13 Kasım Pazartesi

Her lise grubunun bir dinamiği var. Misal benim KAL grubu hep eşsiz (eşler olmadan anlamında :P) buluşuruz. Bir iki defa sevdiceklerimizin de geldiği olmuştu yemeklere, ama ı-ıh, o ruh (lisedeymişiz gibi olma ruhu) yakalanamadı o buluşmalarda. Biz de karar alıp bir daha "tekil" gelme kararı aldık tüm yemeklere. Bu kararımızdan da son derece memnunuz, en absürt şeylere dakikalarca "anırarak" gülebiliyor, onun karısı/bunun kocası şu anıda bahsedilen kişiyi kıskanacak mı, kinlenecek mi, surat asacak mı diye dertlenmeden konuşuyor, eski anıları bininci defa gündeme getirip, gülüp eğlenebiliyoruz. Zaten yılda 2-3'ü de geçmiyor buluşmalarımız, böyle iyiyiz :). 

Oysa BAL grubu öyle değil. Zira BAL'lılarla yılda 2-3 değil sık sık buluşuyoruz, bir nevi "aile" gibi bir şeyiz, şükürler olsun. O yüzden eşler de o ailenin doğal fertleri. Kimisi "en bal enişte" kategorisinde birinci, kimi "gelin"likten "kız kardeş"liğe geçeli bin yıl falan oldu, dolayısıyla orada tüm buluşmalar hep birlikte. 

A.ciğimin de lise grubu, yazları büyük bir "dönem" buluşması yapar mutlaka, o yemeğe hayatta gitmem, zira orada tanımadığım, beni tanımayan bir çok kişi var ve yılda bir yapılan yemekte benim ne işim var diye düşünürüm ama lisenin Ankara grubu ile sıklıkla buluştuğumuzdan (orada "gelin" olan benim tabii), benim BAL grubuma benzer bir durum var. Nitekim bu hafta sonu da öyle bir buluşma hafta sonusuydu ve eş kontenjanından ben de aralarındaydım. Önce "ben gelmeyeyim, kendi kendinize olun" diye nazlansam da, yoğun ısrarlara dayanamayarak ve "fahri Bergama Liseli" ünvanımın bana verdiği yetkiye dayanarak katıldım aralarına :) Şehir dışından gelenlerle büyüyen grupla (ki biri bizim nikah şahidimiz, diğeri de eski mahalle komşumdu) hem mini bir Ankara turu yaptık hem de yedik içtik eğlendik, pek güzeldi. Hafta sonunun teması "Cumhuriyetin 100.yılında Ankara buluşması" olduğundan ve 10 Kasım haftasına  denk geldiğinden Etnografya Müzesi önünde buluşup önce Atamızı andık, ardından da Resim ve Heykel Müzesine gittik. Ben yine müzeden çıkmak istemedim, tahmin edilebileceği üzere. Ardından şehir dışından gelenlerin teklifiyle Anadolu Medeniyetleri Müzesi ziyaretimizi de gerçekleştirdik, ki zaten çıkışta hepimiz baya bir yorulmuştuk. Sadece kültürel faaliyetleri yazdığıma bakmayın. Aralarda içilen kahveler, yenen köfteler sonrasında akşam da şahane bir masada yedik, içtik, eğlendik. Ben kendime "grubun resmi fotoğrafçısı" görevini verdim ve 40 yıllık arkadaşların grup olarak, tek tek, farklı kombinasyonlarla fotoğraflarını çekip bu 100.yıl buluşmasını ölümsüzleştirme görevini üstlendim. Pazar sabah da bizim evde büyük bir pazar sabahı kahvaltısı yaptık hep birlikte, ki kahvaltı, hele de dostlarla birlikteyse en sevdiğim şeydir :) Bir de üstüne S.ciğim fal bakıp enteresan kehanetlerde bulundu. E daha ne olsun :)

Hayat hep arkadaşlarla, gülüş ahenk geçse ne güzel olurdu tabii ama pazartesi günleri 2 ders vererek haftaya başlayıp hayatın gerçekleriyle yüzleşiyorum malum :)

Sadece içindeki eserler değil, müzenin kendisi de bir sanat eseri gibi geliyor bana hep...