıştık. Yaşamım aydınlandı. Onsuz nasıl geçerdi o kocaman pencereli soğuk okulda 4 yıl bilmiyorum. Birlikte yapmadığımız, paylaşmadığımız, konuşmadığımız şey kalmadı galiba. Halkoyunları çalıştık; teslim gününden bir gün önce süper projeler hazırladık; iyi geceler dileyip birbirimize, üstüne 2 saat daha konuştuk; aynı yerde okumakla yetinmedik, aynı yerlerde çalıştık. 4 yıl boyunca ellerimi avuçlarının içinde ısıttı. O kadar yoğun yaşadık, her şeyi o kadar derin paylaştık, iki ayrı kişi olmaktan çıkıp o kadar "biz" olduk ki hatta, zaman oldu, onlara bayram ziyaretine gidip de evde bulamayınca “geldik yoksunuz” notunun altına ikimizin ismini yazdım alışkanlıkla...Şule’nin yanındaki isim E.’dır çünkü...Hep öyle olmuştur yani...Bakmayın şimdi ayrı olduğumuza...O benim içimde hep. Belki hiçbir zaman gerçekleşmeyecek bir düş birbirimizin kapısını elimizde çaydanlık, üstümüzde sabahlıklarımızla çalmak...Ama olsun, hayali bile güzel...Benimki öylece bir çiçek düşlemesi işte...
Hoş geldin biriciğim, kardeşim, dostum, her şeyim. Hoş geldin...Sen benim aydınlığımsın, biliyorsun...